Ucz i wszystko objaśniaj krok po kroku

Autystyczne dzieci uczą się najlepiej poprzez szczegółowe instrukcje. Kolejność czynności w instrukcji działań musi być wielokrotnie powtarzana w praktyce

„Najlepiej wcześniej sporządzić listę wszystkich najdrobniejszych elementów zadania przed przystąpieniem do uczenia, jak je wykonać. Ogromna liczba kroków związanych z danym zadaniem prawdopodobnie zaskoczy cię, ponieważ traktujesz je jako coś oczywistego. Musisz założyć, że dla twojego nastolatka nic nie jest oczywiste. Kiedy określisz już wszystkie wymagane kroki, pogrupuj je, ponieważ w przeciwnym razie zbyt długa liczba elementów będzie przytłaczająca. Pomocne mogą się okazać kolorowe pisaki, którymi zaznaczysz pierwsze kroki w każdej grupie.

Najpierw twoje dziecko musi obserwować, jak wykonujesz kolejno każdy krok. Opisuj każdą czynność. Instrukcje oprócz formy ustnej powinny również zostać spisane, aby można było odnieść się do nich w przyszłości. Dobrym pomysłem jest umieszczenie instrukcji na kartach i zalaminowanie ich. Karty takie umieszczamy w miejscu, w którym wykonywane jest dane zadanie. Jeśli masz w zwyczaju nieustannie ustnie przypominać dziecku o różnych rzeczach, prawdopodobnie odbiera to jako zrzędzenie. Wizualne przypominanie pomoże tego uniknąć. Twoje dziecko nadal będzie przychodziło do ciebie, zamiast czytać informacje umieszczone na kartach. Nie ulegaj, wzmacniasz w ten sposób niezaradność. Zwyczajnie odsyłaj dziecko do kart z instrukcjami. Jeśli rzeczywiście potrzebna jest mu pomoc, poproś aby zadało ci konkretne pytanie, na które nie znalazło odpowiedzi na kartach.

Dziecko ze spektrum autyzmu, które nie zdobyło tych umiejętności metodycznie i odpowiednio wcześnie, raczej samo ich nie przyswoi. Przykładowo neurotypowy student pierwszego roku, który nigdy samodzielnie nie robił prania w domu, prawdopodobnie poprosi o pomoc innego studenta o pomoc w tej kwestii. Młodemu człowiekowi ze spektrum autyzmu takie rozwiązanie najpewniej nie przyjdzie do głowy. Będzie po prostu nosił te same brudne ubrania dzień po dniu, zamiast poprosić kogoś o pomoc.

Dzieci ze spektrum autyzmu nie posiadają umiejętności automatycznego uogólniania. Może się wydawać, że jeśli nauczą się, przykładowo, że dostawca pizzy oczekuje napiwku, wywnioskują, że fryzjer także się go spodziewa. Prawdopodobnie jednak tak się nie stanie, chyba, że jasno przedstawisz tę „zasadę”. Zachęć do wspólnego formułowania zasad – jeśli osoba ze spektrum autyzmu samodzielnie je zauważy, istnieje większe prawdopodobieństwo, że je zapamięta i przyswoi. Dla wzrokowców dobrze jest zapisać zasady (Grandin, Moor, 2017).

źródło: T. Grandin, D. Moor: „Kochaj i pomóż dorosnąć…” WUJ, Kraków 2017

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s

Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: