Burgerman Jon

Dzieci autystyczne są w mniejszym stopniu niż pozostałe dzieci zainteresowane dzieleniem się swoimi doświadczeniami.

1). Dzielenie się swoimi doświadczeniami z innymi.

„Większość małych dzieci robi to poprzez kontakt wzrokowy, uśmiech, podawanie bądź pokazywanie i wskazywanie interesujących przedmiotów swoim opiekunom. Przykładowo większość dzieci w wieku od 12-18 miesięcy zaczyna wskazywać na rzeczy, które uznaje za interesujące, etykietować je, a następnie spoglądać na rodziców, aby poznać ich reakcję na spostrzeżony obiekt. Domagają się uwagi i reakcji swoich opiekunów. Niemniej jednak te dziecięce zachowania – ukierunkowane na budowanie sytuacji wspólnej uwagi – są dość rzadkie u młodszych dzieci z ASD. Z powodu braku tych narzędzi tracą one bardzo wiele w zakresie nauki języka, zachowań społecznych i relacji interpersonalnych […]

2). Dzieci z ASD nie są tak jak pozostałe dzieci zainteresowane sprawianiem przyjemności innym osobom.

Wydaje się, że większość dzieci jest całkiem świadoma przyjemności bądź przykrości, jakich doświadczają ich rodzice w reakcji na to, co mówią lub robią. Dzięki temu aprobata lub dezaprobata opiekunów może w sposób naturalny służyć kształtowaniu ich zachowań, ponieważ dzieci są zmotywowane, aby zyskać rodzicielską uwagę i pochwałę. Dzieci z autyzmem zwykle nie są tak bardzo świadome ani nie podlegają wpływom subtelnych (czy nawet niezbyt subtelnych) konsekwencji społecznych swoich zachowań i dlatego istnieje mniejsze prawdopodobieństwo, że zrobią to, czego oczekują od nich rodzice, tylko po to, aby sprawić im przyjemność.

3). Dzieci autystyczne naśladują innych ludzi w mniejszym stopniu niż ich rówieśnicy.

Wydaje się, że zdrowe dzieci mają wewnętrzny cel polegający na upodabnianiu się do innych ludzi oraz znajdowaniu osobistej przyjemności w robieniu tego, co inne osoby, i to samodzielnie. Dziecko bez ASD chce samo trzymać łyżeczkę, zakładać skarpetki i buty oraz robić to, co potrafi robić jego starsze rodzeństwo. Często słyszymy, jak rodzice autystycznych dzieci mówią: „Odnoszę wrażenie, że chce, abym już zawsze go (ją) ubierał (karmił, przewijał itp. ). Wydaje mi się, że nie ma w nim (niej) żadnego pragnienia bycia niezależnym i samodzielnym”. Dzieci z autyzmem mogą naśladować drugą osobę np. wtedy, gdy chcą sprawić, by ich zabawka zadziałała, albo kiedy pragną dostać ciasteczko, na które mają ochotę – innymi słowy, aby osiągnąć cel – lecz zwykle nie po to, aby „być takim” jak ktoś inny. Bez tego potężnego celu dziecko z autyzmem nie ćwiczy umiejętności, które obserwuje u innych ” (Rogers, Dawson, Vismara, 2015).

źródło: S. J. Rogers, G. Dawson, L. A. Vismara: „Metoda Wczesnego Startu dla Dziecka z Autyzmem (ESDM)…”, WUJ, Kraków 2015 

Reklamy