Sprawdziany i rozwiązywanie testów to kolejne zadania szkolne, które są szczególnie trudne dla dzieci z ASD, nawet tych wysokofunkcjonyjących, radzących sobie najlepiej, ponieważ stanowi kombinację zarządzania czasem, ręcznego pisania, lęku i wykorzystania funkcji wykonawczych

„Taki uczeń ma prawo do zdawania sprawdzianów w alternatywnej formie (np. ustnie lub wypełniając test luk), otrzymania dodatkowego czasu na napisanie testu, pisania w cichym pomieszczeniu, samodzielnie lub z nauczycielem bądź asystentem odpowiedzialnym za strukturę pracy, motywację, wyjaśnienie poleceń i zarządzanie czasem.

Alberto to jedenastolatek z ASD. Uczy się w zwykłej klasie. Jednym z tematów na lekcji przyrody, który szczególnie spodobał się chłopcu, była klasyfikacja gatunków – Alberto ma doskonałą pamięć, więc bardzo łatwo uczył się łacińskich nazw i kategorii. Jego mama była więc zdziwiona, kiedy syn przyniósł sprawdzian z klasyfikacji gatunków zwierząt z wielką, czerwoną jedynką na górze strony. Kiedy poszła porozmawiać z nauczycielem przyrody, okazało się, że test miał zupełnie inną formę niż poprzednie sprawdziany, różnił się też od schematu, według którego Alberto i jego koledzy z klasy zapamiętywali materiał. Mianowicie nauczyciel rozdał dzieciom kartki z nazwami zwierząt, które trzeba było wyciąć i przykleić na diagramie, zgodnie z klasyfikacją gatunków. Chociaż Alberto znał na pamięć wszystkie nazwy i ich klasyfikacje, nie potrafił wykorzystać swojej wiedzy w nowej formie zadania. Jego mama zademonstrowała nauczycielowi, że Alberto potrafi wypełnić test z lukami lub odpowiedzieć na krótkie pytania o każde ze zwierząt na diagramie i że umiał nawet poprawnie uzupełnić diagram, kiedy wyjaśniła mu zadanie i pokazała jeden przykład. Następnie mama Alberta poprosiła o spotkanie zespołu IEP (USA) i wywalczyła dla syna formalne prawo do pisania wszystkich sprawdzianów w osobnym pomieszczeniu i w towarzystwie nauczyciela monitorującego jego pracę, który wyjaśnił polecenia, jeśli zajdzie taka potrzeba. Oprócz tego w IEP Alberta zapisano, że testy muszą mieć standardową formę (uzupełnianie luk lub pytania wymagające krótkiej odpowiedzi). Mamie i nauczycielowi asystentowi obiecano także, że zostaną poinformowani odpowiednio wcześniej za każdym razem, kiedy jakiś sprawdzian będzie z konieczności przeprowadzany w innej formie; dzięki temu będą mogli nauczyć Alberta, jak rozwiązywać nowy test, i upewnić się, że chłopiec rozumie polecenia” (Ozonoff, Dawson, McPartland, 2015).

 

źródło: S. Ozonoff, G. Dawson, J. C. McPartland: „Wysokofunkcjonujące dzieci ze spektrum autyzmu…”, WUJ, Kraków 2015

Advertisements