Słuchanie a słuch w ASD

Trzyletni Raszid jest podwrażliwy na wrażenia słuchowe. Jest pochłonięty sobą i prawie w ogóle nie zwraca uwagi na większość hałasów i głosów. Pewnego dnia zaskakuje ojca podczas wspólnego spaceru. Raszid ożywia się, kiedy pies sąsiada, szczekając ostro, rzuca się przed siebie, napinając swój łańcuch. Zamiast się przestraszyć, Raszid uśmiecha się. Chce podejść bliżej i ciągnie ojca za rękę, ale ojciec chce go chronić, więc bez dyskusji odciąga dalej.

Jedenastoletnia Marissa ma problemy z przetwarzaniem wrażeń słuchowych. Dobrze słyszy, ale ma trudności z wykorzystaniem tego, co słyszy, do nauki i w relacjach z innymi. Ma słabo rozwinięty język receptywny. Na przykład kiedy mama wysyła ją do sklepu po brokuły, sok pomarańczowy bez miąższu i skrzydełka kurczaka, Marissa wraca rzeczywiście z brokułami, ale już sok jest z miąższem, a skrzydełek w ogóle nie kupiła. Ma też słabo rozwinięty język ekspresywny. Rozmowy z koleżankami ze szkoły są krótkie, ponieważ trudno jest jej ubrać myśli w słowa. Podczas obiadu, kiedy ma opowiedzieć o swoim dniu, jej sprawozdanie jest lakoniczne i nikt z rodziny nie wie, jak wydobyć z niej pełniejszą odpowiedź ~ Carol Stock Kranowitz

Raszidowi i Marissie przydałaby się pomoc w rozwinięciu zmysłu słuchu. Słyszenie to umiejętność odbierania dźwięków. Tę podstawową umiejętność posiadamy od urodzenia. Nie jest to coś, czego można się nauczyć – albo słyszymy, albo nie. Jednak sama umiejętność słyszenia nie daje gwarancji, że będziemy rozumieli dźwięki.

Umiejętność słyszenia nie jest czymś, z czym się rodzimy. Nabywamy ją, kiedy przetwarzamy wrażenia przedsionkowe. Stopniowo, gdy nasze interakcje z otaczającym środowiskiem stają się bardziej celowe, uczymy się interpretować to, co słyszymy i zyskujemy bardziej złożone umiejętności przetwarzania wrażeń słuchowych. Umiejętności słuchowe Raszida i Marissy nie pozwalają im na wykorzystanie tego, co słyszą, przy reakcjach adaptacyjnych.

Objawy dysfunkcji zmysłu słuchu

Dziecko z dysfunkcją zmysłu słuchu może:

  • zdawać się nie wiedzieć, skąd dobiega dźwięk i rozglądać się w poszukiwaniu jego źródła;
  • mieć trudności z rozpoznawaniem głosów czy rozróżnianiem dźwięków, jak np. różnicy między „bucik” i „budzik”;
  • nie potrafić skupić się na jednym głosie czy dźwięku w wyniku rozproszenia przez inne odgłosy;
  • odczuwać dyskomfort, gdy słyszy głośne, nagłe, przenikliwe głosy, które innym nie sprawiają podobnych trudności;
  • mieć trudności z uważnym słuchaniem, rozumieniem czy zapamiętaniem tego, co usłyszy lub przeczyta;
  • źle zrozumieć polecenia, prosić o powtórzenie i być w stanie wykonać tylko jedno czy dwa zadania z kilku;
  • spoglądać na innych przed udzieleniem odpowiedzi;
  • mieć trudności z wyrażaniem myśli w piśmie i w mowie;
  • mówić „nie na temat” – mówić o butach, kiedy inni rozmawiają o grach;
  • mieć trudności z poprawianiem słów, żeby być lepiej zrozumianym;
  • mieć wąski zakres słownictwa i korzystać z prostych struktur zdań (z ubogą gramatyką i składnią);
  • mieć trudności z czytaniem na głos;
  • mieć trudności z wymyślaniem rymujących się wyrazów i ze śpiewaniem do melodii;
  • mówić i wysławiać się niewyraźnie;
  • po okresach intensywnego wysiłku fizycznego mieć mniejsze trudności z mówieniem.

Kiedy dziecko ma problemy z interpretowaniem dźwięków, pomóc może terapia mowy, terapia zajęciowa lub terapia oparta na integracji sensorycznej (Kranowitz, 2015).

źródło: C. S. Kranowitz, Nie-zgrane dziecko w świecie…, HARMONIA UNIVERSALIS, GADAŃSK 2015

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Stwórz darmową stronę albo bloga na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: