Metoda wyodrębnionych prób

Metoda wyodrębnionych prób jest specjalną techniką uczenia, stosowaną w celu zmaksymalizowania przyswajania wiedzy

#nauka#rewalidacja#IPET#ASD#autyzmipokrewne

Miejsce

„Początkowo terapia powinna odbywać się w części domu, do której nie dochodzą odgłosy z ulicy, i która jest odizolowana od reszty domu […]. W miarę postępów w nauce staraj się nadać miejscu nauki cechy jak najbardziej zbliżone do naturalnego otoczenia. Celowo wprowadzaj bodźce rozpraszające uwagę. Przenoś się w różne miejsca w domu, a także wychodź na dwór na część sesji terapeutycznej […].

Techniki uczenia: Metoda wyodrębnionych prób

Metoda wyodrębnionych prób jest specjalną techniką uczenia, stosowaną w celu zmaksymalizowania przyswajania wiedzy. Technika ta polega na:

  1. rozbijaniu umiejętności na mniejsze części, a następnie
  2. uczeniu każdej „pod-umiejętności” aż do wyuczenia.

Każda sesja nauki składa się z powtarzalnych prób, a każda próba ma swój wyraźny początek (tj. polecenie nauczyciela) i koniec (tj. informacja zwrotna od nauczyciela). Dopiero po pełnym opanowaniu przez dziecko każdej części umiejętności, podawana jest nowa porcja informacji.

Techniki podpowiedzi

Techniki stosowane do osiągnięcia pożądanego zachowania powinny być jak najmniej inwazyjne. Dostępny wybór podpowiedzi jest bardzo zróżnicowany pod względem stopnia ingerencji nauczyciela, od podpowiedzi fizycznej/manualnej do modelującej, poprzez słowną (werbalną), wskazywanie i podpowiedzi wewnątrz bodźca takie jak przybliżenie. Aby ułatwić samodzielne wykonywanie zadań, wszystkie podpowiedzi należy jak najszybciej wycofać. Wykonanie zadania z mniejszą liczbą podpowiedzi lub bez żadnej pomocy, powinno być nagradzane silniejszym wzmocnieniem.

Procedura wzmacniania

Wzmacnianie jest jednym z kluczowych elementów terapii. Celem terapii jest doprowadzenie do sytuacji, w której uczeń wykonuje zadania i wykazuje pewne pożądanie zachowania pod wpływem naturalnie występujących bodźców wzmacniających (np. pochwała) i z częstotliwością, z jaką one normalnie występują (tzn. okazjonalnie). Często, jednak zwłaszcza na początku terapii, trzeba stosować bardziej namacalne formy wzmocnienia (np. jedzenie, picie, zabawki, przedmioty interesujące dla zmysłów, a także stymulację dotykową, muzykę itd.) i dostarczać go z dużą częstotliwością (tzn. ciągle). W miarę postępów w terapii należy zmniejszyć częstotliwość pojawiania się bodźców wzmacniających i stosować te występujące naturalnie. Można to osiągnąć, wymagając od ucznia dwóch lub więcej odpowiedzi, zanim otrzyma nagrodę, używając różnorodnych bodźców wzmacniających oraz nadając uśmiechowi i pochwale wartość cennej nagrody.

Liczba osób

Początkowo nauczanie będzie musiało być prowadzone indywidualnie. W miarę, jak uczeń będzie rozwijał w sobie umiejętność skupiania uwagi, uważnego słuchania, będzie się uczył poprzez obserwację, oraz będzie potrafił poczekać spokojnie na swoją kolej, do nauki będzie można włączyć inne dzieci.

Opanowanie materiału

Materiał można uznać za opanowany, gdy uczeń za każdym razem odpowiada prawidłowo. Kiedy udzielane odpowiedzi są w 80-90% prawidłowe i ten stan utrzymuje się 2 lub 3 dni, uznajemy materiał za opanowany. Pamiętaj, że to kryterium jest arbitralne i ważne jest, aby dostosować je do indywidualnego toku nauki każdego ucznia. 100-procentowa trafność odpowiedzi nie powinna być jednak stosowana jako kryterium, gdyż może to skutkować frustracją i sprawiać, ze uczeń w końcu się nudzi. Oczekiwanie stuprocentowego powodzenia jest nierealistyczne, ponieważ zawsze pojawią się błędy spowodowane czynnikami innymi, niż brak zrozumienia zadania, czy nieopanowane umiejętności […].

Aby sesje były zabawą i przebiegały w sposób naturalny:

  1. Zachowaj entuzjastyczny ton.
  2. Zadbaj o różnorodność otoczenia.
  3. Różnicuj polecenia.
  4. Wykorzystuj interesujące i ulubione materiały ucznia.
  5. Dobieraj zadania pod względem trudności w sposób, który zapewni dość wysoki odsetek prawidłowych odpowiedzi, dając uczniowi poczucie sukcesu.
  6. Uwzględniaj preferencje dziecka.
  7. Zadbaj o urozmaicenie programu nauczania.
  8. Przeplataj zadania (urozmaicając w ten sposób przebieg zajęć).
  9. Stosuj różnorodne bodźce motywujące (wzmocnienia).
  10. Mów w sposób naturalny (Leaf, McEachin, 2017).

 

źródło: A WORK IN PROGRES Ron Leaf & John McEachin, Editors, Warszawa 2017

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s

Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: