„Czym jest to zagadkowe zaburzenie, tak nieznaczne, a zarazem tak drastyczne w swych efektach: umożliwiające duży postęp w rozwoju, a jednocześnie bezwzględnie uniemożliwiające pełną integrację ze społeczeństwem?
Odkąd tylko ludzie zdali sobie sprawę z występowania tych dziwnych wzorców rozwojowych, próbowano znaleźć odpowiedź na to pytanie.
Pionierzy
Pisząc o autyzmie dziecięcym, nie sposób nie zacząć od pionierów – Leo Kannera i Hansa Aspergera, którzy – niezależnie od siebie – opublikowali pierwsze opisy tego zaburzenia. Ich publikacje – Kannera z 1943 roku (Kanner, 1943/2004), a Aspergera z 1944 roku (Asperger, 1944/2005) – zawierały szczegółowe opisy przypadków i równocześnie prezentowały pierwsze próby teoretycznego wyjaśnienia tych zaburzeń. Obaj autorzy sądzili, że tego rodzaju specyficzne problemy wynikają z podstawowej biologicznej anomalii, występującej od urodzenia.
Wydawać się może niezwykłym zbiegiem okoliczności fakt, że obaj autorzy użyli słowa „autystyczny”, charakteryzując istotę tego zaburzenia. W rzeczywistości nie był to wcale zbieg okoliczności. Termin ten został wprowadzony przez wybitnego psychiatrę Eugena Bleulera na początku XX wieku i był w psychiatrii dobrze znany (Bleuler, 1916/1951). Początkowo odnosił się do pewnego szczególnie uderzającego zaburzenia w schizofrenii (to też termin Bleulera), charakteryzującego się zawężeniem relacji z ludźmi i światem zewnętrznym – zawężeniem tak silnym, że zdawało się wykluczać wszystko poza JA chorego. Można je opisać jako wycofanie się z tkanki życia społecznego w głąb siebie. Stąd słowa „autystyczny” i „autyzm”, wywodzące się z greckiego autos oznaczającego „sam”. Dziś są one używane prawie wyłącznie w odniesieniu do zaburzenia rozwojowego, które nazywamy autyzmem.
Określenia, których używano kiedyś, a więc „autyzm wczesnodziecięcy” (early infantile autism) i „autyzm dziecięcy (childhood autism), wyszły z użycia, ponieważ sugerowały jakiś kontrast w stosunku do „dorosłego autyzmu”, a tym samym wprowadzały w błąd, że z autyzmu można wyrosnąć.
Zarówno Kanner, pracujący w Baltimore, jak i Asperger, pracujący w Wiedniu, napotykali przypadki dziwnych dzieci o podobnych intrygujących cechach. Przede wszystkim dzieci te nie były zdolne do nawiązywania normalnych relacji ze swoimi rówieśnikami. W przeciwieństwie do przypadków schizofrenii Bleulera zaburzenie to wydawało się występować od urodzenia. Ponad to inaczej niż w schizofrenii nie pogłębiało się z czasem. Raczej można było oczekiwać, że wraz z rozwojem i uczeniem się nastąpi poprawa zachowania” (Frith, 2015).
źródło: Uta Frith: „Autyzm: wyjaśnienie tajemnicy” GWP, Sopot 2015
#arkusz #ASD #Asperger #AspieZaklinaczka #autyzm #czytanie #dostosowanie #edukacja #emocje #IPET #kolorowanie #komunikacja #lekcja #logopedia #metody #MikiLittleAspie #mindfulness #motoryka #mowa #nauczyciel #pedagog #percepcja #pozytywnyprzekazwspektrum #premium #przedszkole #psycholog #rewalidacja #rozwój #scenariusz #sensoryka #SI #społeczne #SylwiaBagińska #szkoła #terapia #tus #uczeń #umiejętnościspołeczne #uwaga #uważność #zabawa #zajęcia #ZespółAspergera #zmysły #ćwiczenia
- „Aspergeryjski” i nie jesteśmy mistrzami konwersacji – konwersacja
- Narzędzia farmakologiczne w celu opanowania emocji dzieci i dorosłych z zespołem Aspergera i ASD – farmakologia
- Sawant – przebłysk geniuszu – sawantyzm
- Miłość – miłość
- Samotność – samotność
- Być jak skunks
- Zwierzęta jako przyjaciele dziecka z ZA
- Sport w autyzmie – jest nadzieja – sport
- Sport – sport
- ZA – zaburzenia obsesyjno – kompulsyjne
- Przedszkolak z zespołem Aspergera – przedszkolak
- Cechy pracownika z zespołem Aspergera – praca
- Dziecięca przyjaźń w autyzmie – przyjaźń
- Dziewczęta z zespołem Aspergera
- Dorosły człowiek z zespołem Aspergera – dorosłość
