Warunki i zasady do opracowania Indywidualnych Programów Edukacyjno- Terapeutycznych

Wskazanie źródeł informacji o uczniu:

a) pośrednie (formalne):

  • dokumenty specjalistyczne, psychologiczno-pedagogiczne;
  • orzeczenia z poradni psychologoczno-pedagogicznej;
  • opinia logopedyczna, pedagogiczna, psychologiczna;
  • badania lekarskie – okulista, lekarz ogólny, neurolog, logopeda, foniatra i inni;
  • podstawy prawne: Rozporządzenia MEN z dnia 30 kwietnia 2013 roku w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach (Dz. U. z 2013 r. poz. 532).

b) bezpośrednie (indywidualne):

  • obserwacja bezpośrednia ucznia;
  • wywiad, konsultacje, rozmowy z rodzicami (prawnymi opiekunami ucznia);
  • dane uzyskane z monitorowania przez nauczyciela kart obserwacji osiągnięć ucznia;
  • karty diagnostyczne: funkcjonowanie, aktywność własna, umiejętności i możliwości dostosowane do specyficznych predyspozycji rozwojowych wychowanka;
  • współpraca i wymiana informacji oraz spostrzeżeń ze specjalistami pracującymi w szkole: logopedą, psychologiem, pedagogiem, terapeutą, oligofrenopedagogiem, wychowawcą, nauczycielem wspomagającym, nauczycielem przedmiotu, nauczycielem kształcenia zintegrowanego, rodzicem.

Zasady pracy z uczniem niepełnosprawnym w oparciu o funkcjonujące zasady ortodydaktyki według Lipkowskiego

1. Zasada gruntownej znajomości dziecka i przychodzenia mu z racjonalną, specjalistyczną pomocą:

2. Zasada dostosowania czynności pedagogicznych do możliwości psychofizycznych i potrzeb uczniów oraz warunków materialno-bytowych placówki:

  • zasada indywidualizacji wymagań, metod, doboru środków dydaktycznych i oddziaływania korekcyjnego;
  • zasada przystępności treści nauczania (wydawanie prostych, zrozumiałych komunikatów, poleceń);
  • zasada stopniowania trudności (dostosowanie ćwiczeń do poziomu rozwoju i możliwości dziecka).

3. Zasada aktywnego i świadomego udziału dziecka w procesie nauczania i uczenia się:

  • zasada podmiotowości.

4. Zasada wszechstronnej poglądowości i przykładu (inspirowanie różnych form aktywności):

  • zasada porozumiewania się pozawerbalnego przez gest, wyraźną mimikę twarzy, dotyk.

5. Zasada zintegrowanego oddziaływania (spójność, współdziałanie specjalistów w celu usprawniania deficytów rozwojowych).

6. Zasady ciągłości oddziaływania psychoterapeutycznego, trwałości osiągnięć, umiejętności korzystania z nich i dalszego ich doskonalenia:

  • zasada systematyczności (planowy i logiczny układ materiału nauczania, zajęcia powinny odbywać się codziennie);
  • zasada trwałości wiedzy (stałe utrwalanie nabytych wiadomości i umiejętności, stosowanie powtórzeń zdobytych umiejętności i sprawności);
  • zasada wiązania teorii z praktyką.

Zasady prowadzenia zajęć terapeutycznych

Nauczyciel:

  • posiada niezbędne kwalifikacje zawodowe;
  • wierzy w rozwój, potencjał ucznia;
  • korzysta za wiedzy merytoryczno-metodycznej o raz doświadczeń swoich i innych;
  • posiada predyspozycje do pracy z uczniem o specjalnych potrzebach edukacyjnych.

Uczeń:

  • ma zaspokojone potrzeby fizjologiczne;
  • ma zabezpieczone potrzeby techniczne (oprzyrządowanie);
  • posiada niezbędne środki dydaktyczne;
  • zna przebieg zajęć (cele i treści);
  • ma poczucie bezpieczeństwa, akceptacji, uznania;
  • zna terapeutę i ma do niego pełne zaufanie;
  • czuje, że jest szanowany i dostrzegany.

Relacja terapeuta-dziecko:

  • stały czas trwania zajęć;
  • ustalenie zasad prowadzenia zajęć;
  • zawieranie umów, kontraktów;
  • ustalony schemat ćwiczeń;
  • konsekwentne trzymanie się ustaleń.

Czynności, które powinny poprzedzać budowanie programu

Zapoznanie się z Rozporządzeniem MEN z dnia 30 kwietnia 2013 roku w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach (Dz. U. z 2013 r. poz. 532) oraz z diagnozą psychologiczno – pedagogiczną.

Dokonanie diagnozy własnej:

  • obserwacja zachowań, rozwoju społeczno-emocjonalnego;
  • zbadanie i dokonanie aktualnego poziomu intelektualnego z uwzględnieniem możliwości i umiejętności ucznia;
  • określenie sfery najbliższego rozwoju według Wygockiego.

Stała obserwacja w celu:

  • weryfikacji informacji zawartych w kartach diagnostycznych;
  • uaktualnienia znajomości problemów i potrzeb dziecka;
  • konstruowania i modyfikacji Indywidualnego Programu Edukacyjno-Terapeutycznego w celu kompensowania deficytów rozwojowych dziecka.

Rodzaje programów dla uczniów

Wyróżniamy następujące programy dla uczniów:

  • indywidualne programy edukacyjne dla ucznia z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim;
  • indywidualne programy edukacyjne dla ucznia z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym;
  • indywidualne programy rewalidacyjno-wychowawcze dla ucznia z niepełnosprawnością w stopniu głębokim.

Osoby odpowiedzialne za opracowanie Indywidualnego Programu Edukacyjno-Terapeutycznego

Indywidualny program edukacyjno-terapeutyczny opracowują przy współpracy z rodzicami:

  • nauczyciele prowadzący zajęcia edukacyjne o charakterze edukacyjno-terapeutycznym, w których toku odbywa się kształcenie ucznia niepełnosprawnego;
  • nauczyciele specjaliści prowadzący zajęcia rewalidacyjne (zajęcia rozwijające, kompensacyjne i usprawniające w formie zajęć specjalistycznych: korekcyjno-kompensacyjnych i logopedycznych) (Naprawa, Tanajewska, 2016).

 

 

Reklamy