aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa.jpg

Mnemotechniki to metody ułatwiające zapamiętywanie. Istnieją określone sposoby ich konstruowania, ale najlepiej jest, gdy uczeń potrafi stworzyć własne.

Najlepiej byłoby, gdyby używał swojej wyobraźni i powiązał z nią materiał, którego chce się nauczyć, a im zabawniejsze będą te powiązania, tym łatwiej będzie go zapamiętać.

Jedną z najbardziej znanych mnemotechnik jest metoda „umiejscawiania na ciele”. Polega ona na rozmieszczeniu (w wyobraźni) obiektów lub pojęć, które chcemy zapamiętać na różnych częściach naszego ciała – włosach, głowie, uszach, szyi, ramionach, dłoniach, palcach u rąk, brzuchu, klatce piersiowej, nogach, kolanach, stopach, palcach u stóp.

W drugiej wersji tej metody zamiast części ciała używa się elementów umeblowania i budowy pokoju, takich jak stół, krzesło, ściana, okno, podłoga, drzwi, biurko, komoda czy kredens. Uczniowie mogą też zastosować inne dobrze sobie znane przedmioty lub obiekty i zastąpić pokój np. boiskiem do gry w piłkę nożną, telefonem, plecakiem, przyjaciółmi.

Najważniejsza podczas tworzenia mnemotechnik jest dobra zabawa, ponieważ im śmieszniejsze i bardziej zaskakujące będą skojarzenia, których użyją uczniowie, tym łatwiej je zapamiętają. Na początkowych etapach pracy z tymi technikami dobrym pomysłem jest łączenie dzieci w pary lub grupy; będziesz mieć wówczas pewność, że nikt nie pozostanie w tyle.

Pamiętaj, że mnemotechniki mogą być bardzo skuteczne w przypadku uczniów z dysleksją (i nie tylko). Pobuydzają one wyobraźnię, która jest u tych dzieci zazwyczaj dobrze rozwinięta, a to pomaga w zapamiętywaniu informacji, zwłaszcza występujących w sekwencjach (Ried, Green, 2015).

Mnemotechniki – wykład:

źródło: G. Ried, S. Green: „100 i więcej pomysłów, jak pomóc dziecku z dysleksją, Harmonia Universalis, Gdańsk 2015

Reklamy