photographers-from-all-over-the-world-capture-amazing-photos-of-children-and-animals-9__880

Tony Attwood, znany klinicysta (praktyk), w swojej książce w dostępny sposób opisał cechy  dzieci dotkniętych zespołem Aspergera. Rodzicom często nie udaje się w jednej rozmowie, przedstawić nauczycielom problemów związanych z autyzmem oraz indywidualnych cech syna czy córki, które mogą odbiegać od przyjętego stereotypu i odbiegać od znanych definicji tego zaburzenia. Mogą występować na podanym spisie lub nie. Poniższa lista ułatwi im/wam zadanie.

(Pisząc o ZA mam na myśli również ASD).

„Dzieci z zespołem Aspergera wykazują następujące cechy:

  • opóźniona dojrzałość społeczna i rozumienie sytuacji społecznych;
  • niedojrzała empatia;
  • trudności w nawiązywaniu przyjaźni (bycie obiektem żartów innych dzieci);
  • trudności z wyrażaniem i kontrolą emocji;
  •  niecodzienne umiejętności językowe – zaawansowane słownictwo i gramatyka, lecz opóźniony rozwój umiejętności prowadzenia rozmowy, niezwykła prozodia i skłonność do pedantyzmu;
  • niezwykła pod względem intensywności i koncentracji fascynacja jakimś tematem;
  • trudności z utrzymaniem uwagi w klasie;
  • niezwykły profil umiejętności uczenia się;
  • potrzeba pomocy przy czynnościach wymagających samodzielności (np. jedzenie, ubieranie się, toaleta – umiejętności samoobsługowe) i organizacji;
  • niezdarny chód i koordynacja;
  • wrażliwość na specyficzne dźwięki, zapachy, struktury czy dotyk” (Attwood, 2013).

Diagnoza dzieci nie jest taka prosta jak przewidują testy diagnostyczne. Najważniejsza jest obserwacja a na to potrzeba czasu. Dobrze mieć swojego klinicystę zawsze to podkreślam. Niestety w Polsce jest ich niewielu. Jeśli możemy wybierać między neurologiem a psychiatrą. Wybierzmy tego drugiego. A najlepiej niech będzie to neuropsychiatra z doświadczeniem „szpitalnym”. Nasz neuropsychiatra nie użył do diagnozy ani jednego testu a kłopotliwe zachowania zostały „leczone” już od pierwszej wizyty. Zaraz po badaniu encefalografem (EEG). Jeden właściwy krok okazał się krokiem milowym w całej terapii, jeśli (oprócz zajęć neurologopedy klinicznego) możemy nazwać to w ogóle terapią…To po prostu wychowanie – codzienna praca nad dzieckiem i instynkt.

Attwood twierdzi, że istnieje kilka ścieżek diagnostycznych:”

  • diagnoza autyzmu we wczesnym dzieciństwie, która w latach szkolnych zostaje zamieniona na „dobrze funkcjonująca intelektualnie osoba z autyzmem” lub „zespół Aspergera”;
  • rozpoznanie zespołu Aspergera przez nauczyciela na początku szkoły podstawowej;
  • wcześniejsze zdiagnozowanie innego zaburzenia rozwojowego, np. zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD), opóźnienia językowego lub ruchowego, zaburzenia nastroju lub odżywiania, upośledzenia zdolności niewerbalnego uczenia się;
  • ujawnienie się zespołu Aspergera w okresie adolescencji (dojrzewania), kiedy oczekiwania społeczne i akademickie stają się bardziej złożone;
  • narastanie problemów z zachowaniem i konfliktów z rodzicami, nauczycielami i władzami szkolnymi;
  • rozpoznanie zespołu Aspergera u krewnego, w przypadku gdy na podstawie analizy historii rodziny dziecka stwierdza się występowanie podobnych cech u innych członków rodziny;
  • opisy zespołu Aspergera w literaturze i przekazach medialnych, które sprawiają, że zaczyna się szukać diagnozy dla siebie lub krewnego;
  • problemy z zatrudnieniem, zwłaszcza ze znalezieniem i utrzymaniem pracy odpowiedniej do kwalifikacji i umiejętności.

Istnieją 4 strategie kompensacyjne lub przystosowawcze stosowane przez dziecko, które uświadamia sobie swoją odmienność od innych dzieci:

  • obwinianie siebie i depresja;
  • ucieczka w wyobraźnię;
  • zaprzeczenie i arogancja;
  • naśladowanie innych dzieci i postaci.

Zalety diagnozy:

  • zapobieganie efektom niektórych strategii kompensacyjnych bądź przystosowawczych lub ograniczenie tych efektów;
  • pozbycie się niepokoju o to, że możliwa jest inna diagnoza lub ze jest się chorym umysłowo;
  • uznanie przez otoczenie, że osoba ma poważne problemy z doświadczeniami, które dla innych są proste i przyjemne;
  • pozytywna zmiana oczekiwań innych ludzi, akceptacja i wsparcie;
  • chwalenie, a nie krytykowanie, przez innych kompetencji społecznych;
  • uznanie przez otoczenie, że sytuacje społeczne mogą powodować zakłopotanie i być wyczerpujące;
  • szkoła może podjąć starania, żeby pomóc dziecku i jego nauczycielowi;
  • dorosły szukający pracy może dotrzeć do wyspecjalizowanych ośrodków pomocy;
  • lepsze rozumienie siebie i dbanie o swoje prawa oraz podejmowanie rozsądniejszych decyzji dotyczących pracy, przyjaźni relacji;
  • poczucie identyfikacji z cenioną przez otoczenie kulturą;
  • osoba z ZA nie czuje się głupia, wybrakowana ani niespełna rozumu.

Wady diagnozy:

  • dzieci i dorośli mogą dokuczać osobie z ZA zdiagnozowanej przez psychologa lub psychiatrę;
  • diagnoza może ograniczyć oczekiwania innych, którzy błędnie zakładają, że osoba z ZA nigdy nie będzie miała takich osiągnięć w dziedzinie społecznej, akademickiej i osobistej, jak inni ludzie” (Attwood, 2013).
  • dodam z własnego podwórka problem znalezienia pracy przez osoby ze zdiagnozowanym autyzmem (ZA/ASD). Pracodawcy z braku dostatecznej wiedzy odrzucają często ich CV – w innych krajach sytuacja wygląda inaczej. Dołączam filmik w którym osoby z ASD opowiadają o takich problemach – „Zatrudnianie osób z zespołem Aspergera”

źródło: T. Attwood:”Zespół Aspergera Kompletny Przewodnik”, Harmonia Universalis, Gdańsk 2013

Reklamy