Autystyczne dzieci mogą z powodzeniem uczestniczyć w zajęciach szkolnych, jeśli do programu nauczania zostaną włączone rozsądne przystosowania i modyfikacje

Jaka jest różnica pomiędzy tymi dwoma pojęciami?

Przystosowanie to zmiana fizyczna lub zmiana otoczenia dziecka, która umożliwia mu udział w lekcjach. Może to być inny sposób przekazywania informacji lub rozwiązywania testów, wykorzystanie technologii asystującej itd.

Modyfikacja to zmiana standardów programu lub planu nauczania bądź oczekiwań związanych z kompetencjami dziecka. Modyfikacje oznaczają przemyślane zmiany dotyczące oczekiwanych osiągnięć i/lub poziomu intelektualnego wymaganego do opanowania materiału, np.  czwartoklasista może realizować program nauczania matematyki dla klasy drugiej. Przystosowania to dobre praktyki nauczania dla wszystkich uczniów; pomagają wyrównać szanse i poznawać różnice w stylach uczenia się. Modyfikacje polegają na przeniesieniu dziecka na inny poziom w związku z konkretnym programem nauczania, ale często pomagają mu być częścią grupy rówieśniczej.

Przykłady popularnych przystosowań:

  • Zastąp polecenia ustne graficznymi wskazówkami i pomocami naukowymi.
  • Pokaż sposób zachowania lub wykonywania poleceń, aby pomóc dziecku je zrozumieć.
  • Przygotuj ciche miejsce, w którym dziecko będzie mogło odpocząć od nadmiaru bodźców.
  • Przystosuj prace do wykonania w klasie lub zadanie domowe:
    • dostosuj treść zadań tekstowych pod kątem istotności informacji. Jeśli Billy nie gra w piłkę nożną i nie je czekolady, zadanie o sprzedawaniu batoników drużynie piłkarskiej będzie dla niego nieistotne, a przy tym może wymagać konkretnej wiedzy, której dziecko nie ma. Zmień treść tak, by zadanie dotyczyło pomagania mamie w wyborze pomarańczy i bananów w sklepie spożywczym lub układania kolekcji szklanych kulek według kolorów i wielkości,
    • podkreśl najważniejsze słowa w tekście lub w treści zadania domowego,
    • dla uczniów z trudnościami w przetwarzaniu informacji wzrokowych rysuj ramki wokół poszczególnych zadań matematycznych.
  • Udostępnij dziecku klawiaturę (procesor tekstu, komputer), aby ułatwić mu wykonywanie zadań pisemnych, jeśli ręczne pisanie jest dla niego uciążliwe.
  • Daj dziecku więcej czasu na pisanie sprawdzianów lub testuj jego wiedzę w kilku etapach z przerwą na krótki odpoczynek pomiędzy kolejnymi częściami.
  • Pozwól dziecku pisać sprawdziany w osobnym pomieszczeniu, które jest mu znane, ale nie rozprasza jego uwagi.
  • Naucz dziecko, jak należy pisać sprawdzian – powtarzaj polecenia przed każdą jego częścią.
  • Zaproponuj ustne zdawanie materiału, z małymi podpowiedziami lub bez nich („Która planeta jest najbliżej słońca? Zaczyna się na „m”).

Nasza rada

Zegary piaskowe to wspaniałe narzędzie pomagające dzieciom wizualizować i rozumieć pojęcie czasu o raz rozwijać cierpliwość. Klepsydry dostępne w sklepach mają różne wielkości i odmierzają różną ilość czasu. Niektóre dzieci zrozumieją lepiej, jeśli usłyszą, że czekanie lub zadanie do wykonania potrwa, „aż przesypie się piasek w małej/dużej klepsydrze”. 

Modyfikacje wiążą się ze zmianami w programie nauczania i/lub sposobie sprawdzania wiadomości. Zazwyczaj są one uzgadniane z rodzicami i wpisywane do IEP dziecka (Indywidualny Program Nauczania dziecka USA).

Modyfikacje obejmują:

  • Zmianę poziomu zaawansowania zadań wykonywanych przez dziecko w klasie tak, aby odpowiadał jego obecnym możliwościom poznawczym. Przykład: na lekcji matematyki dziecko może się uczyć dodawać i odejmować, podczas gdy reszta klasy będzie ćwiczyć rozwiązywanie równań. Dziecko może pracować na różnych poziomach w zależności od przedmiotu. Taka nauka odbywa się raczej w specjalnych ośrodkach edukacyjnych niż w klasach ogólnych.
  • Wykorzystanie podręczników, które przekazują informacje za pośrednictwem tekstów łatwiejszych do czytania i wprowadzają mniej nowych pojęć.
  • Przepisywanie tekstów prostszym językiem, który odpowiada poziomowi zdolności poznawczych dziecka.
  • Oceniane zadań według innej skali niż ta do stosowania do oceny pozostałych uczniów” (Notbohm, Zysk, 2016).

 

źródło: E. Notbohm, V. Zysk: „1001 porad dla rodziców i terapeutów dzieci z autyzmem i zespołem Aspergera”, WUJ, Kraków 2016

Reklamy