20150625_123400
foto z komórki Piotrka

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD) jest schorzeniem współwystępującym w autyźmie nierzadko mylonym z objawami zespołu Aspergera. I nie ma w tym nic dziwnego bo objawy są niemalże identyczne jak u dzieci ze zdiagnozowanym autyzmem/ASD nie sposób nie wspomnieć o zaburzeniach integracji sensorycznej.

Czym jest?

ADHD to schorzenie, które często dizgnozuje się u przedszkolaków i dzieci rozpoczynających edukację szkolną. Malcy ci mają trudności z koncentracją i kontrolowaniem swoich zachowań. Głównymi objawami ADHD są: brak uwagi, nadaktywność i impulsywność. Jako, że u wielu dzieci stwierdza się pewien stopień takich zachowań, konieczne jest przeprowadzenie, dokładnego specjalistycznego badania. Obecnie wyróżnia się trzy schematy zachowania wskazujące na obecność ADHD – typ nadaktywny-impulsywny (bez wyraźnych kłopotów z koncentracją), typ nieuważny (bez wyraźnych kłopotów z nadaktywnością), czasem określany skrótem ADD, oraz typ łączony (przejawiający oba rodzaje objawów) (Emmons, Anderson, 2007).

Kilka objawów:

  • uczucie niepokoju, częste nerwowe ruchy dłońmi lub stopami, wiercenie się na krześle
  • bieganie, wspinanie się lub opuszczanie miejsca, gdy wymagany jest spokój
  • problemy z czekaniem na swoją kolej, np. w sklepowej kolejce
  • wyrzucanie z siebie odpowiedzi przed wysłuchaniem pytania do końca

Oto kilka objawów zaburzeń koncentracji:

  • częste i łatwe uleganie rozproszeniu przez nieistotne widoki i dźwięki
  • problemy z wykonywaniem poleceń, gubienie przedmiotów osobistych, zapominanie o elementach niezbędnych do wykonania danego zadania
  • trudności z koncentrowaniem się na szczegółach, pomyłki spowodowane nieuwagą
  • przerywanie nieukończonych czynności

Z doświadczenia wiemy, że wiele dzieci z ADHD, „doświadcza zaburzeń natury sensorycznej wpływających na ich poziom koncentracji i zdolność przyswajania informacji. Uważamy, że niezwykle ważne jest wzięcie pod uwagę możliwości występowania zaburzeń przetwarzania bodźców zmysłowych podczas ustalania terapii dla dziecka dotkniętego ADHD” (Emmons, Anderson, 2007).

Dzieci z ADHD zazwyczaj potrafią bez końca grać w gry komputerowe. Tak długo, jak pozwala im się pozostawać przy najciekawszej czynności, wszystko jest w najlepszym porządku. Problem pojawia się, gdy malcy mają zwrócić uwagę na coś mniej fascynującego (np. mnożenie), jednocześnie ignorując coś bardziej zajmującego (np. ptaszki za oknem). To wymaga ograniczenia rozpraszających bodźców (Kutsher, Attwood, Wolff, 2007).

Podobne obserwacje doprowadziły dra Russella Braklleya i innych specjalistów do zdefiniowania ADHD jako problemu z blokowaniem bodźców, a nie trudności w koncentracji. Dzieci i dorośli z ADHD nie potrafią:

  • blokować rozpraszających bodźców – deficyt uwagi
  • blokować własnych myśli – impulsywność
  • blokować własnych reakcji na rozpraszające bodźce lub myśli – nadpobudliwość

Za zdolność blokowania tych czynników odpowiadają płaty czołowe i przedczołowe płaty mózgu. Pozwalają one na powstrzymywanie powodzi bodźców zmysłowych, a także dają nam czas na rozważenie różnych opcji przed podjęciem działania. W odróżnieniu do innych złożonych organizmów istoty ludzkie mają możliwość modulowania swoich reakcji. Jednak w przypadku ADHD płaty czołowe i przedczołowe nie funkcjonują w pełni, przez co centra blokowania bodźców nie wykonują swoich zadań, więc koncepcja „problemów blokowania bodźców” wyjaśnia klasyczne objawy tego zaburzenia (Kutscher, Attwood, Wolff, 2007).

Problemy z funkcjami wykonawczymi

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s