Przygotowując dziecko do spotkań z towarzyszem zabawy, należy zwrócić uwagę na wykształcenie u niego elementarnych umiejętności zabawy podczas kameralnych sesji próbnych 1:1

„Kiedy dziecko nauczy się już bawić zacznij aranżować krótkie spotkania z towarzyszem zabaw, możesz np. zacząć od 30 minut. Pierwsze kilka sesji powinno się poświęcić na zainteresowanie dzieci sobą i wspólnymi spotkaniami. Może to oznaczać brak nauki w tradycyjnym znaczeniu tego słowa dopóki dzieci nie zachęcą się do wspólnego spędzania czasu, dzięki takim zajęciom jak pieczenie ciasteczek, przygotowywanie kolorowych napojów w proszku, zabawa jakąś wspaniałą zabawką, czy pływanie w basenie. Zaproszony towarzysz zabawy powinien opuszczać nasz dom w oczekiwaniu na następne spotkanie.

Te aranżowane spotkania, są wspaniałą okazją do zorientowania się, jakich umiejętności społecznych twoje dziecko będzie musiało się nauczyć podczas terapii formalnej. Pozwolą one z jednej strony na wykrycie pewnych braków u twojego dziecka podczas, gdy umiejętności zabawy, oraz umiejętności społeczne i językowe jego towarzysza zabawy staną się dla niego naturalne. Terapia powinna się skupić na wykształceniu najbardziej niezbędnych umiejętności tak, aby kolejne spotkania z rówieśnikami przyniosły oczekiwany postęp i były przyjemnością.

Kiedy towarzysz zabawy dziecka polubi wizyty w naszym domu, a dziecko nabędzie niezbędnych umiejętności, nadejdzie czas na przemycenie nauki. Elementy dydaktyczne powinny pojawić się podczas zabawy w mniej więcej trzech „próbach”, utrwalających nie dłużej niż 3 minuty każda. Podczas każdej „próby” wykonuje się inną czynność. Wybieraj zajęcia które są ciekawe i przyjemne dla obydwojga dzieci. Wspomniane „próby dydaktyczne” powinny być niezauważalne dla dzieci. Zwłaszcza zaproszony towarzysz zabawy twojego dziecka nie powinien mieć pojęcia, że uczestniczy w „terapii”. Rola osoby dorosłej powinna być możliwie jak najbardziej niezobowiązująca.

Nie ustalaj sztywnego schematu

Nie ustalaj sztywnego schematu, ale mniej w zanadrzu scenariusz zabawy, do którego będzie można sięgnąć, jeśli zabawa utknie w martwym punkcie, lub zacznie zmierzać w niepożądanym kierunku. Scenariusz ma służyć jedynie jako wskazówka dla nauczyciela, na wypadek, gdyby trzeba było nadać zabawie tempa.

Dziecko powinno znać każdą czynność z poprzednich ćwiczeń. Każde zajęcie powinno służyć wywołaniu zamierzonego zachowania. Chodź tu np. użycie konkretnego słownictwa, nawiązanie kontaktu wzrokowego, czekanie na swoją kolej, bycie w konkretnym miejscu i wykonywanie określonych czynności. Oczywiście nauczyciel powinien dostosować język i wymagane zachowania do wieku dziecka, aby wykształcić interakcje, które pomogą autystycznemu dziecku dopasować się do sposobu zabawy dzieci w jego wieku. Często zdarza się, że my dorośli patrzymy na zabawy okiem dorosłego i przez to wprowadzamy do zabawy zachowania właściwe dorosłym.

Upewnij się, że kompan zabawy twojego dziecka będzie z tobą współpracował. Jeśli będzie to konieczne zachęć go najdelikatniej jak potrafisz do zadawania pytań i wydawania poleceń twojemu dziecku. Upewnij się, że twoje dziecko odpowiada na pytania i wykonuje polecenia kolegi. Nie pozwól, aby kolega wyręczał twoje dziecko w wykonywaniu poleceń. Jeśli twoje dziecko weźmie zabawkę od kolegi, zachęć je do oddania jej. Jeśli kolega zada pytanie dorosłemu, zamiast twojemu dziecku, spraw, żeby to własnie jemu ponownie zadał pytanie. Dorosły nie powinien stać się punktem centralnym interakcji pomiędzy dziećmi. Najlepiej jak najmniej się narzucać. O ILE NIE JEST TO ABSURDALNIE KONIECZNE NIE WTRĄCAJ SIĘ I NIE WCHODŹ W INTERAKCJE!!!

Wytyczne dotyczące czasu trwania różnych czynności traktuj jako wskazówki, nierzadko będziesz musiał szybko dostosowywać je do sytuacji. Spontaniczne zachowanie powinno zawsze mieć pierwszeństwo przed ustalonym scenariuszem. Nigdy nie przerywaj jeśli dzieje się coś pozytywnego. Nie śpiesz się z wydawaniem poleceń, żeby było więcej okazji do pojawienia się spontanicznych zachowań.

Stopniowo wydłużaj czas trwania „prób” i całego czasu zabawy. Gdy dzieci przyzwyczają się do ustalonego porządku, możesz wprowadzić pomysł wybierania kolejno aktywności. Nie musi to być koniecznie coś, co sprawia bardzo dużą przyjemność obu stronom. Organizuj spotkania z różnymi dziećmi, aby twoje dziecko oswoiło się z odmiennym stylem zabawy różnych dzieci. Na początku powinny to być spotkania jeden na jeden, później możesz organizować spotkania z dwójką lub trójką dzieci jednocześnie.. Pamiętaj, że interakcje interpersonalne są o wiele bardziej złożone w grupie trzech i więcej osób i dla twojego dziecka będzie to nowe wyzwanie” (Leaf, McEachin, 2017).

Reklamy