Wielu dzieciom autystycznym trudno jest reagować na swoje imię, wołać kogoś i witać się z innymi ludźmi. W tej zabawie ćwiczymy wspomniane umiejętności w mniej kłopotliwych okolicznościach

Cele:

  • Rozpoznawanie imion.
  • Reakcja w kontekście społecznym.
  • Stymulacja słuchowa i wzrokowa.
  • Zwiększanie kompetencji językowej.

Potrzebne przedmioty:

  • Duży karton, np. po pralce, lub duży kawałek materiału, np. zasłona.

Przygotowanie:

  • Ustaw duży karton lub zawieś zasłonę, żeby oddzielić część pomieszczenia. Osoba dorosła powinna schować się za kartonem lub zasłoną, zanim do sali wejdą dzieci. Niech one i przynajmniej jeden dorosły siądą przodem do zasłony lub pudła.

Jak się bawić:

  • Dorosły siedzący z dziećmi woła po imieniu dorosłego schowanego za kartonem lub zasłoną, melodyjnie modulując głos: Marissa, gdzie jeeeeesteś?”. Marissa wyłania się i mówi: „Tu jestem!”. Wszyscy śmieją się i klaszczą w dłonie, witając ją: „Cześć, Marissa!”. Przećwiczcie tę samą scenkę z kilkoma osobami. Kiedy dzieci zorientują się, na czym polega zabawa, mogą po kolei brać w niej udział.

Odmiany:

  1. Schowaj za kartonem pluszowe zwierzęta. Wołajcie do nich: „Żyrafo, gdzie jeeeeesteś?”. Następnie pokaż je dzieciom. Przywitajcie się, mówiąc: „Cześć!”.
  2. Użyjcie do zabawy książki z obrazkami zwierząt. Wołajcie: „Niedźwiedziu polarny, gdzie jeeeeesteś?”. Otwórzcie książkę na stronie z obrazkiem przedstawiającym niedźwiedzia i przywitajcie się z nim lub ucałujcie obrazek. Można też poprosić dziecko, by samo znalazło go w książce.

Czego dziecko się uczy:

  • Dzieci uczą się właściwie reagować w kontekście społecznym – witają się z kimś, mówiąc: „Cześć!”. Mają okazję ćwiczyć umiejętność oczekiwania. Kiedy słyszą pytanie: „Gdzie jesteś?”, wiedzą, że ktoś się za chwilę pojawi. Uczą się też, jakich słów powinny użyć, gdy kogoś szukają.
  • Radośnie witając dziecko, które wyłania się zza zasłony, uświadamiamy mu, że jest doceniane i lubiane.

Modyfikacje:

  •  Jeżeli dziecku trudno się skupić na zabawie, należy zwiększyć jego świadomość istnienia osoby zza zasłony lub kartonu. Pokazując się, warto przywitać się z dzieckiem, przytulić je lub dotknąć na powitanie. Osoba ta może też zatańczyć, poruszać się w niezwykły sposób albo założyć zabawny kapelusz, żeby przyciągnąć uwagę dziecka.
  • Dorosły powinien towarzyszyć za zasłoną dzieciom, które nie rozumieją zasad gry. Kiedy przyjdzie ich kolej, żeby się schować, osoba ta powinna wyraźnie pokazać dziecku, że słucha pytania, np. przechylając głowę i dosłownie nastawiając ucha. Może też powiedzieć: „posłuchaj to twoje imię. Wołają cię. Chodźmy!”, a następnie wyprowadzić dziecko zza zasłony.
  • Uważaj na dzieci, które źle reagują na nagłe hałasy. Zamiast klaskać przywitajcie je w języku migowym, machając wszystkimi dziesięcioma palcami (Sher, 2014).

 

źródło: Barbara Sher: „Gry i zabawy we wczesnej interwencji Ćwiczenia dla dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu i przetwarzania sensorycznego”, HARMONIA UNIVERSALIS, Gdańsk 2014

Reklamy