I- IV rok nauczania, uwagi ogólne…

Zgadzam się z tezą Tadeusza Gałkowskiego, że początek nauczania  dziecka z autyzmem ma ogromny wpływ na jego dalszy rozwój. Zatem „niezmiernie ważną sprawą w tym okresie jest poznanie ucznia przez nauczyciela oraz nawiązanie z nim kontaktu na dostępnym dla niego poziomie. W związku z tym początkowy okres w pierwszym roku nauczania należy przeznaczyć na obserwację dziecka. Celem obserwacji jest dokładne poznanie dziecka, ustalenie poziomu funkcjonowania w zakresie wszystkich sfer. Opierając się na diagnozie opracowuje się indywidualny program terapii. Stopniowo eliminuje się nieprawidłowe formy aktywności (np. stereotypie) poprzez modyfikację zachowania i wzmocnienia pozytywne.

W pierwszych czterech latach…

W pierwszych czterech latach nauczania nauczyciel inspiruje różne formy aktywności zabawowej, mające równocześnie znaczenie relaksacyjne. Wprowadza się ćwiczenia socjalizujące, np. w formie wspólnych posiłków przy stole zabaw przy muzyce w kółku, mające na celu dostosowanie się do reguł życia zespołowego. W I, II, III, IV roku nauczania nauczyciel realizuje na zajęciach tematykę związaną z otaczającym dziecko środowiskiem, tj. klasą, szkołą, domem. Dzieci uczą się swobodnego poruszania w najbliższym otoczeniu, samoobsługi, przestrzegania czystości, porządku, zachowania czystości osobistej i pomieszczeń, w których przebywają. W pierwszych czterech latach nauczania uczniowie poznają proste pojęcia matematyczne i wykonują nieskomplikowane zajęcia praktyczne.

Na zajęciach, zależnie od indywidualnych możliwości, przygotowują się do nauki czytania i pisania lub też czytają i piszą proste wyrazy i zdania. Podczas zajęć zalecane są przerwy śródlekcyjne, przeznaczone na swobodną działalność uczniów (która stanowi dla nich gratyfikację), ponieważ dzieci w tym okresie nie są zdolne do dużego wysiłku i koncentracji uwagi.

Na tym etapie niezwykle ważna jest stałość zespołu opiekunów, aby zwiększyć poczucie bezpieczeństwa płynące ze stabilizacji środowiska społecznego. Niezwykle ważna jest terapia kontaktu, polegająca na obniżeniu poziomu lęku przed kontaktem ze światem zewnętrznym poprzez uproszczenie struktury jego otoczenia i usunięcie bodźców lękotwórczych.

Istotne jest także właściwe wyposażenie szkoły – pokój wyposażony w materace, drabinka gimnastyczna, lustra zabawki. Ponad to woda, piasek, masy plastyczne dające się modelować, instrumenty muzyczne. Doświadczenia wykazały, że ten rodzaj wyposażenia inspiruje dzieci autystyczne do współdziałania z innymi osobami.

Bardzo istotnym warunkiem jest ścisła współpraca z rodzicami. Chodzi m. in. o kontynuowanie zajęć w domu przy stałym kontakcie z personelem szkolnym (Gałkowski, 1995).

źródło: T. Gałkowski: „Dziecko autystyczne w środowisku rodzinnym i szkolnym”, PWN, Warszawa 1995

 

 

 

 

Reklamy