Orientacja w schemacie własnego ciała – ćwiczenia

Do orientacji przestrzennej dziecka wliczamy ćwiczenia rozwijające orientację w schemacie własnego ciała.

Ćwiczenia rozwijające orientację w schemacie własnego ciała

Budowa ciała:

  • wskazywanie i nazywanie poszczególnych części ciała,
  • pokazywanie wskazanych części ciała z rozumieniem określeń: góra, dół, przód, tył, bok (we wszystkich kolejnych ćwiczeniach najpierw nauczyciel wskazuje i nazywa, następnie prosi dziecko o wskazanie określonej części ciała:
  • „na górze mam głowę, włosy”: „pokaż, co masz na górze?” -dziecko wskazuje np. swoja głowę, włosy,
  • „na dole mam nogi, stopy”; „pokaż co masz na dole?” – dziecko pokazuje np. nogi, stopy),
  • „twarz, oczy, brzuch i kolana mam z przodu?” – pokazujemy dziecku na sobie, gdzie jest przód; dziecko naśladując, samodzielnie wskazuje, co ma z przodu (twarz – oczy, nos, usta, policzki, brzuch, kolana),
  • dotykamy i pokazujemy dziecku: „tu są moje plecy, mogę się nimi oprzeć o ścianę”; „pokaż, co masz z tyłu, gdzie masz plecy” – dziecko może się opierać plecami o ścianę, może pocierać, przesuwać plecami po ścianie, tak by je wyczuć, wówczas mówimy dziecku: „z tyłu masz plecy”,
  • „tu mam bok” (pokazujemy od góry do dołu); „pokaż, gdzie masz bok” – pokazujemy razem z dzieckiem najpierw jeden bok, później drugi bok od czubka głowy do stóp) następnie pokazujemy oba boki jednocześnie, informując dziecko: „masz dwa boki”; „pokaż, co masz z boku – pokazujemy razem z dzieckiem boczne części ciała: uszy, ręce.

Kształtowanie relacji ja – przedmiot

Wprowadzenie kierunków od osi własnego ciała:

  • patrzenie, spoglądanie zgodnie z poleceniem: góra, dół, przód, bok,
  • opuszczanie i podnoszenie zabawki zgodnie z poleceniem góra, dół, przód, tył.

Ćwiczenia orientacji w schemacie ciała drugiej osoby stojącej naprzeciw

Wyrabianie i utrwalanie orientacji w schemacie ciała drugiej osoby stojącej naprzeciw oraz rozwijanie umiejętności dostrzegania drugiej osoby, współdziałania z nią, a także uczenie współpracy i poczucia bezpieczeństwa wynikającego z obecności drugiej osoby.

  • ćwiczenia w parach (np. według metody Ruchu Rozwijającego W. Sherborne):
  • ćwiczenia „z” – (partner „aktywny”, partner „bierny”; najpierw ćwiczenia tyłem – bez nawiązywania kontaktu wzrokowego),
  • ćwiczenia „przeciwko”,
  • ćwiczenia „razem” – obydwaj partnerzy aktywni,
  • zabawy z naśladowaniem:
  • – zabawy przed lustrem (wskazywanie części ciała, odtwarzanie ruchu, min),
  • – zabawa w lustro (powtarzanie ruchów, min drugiej osoby przy bezpośrednim kontakcie wzrokowym),
  • „rób to co ja” – naśladowanie czynności wykonywanych przez drugą osobę,
  • „ja mówię, ty pokaż” – nauczyciel mówi np. „pokaż głowę”, dziecko pokazuje; „połóż ręce na głowie; później odwrotnie; dziecko mówi, nauczyciel pokazuje,
  • „pokaż gdzie mam” – nauczyciel pokazuje części ciała na dziecku, następnie dziecko pokazuje je nauczycielowi (Franczyk, Krajewska 2015).

źródło: A. Franczyk, K. Krajewska, Skarbiec nauczyciela- terapeuty…, Impuls, Kraków 2015

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: