Kreatywnym sposobem uczenia idiomów dzieci w wieku od 9 lat jest stworzenie własnej wersji gry karcianej „Połów”

Potrzebne materiały: kartoniki, marker, lista idiomów i ich znaczeń.

  1. Zapisz idiomy i ich znaczenia na osobnych kartonikach.
  2. Stwórz klucz odpowiedzi do wykorzystania podczas gry
  3. Zalaminuj karty i klucz, aby były trwalsze.
  4. Przechowuj wszystkie elementy w szarej kopercie, na której zapiszesz zasady gry.

Oto kilka frazeologizmów i przysłów do wykorzystania w grze (na stronach internetowych i w książkach możesz znaleźć ich tysiące, np. Aleksandra Kubiak-Sokół, Elzbieta Sobol „Słownik frazeologiczny”: PWN, Warszawa 2007):

  • kopnąć w kalendarz – umrzeć;
  • być w siódmym niebie – być szczęśliwym;
  • pociągać za sznurki – kierować kimś/sprawować kontrolę;
  • wilk w owczej skórze – zły człowiek, który udaje miłego;
  • nadstawiać karku – ryzykować, robić coś niebezpiecznego;
  • na dobre i na złe – zawsze, nawet gdy dzieje się coś złego;
  • darowanemu koniowi nie zagląda się w zęby – nie należy krytykować otrzymanego prezentu;
  • wpaść z deszczu pod rynnę – znaleźć się w jeszcze gorszej sytuacji niż do tej pory;
  • bułka z masłem – coś bardzo łatwego;
  • skóra zdjęta z ojca/matki – ktoś, kto zachowuje się lub wygląda jak jego rodzic;
  • puścić parę z gęby – zdradzić sekret;
  • pracować jak mrówka – pracować ciężko i wytrwale;
  • popełnić falstart – zacząć coś, zanim się powinno;
  • mydlić komuś oczy – wprowadzić w błąd, okłamywać;
  • dopięty na ostatni guzik – gotowy;
  • zapadła dziura – miejsce odległe od dużych miast, do którego nie docierają informacje ze świata;
  • mieć cykora- bać się;
  • mieć rękę do kwiatów – umieć tak je pielęgnować, by szybko rosły i ładnie wyglądały;
  • dzielić włos na czworo – być bardzo drobiazgowym, analizując coś, co ktoś zrobił lub powiedział;
  • postawić wszystko na jedna kartę – zaryzykować wszystko, nawet jeśli szanse na wygraną są małe.

Zasady gry

Udział mogą brać dwie osoby lub więcej.

  1. Gracze otrzymują po pięć kart.
  2. Zaczyna osoba siedząca po prawej stronie rozdającego.
  3. Gracze kolejno pytają dowolną osobę, czy ma kartę pasującą do danego idiomu albo znaczenia.
  4. Jeśli zapytany gracz ma pasującą kartę, musi ją oddać osobie pytającej.
  5. Jeżeli zapytany nie ma takiej karty, osoba pytająca ciągnie kartę ze stosika na stole, a ruch wykonuje kolejny gracz.
  6. Pasujące karty kładzie się na stole.
  7. Na koniec gracze sprawdzają poprawność par, korzystając z klucza odpowiedzi (Notbohm, Zysk, 2016).

źródło:Ellen Notbohm, Veronica Zysk: „1001 porad dla rodziców i terapeutów dzieci z autyzmem i zespołem Aspergera”, WUJ, Kraków 2016

Reklamy