Niech twoje autystyczne dziecko nosi ze sobą kartę tożsamości albo bransoletkę czy naszyjnik umożliwiające identyfikację…

Na jednej stronie karty powinny się znajdować podstawowe dane. Druga strona może być „kartą ze wskazówkami”, z której dziecko będzie korzystać w sytuacji kryzysowej. Może zawierać przypomnienia, na przykład jak korzystać z telefonu albo jak poprosić kierownika sklepu, by wykonał telefon. Pisemne przypomnienia wzmocnią to, jak uczyłeś dziecko korzystać z telefonu. Jeśli potrzebne informacje nie zmieszczą się z tyłu karty, wykonaj specjalną małą, składaną kartę, która zmieści się w portfelu, torebce lub kieszeni.

Ćwicz

Ćwicz korzystanie z różnych telefonów. Zapisuj wskazówki, wymieniając kroki kolejno na liście. W miarę jak twoje dziecko zapozna się z całą procedurą, wypisz kroki na małej kartce lub z tyłu jego karty tożsamości.

W zależności od umiejętności samodzielnego funkcjonowania w tego typu sytuacji oraz od dostępu do telefonu możesz nauczyć dziecko, by dawało kartę ze wskazówkami komuś, kto może pomóc (np. kierownikowi sklepu). Być może zamiast rozmawiać, łatwiej mu będzie podać sprzedawcy kartę, kiedy poczuje niepokój. Wiadomość na karcie może brzmieć następująco: „Jestem trochę zdenerwowany. Czy możesz mi pomóc zadzwonić do domu?” Wypracuj u dziecka zwyczaj wchodzenia do sklepu, pytania o kierownika i proszenia, by skorzystać z telefonu (albo podawania karty ze wskazówkami). Ćwicz często – najpierw w domu, później w różnych miejscach publicznych, np. w galerii handlowej. Możesz czuć się swobodniej, na początku inicjując te sytuacje w sklepie, w których wszyscy cię znają.

Pamiętaj

Pamiętaj, że chociaż twoje dziecko ma rozwinięte umiejętności werbalne, to w chwilach stresu może nie być w stanie skutecznie ich wykorzystać. Zapewnienie mu alternatywnego systemu komunikacji (pisemna wskazówka do przeczytania lub przekazania komuś innemu) może pomóc mu lepiej funkcjonować w nagłej sytuacji.

Pamiętaj, by od czasu do czasu w planie dziecka wpisywać czas na ćwiczenia. Jeśli podczas nauki będzie stawiać opór albo jeśli chcesz zwrócić się o pomoc we wskazywaniu mu sytuacji niebezpiecznych, poproś inną ważną dla niego osobę dorosłą – nauczyciela, przyjaciela, dziadka, babcię, ciocię, wujka czy starszego kuzyna – by przeczytała te sugestie i pomogła ustalić plan ćwiczeń (Faherty, 2016).

źródło: C. Faherty, Autyzm… Co to dla mnie znaczy?…, WUJ, Kraków 2016

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s