Cc2VUXtXIAAqTbg

Temat związków stawia przed nami mnóstwo pytań dotyczących tego, w jaki sposób mają się dogadywać partner neurotypowy i partner z zespołem Aspergera albo dwoje partnerów z zespołem Aspergera.

„Sposób manifestowania się w związku zachowań charakterystycznych dla zespołu Aspergera będzie się różnił w zależności od wielu czynników, takich jak wcześniejsze doświadczenia, ujawnienie i akceptacja diagnozy, zdolności komunikacyjne, sytuacja rodzinna, wzajemne wsparcie, motywacja partnerów i tak dalej.

Dla niektórych osób z zespołem Aspergera intymność jest dość mglistym pojęciem w niewielkim stopniu opartym na konkrecie. Nie opierają się przed intymnością, ale część z nich ma małe doświadczenie w związkach międzyludzkich. Brak prywatności i niska jakość związku to główne przyczyny sporów pomiędzy partnerami poszukującymi terapii. Niektóre osoby neurotypowe zgłaszają, że ich partnerzy z zespołem Aspergera (zarówno mężczyźni, jak i kobiety) często zakładają, że dobry związek sprowadza się do aktywnego życia seksualnego. Zadowalające stosunki (pod względem częstości i jakości) nie są jednak gwarancją sukcesu pożycia intymnego pary. Seksualność to tylko jedna ze składowych intymności. Rozumienie intymności w sposób „konkretny i namacalny” jest charakterystyczne dla osób z zespołem Aspergera (Hénault, 2015) […].

Napisano kilka książek na temat problemów par z zespołem Aspergera. The partner’s in Love (Aston, 2003) czy Loving Someone with Asperger’s Syndrome (Ariel, 2012) to przydatne źródła wiedzy zarówno specjalistów, jak i dla par. Dynamikę stosunków domowych należy oceniać, biorąc pod uwagę charakterystyczne cechy osób z zespołem Aspergera. Sztywność przekonań, szczególne zainteresowania i rytuały mogą prowadzić do niezwykłych życzeń. W taki bądź inny sposób partner będzie musiał dostosować się do takich realiów. Cechy te nie są nieodłączną częścią zespołu Aspergera i nie da się ich ignorować, nie ryzykując dobra związku. Komunikowanie emocji, zachowania seksualne, pożądanie i empatia to zagadnienia, które powinny zostać konkretnie i precyzyjnie omówione podczas terapii. Głównym i najważniejszym czynnikiem pozostaje jednak pełne zaangażowanie partnerów. Decyzja o poddaniu się terapii pokazuje, że para pragnie zmiany i rozmowy. Oboje muszą mieć motywację, ponieważ jeśli związek ma się zmienić, potrzebny jest czas i wysiłek obu stron. Terapię należy przenieść poza mury gabinetu i poza czas sesji: rozmowy i ćwiczenia powinno się wykonywać w ciągu tygodnia. Zmiana może być czasem bolesna, w szczególności dla partnera z zespołem Aspergera. Pomimo przyzwyczajenia do codziennej rutyny, osoby takie będą musiały wziąć pod uwagę i zaakceptować prośby i pragnienia swych partnerów. Terapia seksualna musi obejmować wszystkie elementy seksualności i brać pod uwagę realia, w jakich żyje para. Zadanie często wymaga ogromnej pracy, ale inwestycja w związek się opłaca”.

źródło: T. Attwood, I. Hénault, N. Dubin: „Seksualność osób z autyzmem w kontekście prawnym”, Harmonia Universalis, Gdańsk 2015

Reklamy