863483_343132.jpg

Co można, a czego nie można robić w Internecie

Książka pt. „Seksualność osób z autyzmem w kontekście prawa” T. Attwood’a, I. Henault’a i N. Dubin’a powinna być pozycją obowiązkową dla rodziców „posiadających” nastolatka z autyzmem, zwłaszcza, że szkoły już dawno odcięły się od zagadnienia seksualności dzieci i raczej nie ma zbyt dobrych rokowań w tej sprawie na przyszłość, a nawet jeśli będzie – dziecko z ASD nie jest w stanie z niego skorzystać – tu przydałyby się terapie indywidualne ale to temat na inny wpis. Edukacja seksualna spoczywa na barkach matek i ojców tak samo jak wszystkie inne problemy związane z dojrzewaniem, funkcjonowaniem w społeczeństwie dzieci i dorosłych dotkniętych autyzmem. Lepiej sobie to szybko uzmysłowić i brać sprawy w swoje ręce niż opierać się na mrzonkach rzekomej pomocy w przyszłości. Wracając do tematu…

Internet

„Nie umiejąc dzielić się doświadczeniami i wiedzą z innymi nastolatkami, wielu młodych ludzi z zespołem Aspergera postanowiła samodzielnie zdobywać wiedzę w Internecie. Korzystanie z darmowego dostępu do pornografii w sieci jest typowym doświadczeniem wielu osób, włączając w to autystyków. Pomimo że pierwsze kontakty z materiałami pornograficznymi zwykle są motywowane autentycznym i pozytywnym dążeniem do zdobywania wiedzy na temat seksu, to poszukiwanie jej w Internecie narazi osoby z Aspergerem na kontakt ze stronami pornograficznymi, które zawierają zdjęcia i filmy o charakterze jednoznacznie (a nawet ekstremalnie) erotycznym. Ponieważ większość osób z ZA ma skłonność do rozumienia informacji w sposób dosłowny, są one bezradne w kontakcie z Internetem. Bez nadzoru i wsparcia rodziców nastolatek natknie się na strony pornograficzne nieposiadające żadnych wcześniejszych danych, które mogłyby mu służyć za punkt odniesienia […]

W Internecie można znaleźć miliony stron z treściami erotycznymi: niektóre można uznać za pornografię, ale są też takie, które oferują informacje o czysto edukacyjnym charakterze. Ponieważ niedoświadczone osoby z ZA mogą mieć problemy z osądem oglądanych treści, dlatego konieczny jest nadzór rodziców i pedagogów oraz zapobieganie przypadkowemu dostępowi do nielegalnej pornografii. Ponadto oglądanie materiałów erotycznych, któremu towarzyszy masturbacja, często staje się nawykiem i może zostać częścią rytuału, który trudno jest potem przełamać. Ciągła ekspozycja na treści erotyczne zwiększa również ryzyko wykształcenia w sobie szczególnych zainteresowań seksualnych, zachowań obsesyjnych i kompulsywnych […]

Przestępcy seksualni w Internecie

Osoby z ZA są bardziej narażone na takie niebezpieczeństwo, więc należy im jasno wytłumaczyć obowiązujące zasady bezpieczeństwa i prowadzić ciągły monitoring ich zachowań (Genevieve Edmonds i Dean Worton (2006) zamieszczają listę zaleceń, które gwarantują ochronę osób z autyzmem. Jedno z nich wskazuje, by rodzice lub rówieśnicy nadzorowali korzystanie z Internetu i ograniczenie czasu spędzanego przez nie na czatach. Zgodnie z zaleceniami zawartymi w wielu programach edukacji seksualnej nie można tolerować prowadzonych przez Internet rozmów, które zawierają treści erotyczne (słowa zamiary, obrazy lub filmy). Dotyczy to też spotkań z osobami (nawet uznawanymi za przyjaciół) poznanymi przez Internet, o ile spotkanie takie nie odbywa się w miejscu publicznym w towarzystwie rodziców lub osób dorosłych, na które można liczyć. W żadnym razie nie można dzielić się danymi osobowymi, takimi jak imię i nazwisko, adres, numer telefonu czy dane karty bankomatowej lub kredytowej.

Ponieważ osoby z zespołem Aspergera mają problem ze zrozumieniem lub dostrzeżeniem negatywnych zamiarów innych ludzi, często źle odczytują ich intencje i postępują dokładnie zgodnie z ich poleceniami. Pod tym względem sieć może stanowić poważny problem. Pomimo, że w Internecie (np. na Facebooku) nie powinno się publikować zdjęć o charakterze prywatnym lub erotycznym, osoby z zespołem Aspergera, nie myślące o konsekwencjach, czasem ulegają prośbie obcego człowieka o udostępnienie szczegółów intymnych lub zdjęć erotycznych. W bardziej neutralnym środowisku internetowych czatów również trzeba mieć świadomość obowiązywania pewnych zasad, np. nie wolno udostępniać danych osobowych (nr konta bankowego, telefonu, haseł itp.). Uświadomienie konsekwencji niebezpieczeństw związanych z udostępnianiem informacji osobowych w Internecie i tłumaczenie zasad bezpiecznego zachowania się to kluczowe elementy ochrony osób z ZA przed kłopotami lub nadużyciami.

Osoby takie muszą wiedzieć, jakie informacje można udostępniać w mediach społecznościowych i na innych stronach Internetowych, a jakich informacji udostępniać nie należy.

Informacje które można udostępniać, to:

  • zdjęcia z wakacji w planie ogólnym lub wiadomości o tym, jak przebiega wycieczka lub urlop;
  • zaproszenia na wydarzenia;
  • ogólne wiadomości na temat szkoły lub pracy.

Informacje, których zdecydowanie  nie można udostępniać, to:

  • dane osobowe, takie jak adres lub dane kontaktowe;
  • intymne zdjęcia i dane (dotyczące związków, partnera itp.);
  • treści erotyczne: wiadomości, obrazy filmy;
  • groźby dotyczące szkoły, pracy, instytucji lub osoby;
  • prośby o przesyłanie szczegółów intymnych lub erotycznych.

Niedozwolone jest też:

  • ściąganie zdjęć lub filmów z pornografią dziecięcą lub pornografią z udziałem młodocianych;
  • wysyłanie lub udostępnianie zdjęć lub filmów z pornografią dziecięca lub pornografią z udziałem młodocianych (Attwood, Henault, Dubin, 2015).

źródło: T. Attwood, I. Henault, N. Dubin: „Seksualność osób z autyzmem w kontekście prawnym”, Harmonia Universalis, Gdańsk 2015

 

 

 

Reklamy