Napady padaczkowe w ASD

Padaczka i niepełnosprawność intelektualna to dwie najczęsciej wymieniane choroby współistniejące z ASD. Około 30% osób z ASD prezentuje napady padaczkowe (Tuchman, Cuccaro i Alessandri, 2010), a u 15% pacjentów z napadami padaczkowymi diagnozuje się autyzm (Matsuo i in., 2010)

Wbrew oczekiwaniom autyzm u wielu tych osób ma charakter idiopatyczny, a jedynie u mniejszości – syndromiczny. W tej populacji pacjentów najpowszechniejszym typem padaczki są napady częściowe złożone. U niemal połowy przypadków ASD diagnozuje się je po pojawieniu się aktywności napadowej (Matsuo i in., 2010). Wiele badań dowodzi, że dystrybucja pierwszego pojawienia się napadów ma charakter bimodalny: pierwszy szczyt zachowań przypada na wczesne dzieciństwo, drugi zaś na okres dojrzewania i rozciąga się też na okres dorosłości (Tuchman, Cuccaro i Alessandri, 2010).

Heterogeniczna natura zachowań agresywnych i autoagresywnych jest uwarunkowana różnymi przyczynami, co prowadzi do trudności w ich klasyfikacji. Zachowania te mogą mieć związek z wieloma czynnikami, w tym biologicznymi, społecznymi, środowiskowymi i/lub psychicznymi. Padaczka również jest złożonym zaburzeniem, którego neuropatologia i heterogeniczne cechy kliniczne wykluczają pojedynczy mechanizm patofizjologiczny. Wieloaspektowa charakterystyka zarówno zachowań problemowych, jak i napadów padaczkowych sprawia, że żadne z nich nie ma natury statycznej – raczej nieustannie rozwijają się one w trakcie życia danej osoby. Obecnie nie dysponujemy jednoznaczną wiedzą ani na temat „krytycznego okna czasowego” (ang. critical time window), w którym pojawiają się te zaburzenia, ani wskaźników prognostycznych, ich przewlekłości, częstotliwości i nasilenia.

Padaczka to zaburzenie aktywności nerwowej wynikające z braku równowagi między procesami pobudzania i hamowania mózgu. Powszechnie spotykaną definicją tego zaburzenia jest pojawienie się co najmniej dwóch nieprowokowanych napadów w odstępie przynajmniej 24 godzin. Ponieważ napady padaczkowe zmieniają normalną aktywność neuronów, mogą też wpływać na wszelkie procesy koordynowane przez mózg. Podczas napadu mięśnie mogą drgać lub sztywnieć, a także mogą pojawić się zmiany w postrzeganiu wyglądu, zapachu lub odczuwaniu przedmiotów. Dodatkowe objawy można zaobserwować pomiędzy napadami w tak zwanym okresie miedzy napadowym. Wyraźny związek pomiędzy niektórymi z tych objawów (zwłaszcza między zaburzeniami psychicznymi) a napadami padaczkowymi sprawił, że część autorów opisuje je jako choroby współwystępujące (Nascimento i in., 2013).

Warto odnotować, że w przeciwieństwie do złożonych zachowań motorycznych występujących u osób z ASD napady padaczkowe charakteryzują się zachowaniami stereotypowymi i niekierowanymi. Według większości autorów, im bardziej zorganizowane, ukierunkowane i modyfikowalne przez otoczenie jest zachowanie, tym mniej prawdopodobne, że jest ono rezultatem napadów padaczkowych (Treinman, 1991). Obserwacja ta dotyczy okresu międzynapadowego. Objawy behawioralne między napadami mogą być zorganizowane i ukierunkowane, jednak ich intencjonalność może już stanowić kwestię dyskusyjną” (dr n. med. Manuel F. Casanova, University of South Carolina, Grieenville, Karolina Południowa)

źródło:S. M. Edelson, J. B. Johnson: Zachwania autoagresywne w autyzmie przyczyny i postępowanie…”, HARMONIA UNIVERSALIS, Gdańsk 2018

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s

Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: