581353_280666322015344_560950838_n
Anton Semenov

Nie tylko odmienny sposób myślenia charakteryzuje autyzm. Autyzm to przede wszystkim specyficzny sposób poruszania się:

Hans Asperger: Niezdarność szczególnie wyraźnie uwidoczniała się na zajęciach wychowania fizycznego. […] Nigdy nie był w stanie dostosować się do rytmu grupy. Jego ruchy nigdy nie rozwijały się naturalnie i spontanicznie – a zatem w przyjemny dla oka sposób – w wyniku właściwej koordynacji układu ruchowego jako całości. – H. Asperger

Tony Attwood: „Koordynacja ruchowa dziecka podczas chodzenia lub biegania może być niedojrzała, chód dorosłego jest dziwny, brakuje mu płynności i sprawności. Przyjrzawszy się dokładniej, zauważamy problemy z synchronizacją ruchu rąk i nóg, zwłaszcza podczas biegu (Gillberg, 1989; Hallet i in., 1993). Rodzice często podają, że u dziecka wystąpiło miesięczne lub dwumiesięczne opóźnienie w nauce chodzenia (Eisemajer i in., 1996; Manjiviona i Pior, 1995) i że potrzebowało ono pomocy przy opanowaniu czynności wymagającej zręczności manualnej, takich jak wiązanie sznurowadeł, ubieranie się czy posługiwanie sztućcami (Szamari i in., 1989).

Nauczyciele mogą zauważyć problemy z zakresu małej motoryki, np. z pisaniem czy używaniem nożyczek. Zaburzone mogą być również działania, które wymagają koordynacji i równowagi, np. jazda na rowerze, łyżwach czy hulajnodze. Dzieci a niekiedy dorośli z zespołem Aspergera mogą mieć trudności z lokalizacją swojego ciała w przestrzeni, co często kończy się potykaniem, wpadaniem na przedmioty, rozlewaniem płynów. Sprawiają wrażenie ogólnie niezdarnych.

WF

Problem z ruchem i koordynacją rzucają się w oczy nauczycielom wychowania fizycznego oraz kolegom podczas lekcji wuefu czy zabaw z piłką na boisku. Dziecko z ZA ma niewykształcone umiejętności łapania, rzucania i kopania piłki (Tantam, 1991/2005). Podczas łapania piłki oburącz ruch ramion jest źle skoordynowany, na co wpływają problemy z planowaniem w czasie, to znaczy ręce są blisko siebie w prawidłowej pozycji, ale o ułamek sekundy za późno – dziecko zbyt długo się zastanawiało, co ma zrobić rzucając piłkę, dzieci z zespołem Aspergera często nie patrzą w kierunku celu, co wpływa na trafność rzutu (Manjiviona i Prior, 1995).

Piłka

Jedną z konsekwencji braku umiejętności gry w piłkę jest wyłączenie dziecka z niektórych zabaw społecznych na podwórku. Dzieci z ZA mogą też same ich unikać, wiedząc, że nie są tak sprawne jak ich rówieśnicy. Niemniej kiedy w przypływie odwagi usiłują włączyć się do gry, koledzy mogą je odsuwać, postrzegając jako ciężar, a nie atut dla zespołu. Z tego powodu dzieci z ZA mają mniejszą szansę rozwinąć umiejętności gry w piłkę poprzez ćwiczenia z rówieśnikami.

Wsparcie rodziców

Już od najwcześniejszych lat rodzice muszą zapewnić dziecku wsparcie i praktykę w zabawie z piłką – nie po to, by zostało wybitnym sportowcem, lecz by opanowało podstawowe umiejętności, dzięki którym będzie włączane w popularne zabawy z rówieśnikami.

Ciekawostki

Co jednak ciekawe, dzieci z zespołem Aspergera wykazują większą płynność i koordynację ruchów podczas pływania, są niezwykle zręczne, gdy skaczą na trampolinie, uczą się koordynacji, uprawiając sporty indywidualne, takie jak golf, co może przerodzić się w ich szczególne zainteresowania, a także lubią zajęcia rekreacyjne,  np. jazdę konną. W działaniach tych osiągają poziom swoich rówieśników (Attwood, 2013). – Inne zdolności sportowe osób z autyzmem opiszę w innych postach.

źródło: Tony Attwood: „Zespół Aspergera: Kompletny przewodnik”, Harmonia Universalis, Gdańsk 2013

Reklamy