Planowanie motoryczne

Planowanie motoryczne to przygotowanie własnego ciała do zrobienia czegoś nowego i dość skomplikowanego, jak np. zapięcie pasów w samochodzie albo pierwszy zjazd na spiralnej zjeżdżalni

„Planowanie motoryczne jest terminem dość często używanym jako synonim praksji, chociaż tak naprawdę jest to zaledwie jeden z jej aspektów. Na praksję składa się ideacja, czyli wizualizacja skomplikowanej sekwencji nieznanych wcześniej ruchów; planowanie motoryczne, czyli organizacja ciała do wykonania danych czynności; i wykonanie, czyli przeprowadzenie zamierzonej czynności).

Niektóre dzieci najlepiej planują motorycznie, kiedy ktoś inny wsiada na karuzelę lub gdy usłyszą, jak dokładnie wyglądają etapy pompowania balona. Samo zobaczenie i usłyszenie to jednak nie wszystko. Najważniejsze jest wykonanie.

Im więcej dziecko dotyka i im więcej się porusza, tym lepsze stają się jego planowanie i umiejętności motoryczne. Opanowanie jednej umiejętności motorycznej sprawia, że dziecko uczy się uogólniać i wykorzystywać zdobytą wiedzę do wykonywania innych, trudniejszych zadań. Np. kiedy dziecko nabierze pewności w poruszaniu się po drabinkach, może uogólnić tę umiejętność przy zwisaniu z drążka głową w dół. Jest to zachowanie adaptacyjne. Planowanie motoryczne jest niezbędne do kontroli dużej motoryki, płynnej koordynacji większych mięśni oraz małej motoryki, która rozwija się u dziecka w momencie, kiedy duża motoryka jest już przez ciało opanowana. Mała motoryka jest niezbędna przy pisaniu, jedzeniu, przechodzeniu przez ulicę, prawidłowym wykonaniu różnorakich czynności w domu, szkole czy w zabawie oraz niezwykle ważna dla poczucia emocjonalnego bezpieczeństwa. Nasze zmysły powinny być właściwie zintegrowane, żebyśmy potrafili planować motorycznie to, co zamierzamy zrobić […].

Objawy słabo rozwiniętego planowania motorycznego

Dziecko ze słabo rozwiniętym planowaniem motorycznym (dyspraksją) może:

  • mieć problemy z planowaniem i organizowaniem poszczególnych etapów sekwencji ruchów ciała – np. przy używaniu nożyczek lub jazdy na rowerze (zarówno nowe, jak i znane czynności mogą okazać się trudne, zwłaszcza gdy dziecko nie widzi, co robi);
  • mieć trudności z właściwym dla danej czynności ułożeniem ciała – np. kiedy ktoś pomaga mu założyć płaszcz albo gdy samo się ubiera lub rozbiera;
  • mieć trudności ze zorientowaniem się, gdzie znajduje się jego ciało w relacji do przedmiotów i ludzi (często się przewraca, potyka i wpada na przeszkody);
  • przejawiać strach podczas poruszania się;
  • nie potrafić zastosować do nowego zadania tego, czego się już nauczyło;
  • mieć słabo rozwinięte umiejętności samopomocowe;
  • mieć słabo rozwiniętą kontrolę dużej motoryki przy wykonywaniu takich czynności, jak bieganie, wspinanie się i skakanie;
  • mieć słabo rozwinięta kontrolę nad palcami (przy wykonywaniu czynności wymagających precyzji), palcami u stóp (przy chodzeniu w sandałach albo boso) oraz jamą ustną (przy żuciu i mówieniu);
  • mieć słabo rozwiniętą koordynację oko-ręka;
  • mieć niskie poczucie własnej wartości.

Przy problemach z planowaniem motorycznym pomocne mogą się okazać fizykoterapia lub terapia zajęciowa oparta na metodzie integracji sensorycznej albo też inne formy zajęć np. terapia percepcyjno-motoryczna”(Kranowitz, 2015).

 

źródło: Carol Stock Kranowitz: „Nie-zgrane dziecko w świecie gier i zabaw…”, HARMONIA UNIVERSALIS, Gdańsk 2015

 

 

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s

Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: