dziecia6

Umożliwienie dziecku kontaktu z rówieśnikami nie wystarczy, by pomóc mu pokonać problemy społeczne.

„Przynależność do grup społecznych, takich jak drużyny harcerskie, może być korzystna, ale by tak się stało, zwykle konieczne jest wprowadzenie dodatkowej struktury i zastosowanie szczególnych interwencji. Bardziej pomocny może się okazać wybór zajęć grupowych związanych z zainteresowaniami i talentami twojego dziecka. Udział w nich będzie mu sprawiał przyjemność i umożliwi spotkania z osobami myślącymi podobnie do niego, które będą przez to bardziej skłonne, by je zaakceptować i polubić.

W wielu miejscach istnieją koła zainteresowań związane z informatyką, czytaniem lub nauką. Jeśli w twoim miejscu zamieszkania znajduje się uniwersytet, zapytaj, czy organizuje zajęcia dla młodzieży zainteresowanej konkretnym tematem.

Dla dzieci z ASD bardzo korzystne są również zajęcia teatralne. Twoje dziecko może być nieśmiałe lub z innego powodu nie chcieć brać w nich udziału, ale efekty bywają świetne. Ostatecznie aktorstwo polega na tym, że ktoś mówi nam, co mamy powiedzieć i jak się zachować oraz jak ma brzmieć nasz głos i wyglądać nasza twarz w określonych sytuacjach społecznych.Znamy kilkoro wysokofunkcjonujących dzieci z ASD, które zrobiły postępy dzięki uczestnictwie w zajęciach teatralnych.

Jeśli stymulacja ma odpowiednią strukturę, rodzice mogą pomóc młodszym dzieciom z ASD podczas zabawy z rówieśnikami i sprawić, że będzie ona pouczającym doświadczeniem. Nie wystarczy, że zaprosisz kolegę lub koleżankę dziecka do waszego domu. Ważny jest także wybór odpowiedniego zajęcia, które sprawi, że dzieci będą się bawić razem; nie możesz liczyć na to, że same wpadną na dobry pomysł wspólnej zabawy. Jeśli niczego nie zaproponujesz, dzieci mogą przez cały czas siedzieć obok siebie i grać w gry wideo. Wybierz dla nich zajęcie, które wymaga większej interakcji, np. grą planszową, pieczenie prostego ciasta lub pracę nad projektem artystycznym. Stwórz jasne możliwości kontaktu społecznego, np. daj jednemu dziecku mąkę, a drugiemu kubek z podziałką albo poproś, by udekorowały ciasteczka dla siebie nawzajem. To umożliwi twojemu dziecku ćwiczenie zadawania pytań, dzielenia się, czekania na swoją kolej i przyjmowania cudzej perspektywy.

Pamiętaj, że zajęcie, które wybierzesz, musi być ciekawe dla obojga dzieci. Dopilnuj też, by twoje dziecko wiedziało, jak się zachować np. grając wcześniej w daną grę planszową lub wypróbowując przepis z dzieckiem i jego rodzeństwem. Dziecko nie powinno się uczyć zasad gry w trakcie spotkania z kolegą lub koleżanką; cele takiego spotkania powinny być proste i ukierunkowane na ćwiczenie umiejętności społecznych. Najpierw naucz dziecko określonego zachowania, a później daj mu możliwość wykorzystania umiejętności podczas interakcji z rówieśnikiem. W czasie spotkania niezbędna może się okazać twoja obecność – dzieciom trzeba będzie przypominać o konieczności czekania na swoją kolej, dzielenia się i negocjowania. Aby nadać interakcji właściwą strukturę, możesz wykorzystać pomoce wizualne (takie jak strzałka do pokazywania, kto ma wykonać ruch, przepis z obrazkami przedstawiającymi wszystkie składniki lub kartka z zasadami gry). Twoim celem jest redukowanie interwencji rodzicielskiej i monitorowania interakcji, aż dzieci będą umiały się bawić bez asysty kogoś dorosłego. Może to zająć trochę czasu, ale jeśli najpierw ustalisz strukturę spotkania, a nie po prostu zaprosisz kolegę lub koleżankę dziecka, pozytywne efekty powinny nastąpić wcześniej.

Pamiętaj, ze większość dzieci – także tych, które rozwijają się typowo – potrzebuje konkretnej struktury, żeby dobrze się ze sobą bawić. Sprzeczki i problemy związane z dzieleniem się oraz przyzwyczajeniem do innych to nierozłączne elementy rozwoju społecznego” (Ozonoff, Dawson, McPartland, 2015).

źródło: S. Ozonoff, G. Dawson, J. C. McPartland: „Wysokofunkcjonujące dzieci ze spektrum autyzmu…”, WUJ, Kraków 2015

Reklamy