Mumia – gra społeczna/scenariusz

Gra Mumia wymaga współpracy, zachęca dzieci do wspólnej zabawy, ponieważ każde dziecko ma do wykonania konkretne zadanie w celu stworzenia atmosfery „z dreszczykiem”

Mumia

Czego dzieci się uczą?

  • Pierwszoplanowe: współpraca, rozumienie wskazówek płynących z otoczenia społecznego, wyznaczanie celów i ich osiąganie.
  • Drugoplanowe: samokontrola, stosowanie się do poleceń, czekanie na swoją kolej.

Poziom trudności 

  • Dla średnio zaawansowanych.

Potrzebne materiały

Średniej wielkości pokój lub przestrzeń na dworze, krzesło i odtwarzacz CD odtwarzający muzykę lub dźwięki „straszenia”. W grze można wykorzystywać różne dodatkowe materiały, w zależności od wyobraźni dzieci uczestniczących w zabawie. Można użyć np. łańcucha lub podobnego przedmiotu, który będzie wydawał dzwoniące dźwięki, rekwizytów takich, jak postać ducha lub inna straszna postać, albo prześcieradeł służących do przebrania się za ducha.

Miejsce

  • Średniej wielkości pokój lub przestrzeń na dworze.

Opis zabawy

Mumia to gra wymagająca współpracy, w której tworzy się atmosferę „z dreszczykiem”. Gra ta wymaga pewnego przygotowania. Dzieci siedzą w kole lub przy stole z prowadzącym. W trakcie dyskusji każde dziecko wybiera specjalne zadanie, które przyczyni się do stworzenia atmosfery „z dreszczykiem”. Np. jeden członek grupy ma zapalać i gasić światło, inny ma włączać i wyłączać muzykę lub dźwięki „straszenia”, inny ma dzwonić łańcuchem, jeszcze inny przebrać się za ducha i „unosić się obok”. Inne dziecko lub dorosły siada na krześle na środku pokoju i odgrywa rolę osoby, która jest „przerażona” tą straszną sytuacją. Aby gra zakończyła się sukcesem, każde dziecko musi zrealizować przydzielone mu zadanie.

Realizacja zadania krok po kroku

  1. Powiedz dzieciom, żeby usiadły w kole na podłodze lub przy stole razem z prowadzącym i wytłumacz im, jak zaplanować grę i jak określić w niej rolę każdego z członków grupy (np. kto włącza muzykę, kto będzie zapalał i gasił światło).
  2. Po tym jak każde dziecko wybierze swoją rolę w grze, członkowie grupy tworzą atmosferę „z dreszczykiem” i przygotowują się do swoich indywidualnych ról.
  3. Ochotnik siada na wyznaczonym krześle na środku pokoju. Po rozpoczęciu zabawy ma on zacząć odgrywać rolę osoby przerażonej.
  4. Powiedz każdemu dziecku, żeby wykonywało swoje zadanie, aby stworzyć „straszną” atmosferę i przestraszyć nieświadomego ochotnika. Forma gry w udawanie pozwala dzieciom rozwinąć umiejętności kreatywne. Powiedz dzieciom, żeby skoncentrowały się na czasie realizacji swoich zadań, tak aby wykonywały je w odpowiednim momencie. Jeśli jakieś dziecko zapomni wykonać swoje zadanie lub wykona je nieprawidłowo, prowadzący powinien przedyskutować to z grupą po zabawie i zaproponować rozwiązanie umożliwiające zrealizowanie tego zadania, aby przestraszyć kolejnego ochotnika.
  5. Po realizacji przez wszystkie dzieci ich zadań, powiedz dzieciom, aby zebrały się na środku pokoju, gdzie siedzi ochotnik i otoczyły go, udając, że są mumiami. Mumie powinny wydawać przerażające jęki i podchodzić w kierunku ochotnika, trzymając ręce wyciągnięte przed siebie tak, żeby wyglądać jak mumie. Dzieci muszą iść powoli, nie biegać. Na końcu wszystkie mumie grupowo uściskają straszonego ochotnika!
  6. Zakończenie zabawy: Powiedz dzieciom, że to już koniec zabawy. Poproś, żeby usiadły na krzesłach lub na podłodze, twarzą w kierunku frontowej części sali, oraz powiedz im, że nadszedł czas na omówienie gry.

Pytania dotyczące procesu grupowego

  1. Zapytaj dzieci, co musiały zrobić, żeby zaplanować i przygotować się do gry, tak aby zapewnić jej sukces. Podkreśl ważność współpracy, samokontroli i stosowania się do poleceń.
  2. Zapytaj dzieci, czego potrzebowały, aby uczestniczyć w grze. Podkreśl, że każda osoba miała swoją bardzo specjalną, indywidualną rolę, ale to właśnie połączenie tych wszystkich indywidualnych ról stworzyło bardzo straszną atmosferę.
  3. Zapytaj dzieci, jak się czuły, kiedy słyszały straszną muzykę i kiedy udawały mumie.
  4. Zapytaj dzieci, jak się czuły, kiedy próbowały przestraszyć ochotnika.
  5. Zapytaj dzieci, jak się czuły na końcu gry, po tym, jak udało im się stworzyć atmosferę „z dreszczykiem” i „zamienić” się w mumie. Podkreśl, że każde dziecko odegrało ważną rolę w doprowadzeniu do tego sukcesu ( Reddy, 2015).

Kliparty Mumia dla dzieci

źródło: Linda A. Reddy: „Rozwijanie umiejętności społecznych dziecka”, PWN, Warszawa 2015

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s