Przeskocz do treści

Czym jest Zespół Aspergera – cechy, diagnoza

Tony Attwood, klinicysta opisał cechy dzieci z Zespołem Aspergera. Rodzicom często bardzo trudno w jednej rozmowie przedstawić nauczycielom profil swojego dziecka, zwłaszcza, że większość cech dziecka zwykle zaprzecza przyjętym ogólnie autystycznym streotypom. Poniższa lista może ułatwić zadanie:

Dzieci z zespołem Aspergera wykazują następujące cechy:

  • opóźniona dojrzałość społeczna i rozumienie sytuacji społecznych;
  • niedojrzała empatia;
  • trudności w nawiązywaniu przyjaźni (bycie obiektem żartów innych dzieci);
  • trudności z wyrażaniem i kontrolą emocji;
  •  niecodzienne umiejętności językowe – zaawansowane słownictwo i gramatyka, lecz opóźniony rozwój umiejętności prowadzenia rozmowy, niezwykła prozodia i skłonność do pedantyzmu;
  • niezwykła pod względem intensywności i koncentracji fascynacja jakimś tematem;
  • trudności z utrzymaniem uwagi w klasie;
  • niezwykły profil umiejętności uczenia się;
  • potrzeba pomocy przy czynnościach wymagających samodzielności (np. jedzenie, ubieranie się, toaleta – umiejętności samoobsługowe) i organizacji;
  • niezdarny chód i koordynacja;
  • wrażliwość na specyficzne dźwięki, zapachy, struktury czy dotyk” (Attwood, 2013).

Diagnoza dzieci nie jest taka prosta jak przewidują testy diagnostyczne. Najważniejsza jest obserwacja, a na to potrzeba czasu. Dobrze mieć swojego klinicystę zawsze to podkreślam. Niestety w Polsce jest ich niewielu. Jeśli możemy wybierać między neurologiem a psychiatrą. Wybierzmy tego drugiego. Najlepiej niech będzie to neuropsychiatra z doświadczeniem „szpitalnym”. Nasz neuropsychiatra nie użył do diagnozy ani jednego testu a kłopotliwe zachowania zostały niwelowane już od pierwszej wizyty. Zaraz po badaniu encefalografem (EEG). Jeden właściwy krok okazał się krokiem milowym w całej terapii, jeśli (oprócz zajęć neurologopedy klinicznego – mowa) możemy nazwać to w ogóle terapią… To po prostu wychowanie – codzienna praca nad dzieckiem, instynkt i czuwanie, a przede wszystkim zrozumienie i nie uleganie autystycznej nagonce na „dobre zmiany” charakteru.

Attwood twierdzi, że istnieje kilka ścieżek diagnostycznych:”

  • diagnoza autyzmu we wczesnym dzieciństwie, która w latach szkolnych zostaje zamieniona na „dobrze funkcjonująca intelektualnie osoba z autyzmem” lub „zespół Aspergera”;
  • rozpoznanie zespołu Aspergera przez nauczyciela na początku szkoły podstawowej;
  • wcześniejsze zdiagnozowanie innego zaburzenia rozwojowego, np. zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD), opóźnienia językowego lub ruchowego, zaburzenia nastroju lub odżywiania, upośledzenia zdolności niewerbalnego uczenia się;
  • ujawnienie się zespołu Aspergera w okresie adolescencji (dojrzewania), kiedy oczekiwania społeczne i akademickie stają się bardziej złożone;
  • narastanie problemów z zachowaniem i konfliktów z rodzicami, nauczycielami i władzami szkolnymi;
  • rozpoznanie zespołu Aspergera u krewnego, w przypadku gdy na podstawie analizy historii rodziny dziecka stwierdza się występowanie podobnych cech u innych członków rodziny;
  • opisy zespołu Aspergera w literaturze i przekazach medialnych, które sprawiają, że zaczyna się szukać diagnozy dla siebie lub krewnego;
  • problemy z zatrudnieniem, zwłaszcza ze znalezieniem i utrzymaniem pracy odpowiedniej do kwalifikacji i umiejętności.

Istnieją 4 strategie kompensacyjne lub przystosowawcze stosowane przez dziecko, które uświadamia sobie swoją odmienność od innych dzieci:

  • obwinianie siebie i depresja;
  • ucieczka w wyobraźnię;
  • zaprzeczenie i arogancja;
  • naśladowanie innych dzieci i postaci.

