Analiza autystycznego Kuby – szkoła podstawowa

Kuba – uczeń szkoły podstawowej, klasa I (zaburzenia ze spektrum autyzmu, zaburzenia integracji sensorycznej).

Kuba jest bystrym pierwszoklasistą, który doprowadza do szaleństwa swoją nauczycielkę. Codziennie pojawiają się te same problemy. Kuba przeszkadza podczas lekcji i wciąż opowiada o mięsożernych roślinach. Kiedy klasa dzieli się na kilka grup i zajmuje różnymi projektami, chłopiec zazwyczaj skupia się na czymś innym lub narzeka, że kolega go „denerwuje”. Nauczycielka poświęca dużą część swojego czasu na nakierowywanie Kuby na właściwe zachowanie.

„Najpierw powinniśmy spytać: Jak wygląda zachowanie Kuby?, czyli dokładnie opisać, na czym polega skupianie się na czymś innym i przeszkadzanie podczas lekcji. Gdybyśmy byli przypadkowymi obserwatorami, którzy po raz pierwszy wchodzą do klasy, to co byśmy zobaczyli?

Opis

Na czym polega przeszkadzanie w lekcji przez Kubę?

  • Wciąż się wierci.
  • Odzywa się bez podniesienia ręki lub komentuje to, co mówi nauczycielka.
  • Rozprasza innych uczniów mówiąc do siebie na głos.

Jak wygląda zachowanie Kuby podczas pracy nad projektami?

Chłopiec wygląda na zagubionego:

  • Rozgląda się po sali.
  • Zadaje mnóstwo pytań niezwiązanych z tematem, po czym zaczyna opowiadać o mięsożernych roślinach, nie czekając na odpowiedź.
  • Intensywnie patrzy na nauczycielkę, kolegów i klasowy zegar.

Kuba wydaje się dość niezdarny, podchodząc zbyt blisko do kolegów i mebli:

  • Często potrąca inne dzieci (nieświadomie – potem sam je obwinia).
  • Wpada na ławki i krzesła, po czym obwinia przedmioty i osoby znajdujące się obok niego.

Sytuacja przed wystąpieniem problematycznych zachowań

  • Początek lekcji: Nauczycielka sprawdza listę, a dzieci siedzą w ławkach.
  • Praca nad projektami: W zależności od dnia zajęcia te zaczynają się między 9:30 a 10:15.

Wcześniejsze zachowania

Nauczycielka przeprowadziła z Kubą poufną rozmowę. Odkryła, że tego dnia mama chłopca na śniadanie ugotowała owsiankę, ponieważ poprosiła o to siostra Kuby. Chłopiec nie znosi owsianki i robi mu się od niej niedobrze. Zamiast tego zjadł typowe śniadanie złożone z jagodzianki i łyżki masła orzechowego. Ponadto Kuba wyrósł ze swojej ulubionej piżamy i mama musi mu kupić nowy zestaw. A co, jeśli nie znajdzie piżamy w dinozaury?

Punkt widzenia Kuby

  • Początek lekcji: Krzesło jest niewygodne. Inne dzieci ciągle mnie potrącają lub kopią bez powodu. Mięsożerne rośliny są bardzo ciekawe. Zadaje pani pytania, więc chyba oczekuje pani odpowiedzi?
  • Praca nad projektami: (ciężko wzdycha) To za trudne! Nigdy nie wiem gdzie mam iść. Pamięta pani, jak nie zdążyłem czegoś zrobić, bo nie wiedziałem, dokąd mam pójść, a pani mówiła, że wiem? Mówiła pani, że nad każdym projektem pracujemy 10 minut, ale czasem to trwa 20 minut, a czasem, tylko 8. Nigdy nie wiem czy zdążę skończyć, zanim pani nam każe zmieniać stolik. Poza tym, wszyscy ciągle zastawiają mi drogę krzesłami, albo stają tam, gdzie ja chcę stanąć.

Analiza

Początek lekcji:

  • „Krzesło jest niewygodne. Inne dzieci ciągle mnie potrącają lub kopią bez powodu” – problemy z integracja sensoryczną.
  • „Mięsożerne rośliny są ciekawe” – problemy z przetwarzaniem bodźców zmysłowych.
  • „Mówiła pani, że nad każdym projektem pracujemy 10 minut” – problemy z elastycznością i pragmatyką.
  • „Wszyscy zastawiają mi drogę krzesłami” – problemy z osobistą przestrzenią i integracja sensoryczną.

Strategie

Nauczycielka poprosiła o pomoc szkolnego logopedę oraz pedagoga specjalnego, aby wspólnie opracować strategię pomocy Kubie. Oto, do czego razem doszli:

Początek lekcji:

  • Wełniany ręcznik, na którym Kuba może siadać.
  • Ręcznik może też służyć jako wyznacznik osobistej przestrzeni.
  • Zalaminowane kółko, czerwone po jednej stronie i zielone po drugiej, które może służyć jako znak „stop” i „śmiało”, regulujący wypowiedzi chłopca.
  • Tekturowa karta z napisem „Wrócimy do tematu” pokazywana, gdy Kuba (bądź ktokolwiek inny) zaczyna mówić na temat niezwiązany z lekcją.

Praca nad projektami:

  • Nauczycielka kupiła specjalny zegar, który za pomocą kolorów pokazuje, jak wiele czasu pozostało do zakończenia pracy.
  • Zawiesiła w widocznym miejscu rozkład pracy nad poszczególnymi projektami.
  • Stworzyła dla Kuby kartę „Trzymaj się zadania”, którą można mu dyskretnie pokazywać.
  • Ustnie ostrzega dzieci, że za minutę nastąpi przejście do pracy nad kolejnym projektem.
  • Zaczęła wspominać na lekcjach o mięsożernych roślinach.
  • W kwestii potrącania może pomóc ręcznik lub kółko hula hop (dla ustalenia osobistej przestrzeni), a także anegdotki o przypadkowych zderzeniach.

Nauczycielka i jej współpracownicy byli zachwyceni skutecznością zastosowanych strategii. Wprowadzone zmiany pomogły nie tylko Kubie, ale także innym uczniom. Pani pedagog przestała mieć wszystkiego dość już o godzinie 9:15″ (P. Godwin Emmos, L. McKendry Anderson, 2007).

źródło: P. Godwin Emmos, L. McKendry Anderson: Dzieci z zaburzeniami integracji sensorycznej…, K. E. LIBER, Warszawa 2007

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: