Przykładowy okresowy plan pracy dydaktyczno-terapeutycznej – praca na poziomie zmysłowym. Pierwszy czasookres

Sfera oddziaływań terapeutycznychDziałania edukacyjne (rodzaje stosowanych ćwiczeń)Uwagi (przykładowe zapiski nauczyciela terapeuty)
123
1. Sfera emocjonalno-społeczna

Wdrażanie dziecka do wykonywania czynności samoobsługowych z pomocą drugiej osoby:
– doskonalenie umiejętności posługiwania się łyżką,
– wdrażanie dziecka do samodzielnego spożywania posiłków.

Wdrażanie do samodzielnego mycia rąk i twarzy (zębów – z pomocą nauczyciela).













Wdrażanie dziecka do samodzielnego zdejmowania i nakładania wybranych elementów odzieży.
















Wdrażanie do sygnalizowania potrzeb fizjologicznych.









Poznawanie własnego ciała.













Wdrażanie dziecka do bezpiecznej zabawy.
Zachęcanie dziecka do naśladowania dzieci podczas zabaw (ruchowych i innych).
1. Doskonalenie czynności samoobsługowych

Jedzenie
– zabawy w dom – karmienie drugiej osoby, naśladowanie ruchów wykonywanych podczas jedzenia: nabieranie na łyżkę, podnoszenie łyżki do ust itp.,
– zabawa „ja i mały miś” – karmienie i nauka samodzielnego jedzenia,
– jem sam i wiem, co do czego służy – utrzymanie łyżki, kubka z piciem; gryzienie i trzymanie w ręku kanapki.

Mycie się

– zabawy w wodzie i bez wody – obserwowanie i naśladowanie czynności wykonywanych podczas mycia się (najpierw z wykorzystaniem wody – najlepiej przy lustrze, następnie bez wody, naśladując kolejne czynności:
odkręcanie wody, moczenie rąk, sięganie po mydło, mycie twarzy, mycie rąk, zakręcanie wody, wycieranie rąk),
– mycie rąk po każdorazowym korzystaniu z toalety.

Ubieranie się

– „ubieranki” – próby samodzielnego rozbierania i ubierania się podczas korzystania z toalety (zdejmowanie spodni, wciąganie elementów garderoby),
– zabawy z ubraniami – naśladowanie czynności nakładania poszczególnych elementów odzieży („już jesień” – czapka, element odzieży).

Potrzeby fizjologiczne

– chce siusiu – zachęcanie do sygnalizowania potrzeb komunikatem werbalnym np.: ee, siusiu).





2. Wdrażanie do nawiązywania kontaktów społeczno emocjonalnych

Dziecko poznaje siebie
– zabawy dotykowe (naśladowcze) – wyczuwanie własnego ciała: (zabawy przy lustrze – oglądanie i dotykanie dużych części ciała).








Dziecko i inne dzieci
– bawię się, ale nie biję, nie robię krzywdy innym”,
– zabawy ruchowe przy muzyce – obroty dookoła własnej osi, podnoszenie rąk do góry, opuszczanie rąk, kucanie, podnoszenie się itp.
– zabawy ruchowe z innymi dziećmi: „jadą, jadą misie”, „stary niedźwiedź”, „baloniku mój malutki”.

Naśladowanie czynności w sytuacjach zabawowych. Dziecko coraz chętniej podejmuje proponowane zabawy w kąciku lalek – karmienie siebie i nauczyciela (chwyta łyżkę – rozumie jej przeznaczenie, wie, jak używać kubka).



Dziecko po wyjściu z ubikacji automatycznie podochodzi do umywalki, podejmuje próby odkręcenia wody (wskazaniem są dalsze ćwiczenia wzbogacające ćwiczony nawyk).








Podczas korzystania z toalety po zachęcie nauczyciela dziecko podejmuje próby wciągnięcia bielizny i spodni, robi to jednak mało sprawnie i niechętnie.


















Potrzeby fizjologiczne są zaspokajane przez reakcje na działanie (sadzany na nocnik – robi siusiu).









Chętnie podejmuje zabawy dotykowe – głaskanie swojego ciała, nauczyciela, mówiąc np. moja głowa, twoja głowa (dziecko trzyma ręce nauczyciela).
Reaguje na stanowcze słowa nauczyciela: „nie wolno bić”.




