aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

Dzieci z ASD zazwyczaj dosłownie interpretują cudze wypowiedzi i mogą nie rozumieć żartów, mogą jednak mieć wspaniałe, choć nieco specyficzne poczucie humoru

„Małe dzieci mogą śmiać się ze sposobu wypowiadania jakiegoś słowa, a potem powtarzać je sobie jako żart, jednak nie wyjaśniają, dlaczego to je śmieszy. Dziecko może rozwinąć poczucie humoru i tworzyć kalambury, skojarzenia i gry słowne. Następnym etapem poczucia humoru mogą być gagi i dowcipy w stylu Jasia Fasoli, a w młodszym wieku niż można się spodziewać – zainteresowanie humorem surrealistycznym, choćby w takim jak w skeczach Monty Pythona.

Żarty między szóstym a dziewiątym rokiem życia zaczynają dotyczyć też brzydkich słów i niegrzecznych zachowań. Dzieci są świadome charakteru żartu, wiedzą, jaki kontekst jest dla niego odpowiedni i do kogo żart może być skierowany. Dziecko z zespołem Aspergera może powtórzyć brzydki żart w sytuacji, której jego rówieśnicy uznaliby, że nie będzie on śmieszny, żeby zyskać popularność. Dowcip wywołujący głośny śmiech kolegów na podwórku niekoniecznie należy opowiedzieć babci przy niedzielnym obiedzie. Dziecko z ASD może potrzebować historyjki społecznej, by zrozumieć, dlaczego pewne żarty dla niektórych osób są śmieszne, a dla innych nie.

Hans Asperger pisał, że dzieciom z ZA brakuje poczucia humoru. To jednak nie zgadza się z moim doświadczeniem z pracy z kilkoma tysiącami dzieci z tym zaburzeniem (Tony Attwood). Wiele z nich postrzega świat z unikalnej czy też alternatywnej perspektywy, która może być podstawą wnikliwych i zdecydowanie dowcipnych komentarzy. Zgadzam się z Claire Sainsbury, która pisze: „To nie poczucia humoru nam brakuje, lecz raczej społecznej umiejętności rozpoznawania, kiedy inni żartują, sygnalizowania, że my żartujemy, rozumienia żartów, które opierają się na rozumieniu reguł społecznych” (Sainsbury, 2000, s. 80).

Niektórzy dorośli z zespołem Aspergera dzięki niezwykłej wyobraźni potrafią wymyślać oryginalne żarty i dowcipy, temat tych żartów jest jednak często związany z ich wyjątkowymi zainteresowaniami, dlatego inne osoby nie będą się śmiały z tych dowcipów tak jak ich autorzy. Znam wielu nastolatków z ZA, którzy wymyślają mnóstwo kawałów, ale gdy ich słucham, nie zawsze jestem pewien, kiedy powinienem się śmiać. Niemniej jednak śmiech osoby z zespołem Aspergera jest bardzo zaraźliwy” (Attwood, 2013).

źródło: T. Attwood: Zespół Aspergera Kompletny przewodnik, Harmonia Universalis, Gdańsk 2013

Reklamy