Z formalnego punktu widzenia uczniem niedostosowanym społecznie lub zagrożonym niedostosowaniem jest dla szkoły dziecko posiadające orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego z takim rozpoznaniem. W literaturze przedmiotu jest wiele definicji społecznego niedostosowania. Lesław Pytka, dokonując ich klasyfikacji, wyróżnił 4 zasadnicze grupy (Pytka 2001, 89-90).

  • definicje objawowe, w których nieprzystosowanie społeczne określa się przez odwołanie do jego podstawowych i specyficznych objawów albo elementarnych wskaźników o charakterze behawioralnym;
  • definicje teoretyczne, w których – oprócz charakterystyki symptomatologicznej – angażuje się pewne pojęcia teoretyczne wynikające z ogólnej teorii przystosowania lub normalnego funkcjonowania społecznego jednostki (np. motywacja, podstawy, role społeczne, przepisy ról społecznych, normy, standardy idealne, internalizacja wartości i norm, poziom lęku, sumienie);
  • definicje operacyjne, w których wskazuje się nie tylko na symptomy danego zjawiska (nieprzystosowania), ale przede wszystkim na sposoby jego pomiaru, odsyłając jednocześnie do konkretnego narzędzia pomiarowego (testu, skali, kwestionariusza itp.);
  • definicje utylitarne (zdroworozsądkowe, administracyjne) ujmujące nieprzystosowanie społeczne od strony pewnej bezradności środowiska wychowawczego wobec jednostki sprawującej mu trudności wychowawcze oraz „niedostosowania” tego środowiska do potrzeb i aspiracji oraz poziomu rozwoju dziecka oznaczonego jako „zaburzone”, wobec którego należy zastosować „specjalne metody i środki”.

Przedstawioną poniżej definicję rekomendowaną przez MEN (Moleda Mirosław, 2010) należy zaliczyć do ostatniej grupy.

Termin „niedostosowanie społeczne” stosowany jest w stosunku do osób, których funkcjonowanie społeczne jest zaburzone. Niedostosowanie społeczne odnosi się do zaburzeń sfery emocjonalno-wolicjonalnej, behawioralnej i osobowości. Jako niedostosowane społecznie traktuje się dzieci i młodzież, u których na skutek zaburzeń wewnętrznych lub niekorzystnych warunków środowiskowych występują utrwalone zaburzenia w zachowaniu. Zagrożone niedostosowaniem społecznym są dzieci i młodzież wychowujące się w warunkach niekorzystnych dla rozwoju psychospołecznego, na który negatywny wpływ wywierają takie środowiska, jak: rodzina czy grupa rówieśnicza.

Niedostosowanie społeczne i zagrożenie niedostosowaniem społecznym różnicują nasilenie objawów i dodatkowe czynniki środowiskowe. Za objawy, które należy brać pod uwagę, przyjęto:

Subskrybcja 2 zł

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s