Levitating-Girl-by-Natsumi-Hayashi-5

Na naukę nigdy nie jest za późno –  mózg jest zawsze gotowy na zmiany

Uparcie wierzę że mózg człowieka rozwija się bardzo długo, nie tylko do momentu szeroko rozumianej przez wszystkich dorosłości ale znacznie dłużej. Dlatego cieszę się gdy znajduję takie właśnie artykuły jak ten, który przedstawię poniżej. Daje nadzieję rodzicom dorosłej osoby z autyzmem. Daje dowody na to, że na naukę nigdy nie jest za późno i nigdy, przenigdy z tej nauki nie można zrezygnować bez względu na rodzaj zaburzeń.

Dr. n. med. Henry Mann we współpracy z Stanley I. Greenspan’em i Sereną Wieder napisali w książce pt. „Dotrzeć do dziecka z autyzmem” – rozdział o pracy ze starszymi dziećmi, nastolatkami i dorosłymi z ASD, z którego dowiadujemy się, że „najważniejszą przeszkodą do pokonania jest mit, że dzieci (z wiekiem) osiągają pewną stabilizację rozwojową, poza którą można dokonać już tylko minimalnych postępów.

Nadal się rozwijają

W rzeczywistości w wieku nastoletnim i dorosłym mózg oraz układ nerwowy nadal się rozwijają. Obszary mózgu odpowiedzialne za kontrolę emocji, porządkowanie pojęć i działań oraz wpływające na abstrakcyjne myślenie i tworzenie koncepcji rozwijają się aż do wieku pięćdziesięciu czy sześćdziesięciu lat. (Zwrot „organy nieużywane zanikają” odnosi się do ciągłego rozwoju człowieka).

Pod wpływem tego mitu wielu terapeutów pracujących ze starszymi dziećmi, nastolatkami i dorosłymi uczy tylko powierzchownych działań i zwyczajów, zamiast umacniać podstawowe funkcje rozwojowe i umiejętności i przetwarzania informacji danego pacjenta. Diagnozy ASD oraz opóźnień w rozwoju umysłowym i innych zaburzeń mogą wprowadzać opiekunów w błąd i ograniczać ich oczekiwania w stosunku do starszych dzieci i dorosłych.

Poleganie na standardowych testach

Poleganie na standardowych testach, które mogą nie być odpowiednie do badania umiejętności uczenia się danego dziecka, może prowadzić do założenia, że zaburzenia rozwojowe dziecka raczej się nie zmieniają.

Diagnoza sugerująca ograniczenia (np. opóźnienie rozwoju umysłowego) powinna być wystawiana dopiero wtedy, kiedy dziecko uczestniczyło w optymalnym programie terapii przez  co najmniej 3 lata i nie poczyniło żadnych postępów intelektualnych lub rozwojowych. Zbyt wczesne zdiagnozowanie u dziecka przewlekłego zaburzenia zakłada pogodzenie się z zaistniałą sytuacją zamiast zachęcania do postawy, która sprzyja rozwojowi umiejętności dziecka.

Nauka

Problemy w nauce są często związane z trudnościami w przetwarzaniu informacji docierających poprzez jeden lub więcej kanałów odbioru bodźców zmysłowych – wzrokowo -przestrzennych, sensoryczno-motorycznych lub dźwiękowych. W modelu DIR (Metoda Floortime USA) pracujemy nad tym kanałem odbioru bodźców, który przysparza dziecku problemów, jednocześnie wzmacniając inne. Każdy kanał odbioru bodźców może mieć wiele części składowych z różnymi mocnymi i słabymi stronami. Podejście to wymaga więcej od rodziców i terapeutów, ale daje też nadzieje wielu dzieciom i dorosłym wcześniej uznanym za zbyt opóźnionych w rozwoju, aby można im było pomóc do pewnego rozsądnego stopnia.

Pomaganie dorosłym w przechodzeniu od zachowań bezcelowych, niewerbalnych czy samookaleczania się do celowych interakcji z innymi, umiejętności angażowania się w interakcje dotyczące rozwiązywania prostych problemów (takich jak sygnalizowanie chęci jedzenia albo zabawy), a nawet do używania znaków lub słów jest ogromnym osiągnięciem. Mimo, że osoby te nadal mają znaczne ograniczenia, jakość i znaczenie ich życia ogromnie rosną wraz z ich umiejętnościami” (Mann, Greenspan, Wieder, 2014).

Nigdy nie jest za późno na ćwiczenie nowych umiejętności.

źródło: S. I. Greenspan, S. Wieder: „Dotrzeć do dziecka z autyzmem…”, WUJ, Kraków 2014

Reklamy