Bardzo chętnie nawiązuje kontakt z wybranym dzieckiem (jednym), bywa że nie dopuszcza innych dzieci, gdy nawiąże już kontakt z jednym dzieckiem.
2. Strefa poznawcza

Rozwijanie sfery poznawczej poprzez różnorodne zabawy zmysłowe:
– dotyk























Smak i węch – pobudzanie zmysłów dziecka.


Percepcja wzrokowa – rozwijanie percepcji wzrokowej, poznawanie poprzez zmysł wzroku i dotyku.





















Percepcja słuchowa – rozwijanie umiejętności odbierania bodźców słuchowych i reagowania na nie.
1. Ćwiczenia zmierzające do poznania samego siebie

Zabawy rękoma

– dotykanie rękoma, głaskanie rąk, zabawy typu „cacy, cacy, klap”, „kosi, kosi łapki”, „ważyła sroczka…” – dotykanie ręki, dłoni, palców,
– zaciskanie pięści, otwieranie dłoni, składanie dłoni, uderzanie dłonią o powierzchnię,
– dotykanie struktur twardych i miękkich (podłoga, stół, gąbka, poduszka).
– indywidualnie i grupowe zabawy (na bazie ćwiczeń naśladowczych) metodą Ruchu Rozwijającego W. Sherborne,
– dotykanie rękoma dużych części ciała: głowy, rąk, brzucha, nóg – zabawy naśladowcze.

2. Dostarczanie dziecku różnych bodźców zapachowych i smakowych













3. Dotykanie, manipulowanie przedmiotami

– zabawy manipulacyjne – dotykanie, ściskanie, otwieranie, nakładanie,
– dotykanie przedmiotów codziennego użytku z otwartymi oczami,
– wskazywanie w najbliższym otoczeniu i rozróżnianie przedmiotów do manipulacji,
– wyciąganie ręki po wskazany przedmiot,
– wybieranie i trzymanie w ręku wskazanego przedmiotu.


4. Reagowanie na polecenia osób z najbliższego otoczenia

– układanie talerzy na stole – znak, że będzie posiłek – jednoczesne wzywanie dziecka po imieniu, by usiadło przy stole (początkowo bierzemy dziecko za rękę i wspólnie z nim wykonujemy dana czynność),
– zabawy z klockami – wołamy dziecko po imieniu:”… chodź, daj mi klocki” – wywołanie reakcji dziecka na bodźce.


5. Ćwiczenia wstępne do nauki mowy

– ćwiczenia usprawniające narządy artykulacyjne (ćwiczenia logopedyczne),
– kląskanie językiem, naśladowanie ruchów warg, próby dmuchania.




Dziecko bardzo chętnie podejmuje zabawy w parach, chętnie i bardzo dobrze naśladuje proste zabawy i ćwiczenia dotykowe.
Ćwiczenia metodą Ruchu Rozwijającego – dziecko na razie głównie obserwuje w pozycji leżącej.













Podczas kolejnej zabawy dziecko już samo wybiera smaki, które wyraźnie sprawiały mu przyjemność: słodki i kwaśny, nie wkładał paluszka do soli i szklanki ze soloną wodą.

Nakładanki – koła z różnymi kolorami (dziecko nakłada je na kołki, dobierając kolorami, reaguje, gdy popełni błąd; podejmuje próbę poprawy).
Wyciąga rękę po przedmiot, zdarza się, że wywoła działanie przez sygnał „daj”.






Dostarczanie bodźców mających na celu zwrócenie uwagi dziecka na wywołany sygnał.
Podaje wskazany przedmiot danej osobie, np. „daj klocek wujkowi” (brawo!).
3. Strefa ruchowa

– kształtowanie ogólnej motoryki i koordynacji ruchów,
– kształtowanie kontroli nad własnymi ruchami.
1. Wstawanie, siadanie, sięganie po przedmioty wskazane przez nauczyciela
– podnoszenie przedmiotów i odkładanie ich w wyznaczone miejsce,
– chwytanie przedmiotów cała dłonią,
– chwytanie małych przedmiotów palcami oraz manipulowanie nimi – zabawy klockami, zabawy z guzikami.
Podawanie przedmiotów podczas zabaw integrujących z małą grupą dzieci.
Zabawy: położenie rąk na głowie, położenie rąk na nogach, uderzanie o podłoże, zabawy naśladowcze (Franczyk, Krajewska, 2015).
źródło: A. Franczyk, K. Krajewska, Skarbiec nauczyciela-terapeuty…, Impuls, Kraków 2015

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s