Schemat własnego ciała – ćwiczenia

Ćwiczenia przekazujące wiadomości o ciele dziecka i jego możliwościach według Metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne:

1. Ćwiczenia prowadzące do poznania własnego ciała:

  • ćwiczenia wyczuwania brzucha, pleców i pośladków (wszelkie dotykanie, masowanie i nazywanie tych części ciała);
  • ćwiczenia wyczuwania rąk i nóg (np. dotykanie dłonią i stopą podłoża, podnoszenie i opuszczanie całej nogi na podłogę, zginanie i przyciąganie nóg, maszerowanie, bieganie);
  • ćwiczenia wyczuwania stawów (dotykanie łokciami podłogi, dotykanie kolan i łokci, dotykanie łokciem kolana, machanie stopą);
  • ćwiczenia wyczuwania twarzy (np. „witanie się” z uszami i nosem swoim i dorosłych).

2. Ćwiczenia pomagające zdobyć pewność siebie i odczuć bezpieczeństwo w otoczeniu:

  • jedna osoba robi „mostek” (stojąc, kładzie dłonie na podłodze przed sobą), a druga obchodzi ją na czworakach, przechodzi pod nią itp.;
  • jedna grupa, stojąc w rzędzie na czworakach, tworzy tunel, druga czołga się pod nim.

3. Ćwiczenia ułatwiające nawiązanie kontaktu i współpracy z partnerem i grupą:

a) relacja opiekuńcza, czyli „z”:

  • obejmowanie partnera, głaskanie, bujanie (na boki, w przód, w tył aż do przewrotu);
  • odrzucanie partnera, turlanie pociąganie za ręce i nogi;
  • jazda na koniku;
  • krokodyl z partnerem na plecach;
  • bagaż – dziecko uczepione partnera.

b) relacja „przeciwko”:

  • przygniatanie – dziecko usiłuje się wydostać spod leżącego na nim partnera;
  • więzienie – dziecko próbuje się wyswobodzić z objęć siedzącego partnera;
  • przepychanie się rękami, stopami, biodrami, plecami;
  • mocowanie się;
  • skała – próba przewrócenia partnera, będącego w siadzie podpartym lub stojącego w rozkroku.

c) relacja „razem”:

  • trzymając się za ręce, wstajemy i siadamy;
  • wspólne skakanie;
  • wspólne dmuchanie na kulkę z waty;
  • lustrzane odbicie – pokazywanie, naśladowanie, powtarzanie ruchów, gestów, mimiki partnera;
  • wychylanie na boki.

4 Ćwiczenia twórcze:

  • spontaniczny taniec.

W czasie trwania zajęć osoby prowadzące obowiązuje:

  • poczucie humoru;
  • stosowanie pochwał;
  • zakaz krytykowania;
  • stopniowanie trudności;
  • bazowanie na mocnych stronach dziecka;
  • spontaniczność;
  • podejmowanie prób nawiązania kontaktu z każdym dzieckiem (Naprawa, Maternicka, Tanajewska, 2016).

źródło: R. Naprawa, K. Maternicka, A. Tanajewska, INDYWIDUALNE PROGRAMY EDUKACYJNO-TERAPEUTYCZNE…, HARMONIA, Gdańsk 2016

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Stwórz darmową stronę albo bloga na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: