Więcej o bezpieczeństwie…

Większość uczniów w szkole jest miła, ale zawsze może się znaleźć kilku uczniów, którzy tacy nie są. W szkole lub w sąsiedztwie mogą być dzieci, które znęcają się nad innymi.

Dziecko znęcające się nade mną może mi mówić, żebym robił rzeczy, które są złe, straszne albo śmieszne. Czasami próbuje straszyć innych lub robić im krzywdę. Może kogoś bić. Dziecko, które znęca się nad innymi, może się z nich wyśmiewać. Może też mi powiedzieć, żebym zrobił coś, przez co wpadnę w kłopoty. Może mówić, że jesteśmy przyjaciółmi, ale mimo to robić coś, co nie ma sensu.

Jeśli jakieś dziecko robi różne rzeczy, żeby mnie przestraszyć albo wpakować mnie w kłopoty, jeśli śmieje się ze mnie albo robi coś, co nie ma sensu, muszę o tym powiedzieć osobie dorosłej. Muszę powiedzieć mojemu nauczycielowi, rodzicowi albo innej osobie dorosłej o tym, co takie dziecko robi.

  • Nic mi się nie stanie, jeśli powiem rodzicom, nauczycielowi albo innej osobie dorosłej, kiedy dzieje się coś, czego nie rozumiem.
  • Dorośli będą mogli mi pomóc tylko wtedy, gdy im powiem, co się stało. Jeżeli tego nie zrobię, to nie będą wiedzieli, co się stało. Jeśli nie będą o tym wiedzieli, to nie będą w stanie mi pomóc.
  • Dobrze jest powiedzieć rodzicom lub nauczycielom, że czegoś nie rozumiem. Na przykład dlaczego ………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….?

Mój rodzic albo nauczyciel może przygotować listę znanych mi osób dorosłych i dzieci, którzy nie są niebezpieczni. To ci, którzy będą wiedzieć, co trzeba zrobić w przypadku nękania. Oto imiona dzieci i dorosłych, którzy nie zrobią mi krzywdy, lecz mi pomogą, kiedy będzie działo się coś, czego nie rozumiem:

  1. …………………………………………………………………………………
  2. …………………………………………………………………………………
  3. …………………………………………………………………………………
  4. …………………………………………………………………………………
  5. …………………………………………………………………………………

Mój rodzic i ja możemy zrobić te rzeczy, bym mógł lepiej zrozumieć, jak nie narażać się na niebezpieczeństwo:

  • Mój rodzic albo nauczyciel może mi przygotować specjalny dokument z numerem mojego telefonu i adresem, który będę ze sobą nosił. Numery telefonów osób, które nie stanowią zagrożenia, też będą na tej karcie.
  • Mogę korzystać z różnych rodzajów telefonów i ćwiczyć dzwonienie do osób, które nie zrobią mi krzywdy.
  • Na odwrocie karty mój rodzic może zapisać, co powinienem powiedzieć, jeśli będę potrzebować pomocy, tak żebym mógł przeczytać te słowa, kiedy będę ćwiczyć proszenie o pomoc.
  • Jeśli kiedyś naprawdę będę musiał dzwonić po pomoc, będę wiedzieć, co robić, ponieważ ćwiczyłem to regularnie.

źródło: C. Faherty: „Autyzm… Co to dla mnie znaczy? Podręcznik z ćwiczeniami dla dzieci i dorosłych ze spektrum autyzmu”, WUJ, Kraków 2016

Reklamy