Zalety diagnozy:

  • zapobieganie efektom niektórych strategii kompensacyjnych bądź przystosowawczych lub ograniczenie tych efektów;
  • pozbycie się niepokoju o to, że możliwa jest inna diagnoza lub ze jest się chorym umysłowo;
  • uznanie przez otoczenie, że osoba ma poważne problemy z doświadczeniami, które dla innych są proste i przyjemne;
  • pozytywna zmiana oczekiwań innych ludzi, akceptacja i wsparcie;
  • chwalenie, a nie krytykowanie, przez innych kompetencji społecznych;
  • uznanie przez otoczenie, że sytuacje społeczne mogą powodować zakłopotanie i być wyczerpujące;
  • szkoła może podjąć starania, żeby pomóc dziecku i jego nauczycielowi;
  • dorosły szukający pracy może dotrzeć do wyspecjalizowanych ośrodków pomocy;
  • lepsze rozumienie siebie i dbanie o swoje prawa oraz podejmowanie rozsądniejszych decyzji dotyczących pracy, przyjaźni relacji;
  • poczucie identyfikacji z cenioną przez otoczenie kulturą;
  • osoba z ZA nie czuje się głupia, wybrakowana ani niespełna rozumu.

Wady diagnozy:

  • dzieci i dorośli mogą dokuczać osobie z ZA zdiagnozowanej przez psychologa lub psychiatrę;
  • diagnoza może ograniczyć oczekiwania innych, którzy błędnie zakładają, że osoba z ZA nigdy nie będzie miała takich osiągnięć w dziedzinie społecznej, akademickiej i osobistej, jak inni ludzie” (Attwood, 2013).
  • dodam z własnego podwórka problem znalezienia pracy przez osoby ze zdiagnozowanym autyzmem (ZA/ASD). Pracodawcy z braku dostatecznej wiedzy odrzucają często ich CV – w innych krajach sytuacja wygląda inaczej. Dołączam filmik w którym osoby z ASD opowiadają o takich problemach – „Zatrudnianie osób z zespołem Aspergera”

źródło: T. Attwood:”Zespół Aspergera Kompletny Przewodnik”, Harmonia Universalis, Gdańsk 2013

6 Comments »

  1. Diagnozowałem u siebie ZA w wieku 25+ i odnoszę wrażenie, że ta moja diagnoza jest jakaś strasznie uboga. Mam znajomych ze stwierdzonym ZA i w ich przypadku cały proces diagnostyczny był bardzo szeroki, włączając w to takie szczegóły, jak badanie charakterystyk temperamentu, testy inteligencji, poziom rozwoju emocjonalnego, diagnostyka różnicowa ze względu na pewne zaburzenia osobowości. Teraz nie wiem, czy psycholodzy sami proponują takie rozbudowane podejście, czy tylko wyłącznie na wyraźną prośbę pacjenta? Czy to jest typowe, że dorośli ludzie z ZA mają zazwyczaj rozwój intelektualny nieco powyżej przewidywanego w ich wieku, zaś emocjonalnie zatrzymują się na poziomie nastolatków i tak to już trwa aż do śmierci?

    Polubione przez 1 osoba

    • Myślę, że tak naprawdę nikt nie potrafi odpowiedzieć na to pytanie. Nikt nie może przewidzieć rozwoju intelektualnego czy fizycznego… a psychologia, cóż… wszystkie trendy zostały podważone… testy testami…a życie życiem…

      Polubienie

  2. Testy testami, ale zastanawia mnie właśnie, że niektóre osoby zgłaszające się do poradni dostają takie sterty papieru do wypełnienia, że zajmuje im to dobre dwa dni. Muszą przejść przez MMPI-2, SCID-II, mają badania funkcji wykonawczych. Zlecają im rezonans, tomografię, EEG. Czasem lądują na obserwacji w psychiatryku. U mnie sprawa była dość prosta i obyło się bez tego całego ciągania po neurologach, szpitalach i Bóg wie czym jeszcze. A ta cała diagnoza różnicowa – tak to się szumnie nazywa i rzekomo powinna być standardem, ale w moim przypadku nie zauważyłem, żeby ktokolwiek się w to bawił. Widać, że podejście do sprawy jest mocno zróżnicowane w zależności od tego, gdzie się diagnozujemy.

    Polubione przez 1 osoba

    • Zgadzam się, ale cenię dobrych neuropsychiatrów dziecięcych – niestety jest ich bardzo mało. My ominęliśmy wszystkie te diagnozy, uważam je za wyciąganie kasy – wystarczyła konsultacja z neuropsychiatrą, i właśnie eeg – ale w stanie spoczynku dziecka, bez „usypiaczy” (nie każdy dobrze to robi, a niewykryta padaczka opóźnia rozwój lub wstrzymuje… ) Później pomoc na poszczególnym etapie rozwoju – jest fachowa – bez naciągania, drogich diagnoz, testów i terapii – tak z mojego doświadczenia, mam dwóch synów z ASD… Pozdrawiam 🙂

      Polubienie

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: