Uczeń z zaburzeniami zachowania i emocji

Pojęcia „zaburzenia emocjonalne” i „zaburzenia zachowania” dość często są w literaturze traktowane zamiennie, jednakże wielu pedagogów woli termin zaburzenia zachowania, poniewaz skupia on uwagę na tym, co jest najbardziej oczywistym problemem tej grupy dzieci – zaburzonym zachowaniu (Dembo, 1997).

Zaburzone zachowania przejawiane przez uczniów bywają opisywane jako ekscesy i deficyty. Ekscesy to zachowania, których jest zbyt dużo (za dużo bójek, za dużo napadów złości), a deficyty to brak lub mała liczba określonych zachowań, np. kontaktów społecznych.

Klarowną (choć bardzo rozbudowaną) i, co istotne, umieszczoną w kontekście edukacyjnym definicję podaje Council For Children With Behavioral Disorders (Stowarzyszenie na rzecz Dzieci z Zaburzeniami Wychowania. Pojęcia zaburzenia emocjonalne oraz zaburzenia zachowania opisują takie ograniczenie, które w szkole uchodzi za zespół reakcji emocjonalnych oraz za zachowanie tak dalece odróżniające się od norm właściwych danemu wiekowi, kulturze i cechom etnicznym otoczenia, iż wywiera ono negatywny wpływ na sukcesy wychowcze osiągane w wyniku działań podejmowanych w stosunku do dziecka lub nastolatka. Przy czym jako sukcesy wychowawcze rozumie się postępy w szkole, zdobywanie umiejętności społecznych, ukierunkowane zawodowe oraz rozwój umiejętności osobistych. Takie ograniczenie jest czymś więcej niż czasowo oczekiwana reakcja na wpływ sukcesu, pojawiającego się w otoczeniu danej osoby. Jest to zjawisko, które ujawnia się przez dłuższy czas w obrębie co najmniej dwóch obszarów zachowania (settings), przy czym przynajmniej jeden z tych obszarów wiąże się ze szkołą, a bezpośrednie interwencje podejmowane w ramach zastosowania powszechnych metod wychowawczych okazały się bezskuteczne. Zaburzenia emocji oraz zaburzenia zachowania mogą pojawiać się w kontekście innych upośledzeń i opis ich wymaga zaczerpnięcia informacji z różnych źródeł oraz zastosowania metod pomiarowych (Hillebrand, 2007).

Daniel P. Halla han i James M. Kauffman przedstawiają kilka porad dla nauczycieli pracujących w szkołach ogólnodostępnych z uczniami z zaburzeniami zachowania:

  1. Zapytaj nauczyciela zajmującego się nauczaniem specjalnym o radę w sprawie kierowania zachowaniem i technik nauczania.
  2. Uświadom uczniom od początku, że oczekujesz utrzymania rozsądnych standardów zachowania w klasie.
  3. Przekaż uczniom swoje oczekiwania w sposób jasny i stanowczy.
  4. Ustal spójne i odpowiednie konsekwencje dla określonych zachowań. Natychmiast nagradzaj pożądane zachowania i ignoruj lub, jeśli to konieczne, łagodnie karz niewłaściwe zachowania.
  5. Sformułuj realistyczne oczekiwania dotyczące celów nauczania. Zadania powinny stanowić wyzwanie, ale w granicach możliwości ucznia. Modyfikuj zadania, jeśli okazują się zbyt trudne.
  6. Wykaż zrozumienie i empatię wobec tego, w jaki sposób negatywne czynniki środowiska społecznego (np. wykorzystywanie lub krytyka w domu lub w szkole) mogą przyczyniać się do powstawania niewłaściwych zachowań. Spróbuj poprawić kontakty ucznia z rodzicami, nauczycielami i rówieśnikami (Słupek, 2018).

Na autyzmschemat.life w zakładce TRUDNE ZACHOWANIA zbieram podobne zagadnienia i wskazówki do pracy z uczniem/dzieckiem.

źródło: K. Słupek, UCZNIOWIE ZE SPECJALNYMI POTRZEBAMI EDUKACYJNYMI…, HARMONIA, Gdańsk 2018

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s