Umiejscowione w ramach procedur wewnętrznych bloki diagnozy różnicującej i funkcjonalnej odbywają się we właściwym dla każdego ucznia kontekście społecznym

„Rezultaty diagnozy przedstawione w opiniach psychologicznych, pedagogicznych oraz zaleceniach edukacyjno-terapeutycznych ujętych w Indywidualnych Programach Nauczania powinny ten kontekst uwzględniać. Nadrzędnym celem działań diagnostycznych jest takie zdefiniowanie problemu ucznia (przez określenie przyczyn trudności regulacyjnych oraz zaplanowanie oddziaływań mających te trudności zmniejszyć na drodze diagnozy funkcjonalnej), aby definicja ta była możliwa do zaakceptowania przez różne podsystemy społeczne, w ramach których funkcjonuje uczeń. Rolą diagnosty jest zapewnienie dobrego przepływu informacji oraz prowadzenie mediacji w sytuacji, której dochodzi do konfliktu, między interesem ucznia i danego podsystemu lub między interesami różnych podsystemów. Diagnozowanie będące dialogiem z rodzicami ucznia (reprezentującymi jego interesy bądź interesy jego rodziny) oraz przedstawicielami różnych struktur społecznych, z którymi uczeń jest związany (np. nauczyciele zespołu terapeutycznego, pracownicy dziennego oddziału psychiatrycznego, pracownicy świetlicy terapeutycznej) jest realizowane w następujących formach:

  • wymiana informacji z rodzicami przez zeszyt korespondencji,
  • zapoznanie się przez rodziców z treściami zawartymi w IPN oraz podpisanie karty zgody na ich realizację,
  • planowe spotkania zespołu terapeutycznego z rodzicami w sytuacji sprzeczności interesów, wizyty domowe,
  • planowe spotkania zespołów terapeutycznych, których tematem jest funkcjonowanie uczniów,
  • spotkania zespołów terapeutycznych z lekarzem psychiatrą,
  • bieżące zapoznawanie nauczycieli pracujących z danym uczniem z wynikami kolejnych diagnoz psychologicznych,
  • zgoda na stały wgląd w dokumentację medyczną i psychologiczną uczniów,
  • ustalanie wspólnej strategii postępowania z przedstawicielami struktur społecznych innych niż rodzina i szkoła, w ramach których funkcjonuje uczeń, o ile struktury te wystąpią z taką inicjatywą.

Przedstawiony sposób realizowania diagnozy interakcyjnej stanowi rozwinięcie procedur różnicujących i funkcjonalnych przez uwzględnianie uwarunkowań sytuacyjnych oraz interesów różnych podsystemów społecznych. Na tej drodze łatwiej zweryfikować poprawność diagnozy oraz zasadność stosowania proponowanych sposobów korygowania trudności regulacyjnych ucznia. Dopiero po uzgodnieniu możliwej do zaakceptowania przez zainteresowane struktury społeczne definicji problemu ucznia dochodzi do wdrożenia odpowiednich działań terapeutyczno-edukacyjnych. Blok interakcyjny posiada najbardziej złożone cele diagnostyczne, uwzględniające również cele zakładane w diagnozie różnicującej i funkcjonalnej. Wewnątrzszkolne procedury porządkujące system działań interakcyjnych w kontekście z różnymi osobami i instytucjami wciąż pozostają w fazie tworzenia (Joanna Kossewska, 2009).

Reklamy