wf6.jpg

Nauczyciel wychowania fizycznego, tak jak inni nauczyciele również powinien znać naturę autyzmu oraz wiedzieć, jak dostosować do niego zajęcia fizyczne.

Tony Attwood jeden z największych światowych autorytetów ds. zespołu Aspergera (klinicysta, praktyk), twierdzi:”Nauczyciel powinien kłaść nacisk raczej na gimnastykę niż rywalizację drużynową. Wymagając od dziecka uczestnictwa w grach i zabawach z piłką, nauczyciel powinien zabronić innym dzieciom naśmiewania się z niego, gdy zdarzy mu się ją wypuścić z dłoni. Nie wolno dopuszczać do tego, że członków drużyny będzie dobierał kapitan, gdyż często kończy się to tym, iż dziecko z autyzmem jest wybierane jako ostatnie przy wtórze jęków pozostałych zawodników, narzekających, że będą mieć w zespole taką niezdarę.

Nauczyciel wuefu musi też zdawać sobie sprawę z tego, że sala gimnastyczna stanowi dla dziecka z zespołem Aspergera odpychające środowisko. Zbyt wysoki jest tam poziom hałasu, krzyki dzieci odbijają się od ścian zwielokrotnione, szybkie zmiany akcji są chaotyczne i oszałamiające dla dziecka z problemami w planowaniu motorycznym, nieunikniony jest też bliski kontakt fizyczny z innymi dziećmi. Nauczyciel musi umieć radzić sobie ze stresem i przesadzonymi reakcjami, kiedy dziecko popełnia błąd lub jego drużyna przegrywa.

W celu uniknięcia takich sytuacji można zapewnić dziecku mentora, który będzie je wspierał i chronił przed wyśmiewaniem. Nauczyciel wuefu może wykazać się inwencją w kwestii doboru gier zespołowych. Wykorzystując jego umiejętność wychwytywania błędów i znajomość zasad danej gry, może wyznaczyć dziecko z zespołem Aspergera na asystenta sędziego, a jeśli dobrze liczy – na sędziego sumującego punkty i odpowiedzialnego za tabele ligi szkolnej.

Nauczyciel lub terapeuta, omawiając specyficzne problemy ruchowe i demonstrując prawidłowe wykonanie, powinni znajdować się obok dziecka z ZA, a nie na przeciw niego. Mogą korzystać z nagrań wideo, aby zobaczyło jak się porusza, oraz dokumentować poprawę, jaka zaszła w jego umiejętnościach dzięki programowi. W pewnych sytuacjach potrzebne jest też bezpośrednie, praktyczne udzielanie wskazówek. Wreszcie, podczas gdy codzienny program sprawnościowy może poprawić umiejętności ruchowe i koordynację, uwalnianie dzięki niemu energii fizycznej może emocjonalnie wzmocnić dziecko z autyzmem, które ma problemy z wyrażaniem emocji i panowaniem nad nimi […]

Dla fizjoterapeutów

W wypadku stwierdzenia problemów z rozwojem i koordynacją ruchów terapeuta zajęciowy lub fizjoterapeuta może ocenić stopień opóźnienia i profil umiejętności ruchowych. To dostarcza podstawy, według której można mierzyć postępy dziecka i opracować, wprowadzić oraz poddawać ewaluacji działania korekcyjne. Diagnoza taka może wskazać, jakiego rodzaju zmiany należy wprowadzić zarówno w codzienności osoby z zespołem Aspergera, jak i w zakresie oczekiwań otoczenia, aby dostosować się do konkretnego zaburzenia ruchu. Należy ocenić, w jakim stopniu upośledzone umiejętności ruchowe wpływają na codzienne życie dziecka, zwłaszcza jeśli chodzi o czynności samoobsługowe, poczucie własnej wartości, włączanie lub wykluczanie przez rówieśników oraz ryzyko, że dziecko stanie się obiektem żartów. Uchodzenie za niezdarę ma dla niego ogromne konsekwencje praktyczne i psychologiczne” (Attwood, 2013).

źródło: Tony Attwood: Zespół Aspergera…”, Harmonia Universalis, Gdańsk 2013

Reklamy