Rozpoznanie zespołu Aspergera we wczesnych latach szkolnych

aaaaszkoła8

Osoby diagnozowane w dorosłości zauważały swoją odmienność dopiero wtedy, gdy znalazły się w szkole.

„Twierdzą, że potrafiły zrozumieć członków rodziny i utrzymywać z nimi relacje (w tym także bawić się z rodzeństwem), jednak kiedy oczekiwano od nich, że będą się bawić z rówieśnikami w szkole i wchodzić w relacje z nauczycielami, zauważały, że znacznie różnią się od kolegów z klasy. Kiedy proszę, by opisały te różnice, zazwyczaj mówią o tym, że nie interesowały ich towarzyskie poczynania kolegów, nie chciały włączać innych we własne działania i nie rozumiały reguł społecznych obowiązujących w szkole ani na podwórku.

Ścieżka diagnostyczna zaczyna się wtedy, gdy u dziecka, w którego historii nie występują cechy związane z autyzmem, doświadczony nauczyciel zauważa pewne odchylenia w zakresie umiejętności rozumienia sytuacji i reguł społecznych. Dziecko uważane jest za niedojrzałe pod względem radzenia sobie z własnymi emocjami i okazywaniem empatii.Cechuje je nietypowy styl uczenia się: ma imponującą wiedzę z zakresu, który je interesuje, oraz znaczne problemy z uczeniem się i uwagą w obszarze innych umiejętności szkolnych.Nauczyciel może też zauważyć problemy z koordynacją ruchową, np. podczas pisania, biegania czy łapania piłki. Dziecko może zakrywać uszy w reakcji na dźwięki, których inne dzieci nie postrzegają jako przykre.

Na placu zabaw dziecko unika zabawy z rówieśnikami albo jest naiwne społecznie, natrętne bądź dominujące. W klasie nauczyciel dostrzega, że nie zauważa ono bądź nie rozumie niewerbalnych sygnałów przenoszących takie informacje, jak: „Nie teraz” czy „Zaczynam się denerwować”. Dziecko zyskuje złą sławę tego, które nieustannie przerywa albo nie reaguje na kontekst społeczny tak, jak się oczekuje od kogoś w jego wieku i z jego zdolnościami intelektualnymi. Nauczyciel może też zauważyć, że wpada ono w skrajny niepokój, gdy zmieniają się rutynowe sposoby działania albo gdy nie potrafi rozwiązać jakiegoś problemu.

Dziecko, co oczywiste, nie jest upośledzone intelektualnie, wydaje się jednak, że wykazuje braki w obszarze społecznego rozumienia rówieśników. Nauczyciel wie, że uczniowi pomogłyby programy prowadzące do zrozumienia reguł społecznych obowiązujących w klasie i na placu zabaw. Zdaje też sobie sprawę z tego, że on sam potrzebuje szkoleń, wsparcia w klasie, materiałów źródłowych i wiedzy na temat zespołu Aspergera, by ułatwić dziecku integrację społeczną i osiąganie sukcesów w nauce. Pomoc potrzebna jest więc im obojgu.

Z mojego klinicznego doświadczenia wynika, że jest to najczęstsza ścieżka diagnozy dzieci z zespołem Aspergera. Nietypowe umiejętności i zachowania dziecka w domu nie rzucają się w oczy, jednak w klasie czy na szkolnym podwórku nauczyciel dostrzega ich odmienność jakościową. Na spotkaniu z przedstawicielami szkoły rodzice są zachęcani do tego, by poszukali specjalisty, który postawi odpowiednią diagnozę. Dzięki temu nietypowe zachowania i profil umiejętności dziecka zostaną wyjaśnione, a rodzice i pracownicy szkoły będą mieli dostęp do odpowiednich materiałów i programów” (Attwood, 2013).

źródło: Tony Attwood: „Zespół Aspergera Kompletny przewodnik”, Harmonia Universalis, Gdańsk 2013

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s

Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: