Szukaj

Autyzm w szkole

Autyzm, ZA, ASD, uczeń z niepełnosprawnością intelektualną – IPET, umiejętności społeczne, rewalidacja, zaburzenia integracji sensorycznej SI, zajęcia kompensacyjno-korekcyjne, wyrównawcze, logopedyczne, edukacja emocji, asystent, scenariusze, instrukcje, schematy, zabawy, metody, gry, pomoc, rozwój

Tag

Diagnoza

Diagnoza nozologiczna – różnicująca

Rezultatem konsultacji, leczenia i terapii trwających we wczesnym dzieciństwie oraz w wieku przedszkolnym jest m.in. diagnoza o charakterze nozologicznym

Continue reading „Diagnoza nozologiczna – różnicująca”

Reklamy

Narodziny diagnozy autyzmu

Diagnoza autyzmu narodziła się w roku 1943, kiedy Leo Kanner, lekarz pracujący na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa i pionier psychiatrii dziecięcej, zaproponował ją w artykule naukowym

Continue reading „Narodziny diagnozy autyzmu”

Diagnoza interakcyjna

Umiejscowione w ramach procedur wewnętrznych bloki diagnozy różnicującej i funkcjonalnej odbywają się we właściwym dla każdego ucznia kontekście społecznym

Continue reading „Diagnoza interakcyjna”

Autyzm – Diagnoza

20150430_102019
foto Piotrka

Przy każdej stawianej diagnozie należy upewnić się by autyzm nie był mylony z podobnymi zaburzeniami. Mojemu synowi diagnozę postawił neuropsychiatra. Obserwacja trwała kilka lat. Teraz rozumiem, że upływający czas odkrywał powoli symptomy właściwego zaburzenia a wcześniejsze nieprawidłowości były sukcesywnie ćwiczone i badane. Więc ten czas nie był dla nas stracony mało tego – wypracowaliśmy swoje niezależne metody inne niż te – proponowane przez poradnie, pedagogów i psychologów, i nie będzie to żadną tajemnicą jeśli powiem, że ćwiczyliśmy z synem po prostu to czego nie potrafił zrobić. Również i  ja dojrzewałam powoli by usłyszeć ostateczny werdykt. Może to lekarska niewiedza a może dobra delikatna strategia wrzucania pojedynczo kamieni do mojego ogródka – od najmniejszego do największego – spowodowała złagodzenie szoku po diagnozie.

W swojej książce autorzy dr Simon Baron-Cohen (Starszy wykładowca psychologii rozwoju w Instytucie Psychiatrii w Londynie) i dr Patrck Bolton (Wykładowca w Zakładzie Psychiatrii Dziecięcej na Uniwersytecie w Cambridge) przedstawili w jaki sposób dokonuje się diagnozy w Wielkiej Brytanii:

” Autyzm to syndrom behawioralny, co oznacza, że istnieje grupa nieprawidłowych rodzajów zachowań. Diagnozę, że dane dziecko ma autyzm, stawia się wówczas, gdy występuje zespół złożony z trzech głównych typów zachowań. Są to:

– U dziecka występują nieprawidłowe więzi społeczne i rozwój społeczny.

– Dziecko nie jest w stanie rozwinąć prawidłowej komunikacji.

– Zainteresowania i czynności dziecka są ograniczone i powtarzające się, a nie elastyczne i twórcze.

Warto podkreślić, że nie powinno się stawiać diagnozy o autyzmie tylko dla tego, że dziecko ma problemy z językiem lub interakcjami społecznymi, czy też wyobraźnią, lecz jedynie wówczas, gdy owe rodzaje zachowań występują wszystkie razem, oznaczając wyraźny wzorzec autyzmu. Oczywiście, definiując autyzm w ten sposób, istotnym jest, aby zrozumieć, co się kryje pod terminem rozwój prawidłowy. Jest to bardzo złożone, toteż diagnozę powinni stawiać jedynie specjaliści, mający odpowiednie doświadczenie w rozpoznawaniu prawidłowego i nieprawidłowego rozwoju dzieci.

Jest jeszcze inny, ostatni czynnik, który należy rozważyć przy diagnozowaniu autyzmu. Jest to wiek, w którym zostały zauważone pierwsze symptomy. System klasyfikacji zaburzeń psychicznych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), zwany ICD, stawia wymóg, aby wszystkie trzy symptomy były obecne przed ukończeniem przez dziecko 36 miesięcy życia; system amerykański, zwany DSM-IIIR, również wymaga odnotowania wieku życia, w którym pojawiły się te symptomy.”[1]

OCENA

„Ponieważ procedura oceny obejmuje często różnorodne badania specjalistyczne takie, jak badanie inteligencji i języka oraz badania medyczne i neurologiczne, część oceny powinna dokonywać się w klinice. W klinice panują „wystandaryzowane” warunki obserwacji natury problemów dziecka. Chociaż rodzice często są poirytowani pozornym brakiem charakterystycznego zachowania ich dzieci w warunkach klinicznych, jest to jednak dobry sposób dokonywania porównań poszczególnych dzieci. Ocena w oparciu o obserwacje kliniczne jest jedynie częścią całościowej oceny. Jeśli jest to konieczne, prowadzi się dalszą obserwację dziecka w domu i szkole, czy przedszkolu, podczas zabawy i w sytuacjach naturalnej komunikacji i współdziałania społecznego. Takiej oceny klinicznej dokonuje, podczas codziennych wizyt grupa specjalistów (psychiatra dziecięcy, psycholog kliniczny lub szkolny, oraz pracownik socjalny – specjalista z dziedziny psychiatrii), którzy wymieniają swoje spostrzeżenia. Jest to proces długotrwały, ponieważ autyzm można pomylić z innymi zaburzeniami.”[2]

Pracownik socjalny – specjalista z dziedziny psychiatrii?! Klinika? – Wysiadam – Mam przed oczami naszą poradnię . . . i kadrę naszych „specjalistów”.

[1,2] – Simon Baron-Cohen, Patrick Bolton „Autyzm Fakty”, Wydawnictwo Medyczne w Oxfordzie, Krajowe Towarzystwo Autyzmu Oddział w Krakowie, Kraków 1999.

Blog na WordPress.com.

Up ↑