Metoda symultaniczno-sewencyjna została stworzona dla dzieci niesłyszących, dyslektycznych i dla dzieci z zaburzeniami w komunikacji językowej (zespół Downa, zespół Aspergera, autyzm, alalia i inne)

„Oparta jest na prawidłowościach rozwojowych zdrowego dziecka, znajomości strategii funkcjonowania półkul mózgowych i badaniach psycholingwistycznych. Metoda uwzględnia wszystkie aspekty rozwojowe: percepcję wzrokową, słuchową, koordynację wzrokowo-ruchową, motorykę, pamięć, mowę, myślenie.

Jednym z elementów metody J. Cieszyńskiej jest nauka wczesnego czytania, która zdaniem autorki wpływa na kształtowanie się asymetrii półkulowej, poprzez specjalnie organizowane kształtowanie się systemu językowego (Cieszyńska, 2001, s. 27). Pisząc o wczesnej nauce pisania, autorka ma na myśli dzieci w wieku przedszkolnym. Omówienie praktycznej części metody wczesnego czytania znajduje się w serii Kocham czytać (Cieszyńska, 2006). Jest to zestaw 18 zeszytów z obrazkami przeznaczonych do nauki czytania oraz poradnik metodyczny dla rodziców i nauczycieli. Kolejne 12 zeszytów służy do ćwiczeń sprawności komunikacyjnej. Metoda oparta jest na założeniu, że tylko samogłoski odbierane są jako izolowane dźwięki, natomiast spółgłoski zawsze percepujemy w sylabach. W związku z tym dziecko poznaje najpierw samogłoski (wraz z obrazem graficznym). W początkowym etapie nauki czytania stosuje się wyłącznie wielkie litery, dzięki którym dziecku łatwiej jest dokonać analizy i syntezy wzrokowej. Autorka wskazuje także na duże znaczenie wizualizacji danej samogłoski tzn. połączenie obrazu (ruchu dłonią lub rękoma) z dźwiękiem (samogłoska).

Strategia postępowania w nauce czytania zawiera się w trzech etapach: powtarzanie, rozumienie, nazywanie. Początkowo dziecko powtarza samogłoski, sylaby wypowiadane przez dorosłego (powtarzanie). Wypowiedziom dorosłego zawsze towarzyszy obraz graficzny samogłoski lub sylaby. Następnie dziecko rozpoznaje, czyli wskazuje/podaje samogłoskę lub sylabę odczytaną przez dorosłego (rozumienie). W ostatnim etapie dziecko samodzielnie nazywa, czyli czyta (nazywanie) samogłoski lub sylaby.

Autorka zwraca szczególną uwagę na trzy podstawowe błędy popełniane przez dorosłych w uczeniu dziecka czytania: nazywanie liter (to litera „em” a to litera „ce”), głoskowanie, w którym pojawia się element wokaliczny oraz mylenie literowania z głoskowaniem. Wczesna nauka czytania jak słusznie dowodzi J. Cieszyńska wpływa na budowanie systemu językowego – dzieci komunikują się chętniej (zwłaszcza te, które mają duże problemy w mówieniu), poprawniejsza staje się artykulacja, zwiększa się zasób słownictwa biernego i czynnego. Zabawowy charakter zajęć prowadzonych przy użyciu książeczek z serii Kocham czytać korzystnie oddziałuje na motywację dziecka do podejmowania kolejnych wyzwań. Dziecko odczuwa sprawczość swoich „czytelniczych działań”. Wspólne z dorosłym czytanie książeczek konstruuje psychikę dziecka, umożliwia kształtowanie dobrych relacji ze światem.

Warto pamiętać, że umiejętność czytania otwiera perspektywy innej jakości życia. To ona warunkuje sukcesy szkolne poprzez to buduje pozytywny obraz własnej osoby. Czytając, zdobywamy wiedzę o świecie, zwiększamy swoje możliwości umysłowe i otwieramy się na zupełnie nowe horyzonty poznawcze. Dotyczy to zwłaszcza dzieci niepełnosprawnych” (M. Wiśniewska: Wspomaganie Rozwoju Dziecka z Niepełnosprawnością Umysłową…”, IMPULS, Kraków 2010).

 

Reklamy