Bujawka – zabawa SI

Bujawka – zabawa SI

Korzyści:

  • Ruch w przód i w tył pobudza ośrodek językowy w mózgu, więc po kilku minutach balansowania aktywność językowa wzrasta.
  • Odnalezienie pionu na desce pomaga dziecku odnaleźć jego własny środek ciężkości.
  • Balansowanie polepsza świadomość własnego ciała, kontrolę motoryczną, stabilność posturalną i siłę oraz podnosi poczucie własnej wartości.

„Kiedy Matthew miał trzy lata, rodzice zapisali go do przedszkola. Opóźnienia rozwojowe spowodowały u niego słabe napięcie mięśniowe i nieskoordynowane ruchy. Pomimo tego Matthew miał silny charakter, dużo ciekawych pomysłów i zapał do pracy.

Nauczycielka z przyjemnością pomagała mu ustawić jego codzienny tor przeszkód. Wiedziała, że ciężka praca to bardzo ważny składnik diety sensorycznej. Pewnego ranka, męcząc się przy tym straszliwie, Matthew przeciągnął przez trawę długą deskę, którą potem ułożył na leżącej tam belce. Jeden koniec deski spoczywał na trawie, natomiast drugi uniesiony był około trzydzieści centymetrów nad ziemią. Nauczycielka była w pobliżu. Matthew ukucnął i wszedł ostrożnie na pochyloną deskę, kierując się na sam środek. Potem ostrożnie wstał i stanął okrakiem ponad punktem podparcia swojej małej huśtawki. Chwiał się lekko z boku na bok – wysoki, wyprostowany, utrzymujący równowagę i bardzo z siebie zadowolony.

Inne dzieci przybiegły obejrzeć wynalazek. Był wspaniały! Wiele lat później wszyscy nadal się zgadzają, że bujawka jest tym czymś, co sprawia, że tor przeszkód daje wiele radości” (C. S. Kranowitz, 2015).

Zakres wieku rozwojowego: 3 – dzieci w wieku nastoletnim

Potrzebne przedmioty

  • Na podstawę: belka o kwadratowym przekroju, długości około metra.
  • Na wierzch: deska 0,3 x 1 metr lub sklejka 1 x 1,20 metra.

Przygotowanie

  • Połóż belkę na trawie lub materacu gimnastycznym.
  • Połóż deskę tak, by jej środek znajdował się na środkowej części belki, a oba kawałki drewna były względem siebie prostopadłe. „Środek” nie musi być dokładny.

Co może zrobić dziecko

  • Chodzić skakać albo czołgać się z jednego końca na drugi.
  • Siedzieć lub stać ponad punktem podparcia i kołysać się z boku na bok.
  • Jeśli deska spadnie: ciągnąć, pchać, przesuwać i podnosić deskę tak, by położyć ją z powrotem na właściwym miejscu.

Pomysły/modyfikacje

 

źródło:Carol Stock Kranowitz: „NIe-zgrane dziecko w świecie gier i zabaw…”, HARMONIA, Gdańsk 2015

 

 

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s

Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: