Objawy dysfunkcji zmysłu dotyku

Dotyk

Cała rodzina zebrała się w restauracji, aby świętować 50. rocznicę ślubu babci i dziadka. Troje wnyków cierpi na dysfunkcję zmysłu dotyku.

Aimee

Czteroletnia Aimee jest nadwrażliwa. Gdy dziadek chce ją przytulić, kuli się i odsuwa. Ściska rączki i zaniepokojeniem przygląda się gwałtownemu towarzystwu. Przechodząca obok niej kuzynka przypadkowo musnęła jej sukienkę. Aimee krzyczy: „Au! Ona mnie dotknęła! Chce mi zrobić krzywdę!”. Tata Aimee odrywa się od rozmowy i szybko podchodzi do córki, żeby ją uspokoić. Tata jest przygotowany na sytuacje tego typu, więc wyciąga z kieszeni piłeczkę do ugniatania. Aimee z wdzięcznością w oczach bierze piłeczkę. Siedzi i bawi się nią, dzięki temu przez chwilę jest spokojna.

Teddy

Sześcioletni Teddy poszukuje wrażeń dotykowych. Jak słoń w składzie porcelany, chodzi po restauracji, wpadając na wszystkich i potykając się o wszystko. Mama próbuje go złapać, ale Teddy ucieka i wpada kelnerowi pod nogi. Obaj tracą równowagę, a taca z przystawkami ląduje na głowie Teddy’go. Chłopiec ryczy ze śmiechu, wstaje i biegnie do dużego akwarium. Wspina się na krzesło, odsuwa pokrywę akwarium, wkłada rękę do wody i „robi wir”. Wreszcie babci udaje się go poskromić, gdy sadza go na kolanach. Teddy przytula się do niej i uspokaja.

Ethan

Dziesięcioletni Ethan ma trudności z dyskryminacją sensoryczną. On i starszy kuzyn wychodzą niezauważeni z restauracji i udają się do sąsiedniego salonu gier. Kuzyn pyta, czy Ethan może pożyczyć mu ćwierć dolara, aby mógł zagrać. Ethan ochoczo sięga do kieszeni, aby wyjąć drobne, a następnie podaje kuzynowi monetę. Kuzyn zaczyna się śmiać: „Ale to jest dziesięć centów! Nie umiesz rozróżnić ćwierćdolarówki od dziesięciu centów?”. Ethan rumieni się. Jasne, że potrafi je rozróżnić, gdy na nie patrzy, ale nie wtedy, gdy ich jedynie dotyka. Ma nadzieję, że następnym razem mu się uda.

Zmysł dotyku ma bardzo duży wpływ na ludzkie zachowanie, zarówno fizyczne, jak i psychiczne, emocjonalne. Każdy z nas, poczynając od niemowlęctwa, potrzebuje stałej stymulacji zmysłu dotyku, abyśmy mogli właściwie funkcjonować oraz być zorganizowani i zdrowi.

Informacje dotykowe docierają do nas przez specjalne komórki sensoryczne, zwane receptorami, które znajdują się w skórze w każdym zakamarku naszego ciała. Wrażenie dotyku – na przykład nacisk, wibracja, ruch, zmiana temperatury, swędzenie, ból – aktywują receptory dotykowe. Zawsze albo to my czegoś dotykamy (jesteśmy aktywni), albo jesteśmy przez coś lub kogoś dotykani – przez innych ludzi, meble, ubrania, łyżki, ziemię pod stopami, powietrze (jesteśmy pasywni). Zdolność poprawnego przetwarzania wrażeń dotykowych jest bardzo ważna nie tylko dla dyskryminacji wzrokowej, planowania motorycznego i świadomości własnego ciała, ale również dla uczenia się, stabilności emocjonalnej i nawiązywania kontaktów z innymi.

W opisanej rodzinie Aimee, Teddy i Ethan są dziećmi nie-zgranymi. Nie jest łatwo zrozumieć przyczyny stojące za ich problemami. Czasem ludziom udaje się wyczuć, kiedy i w jaki sposób mogą pomóc dziecku, a czasem nie.

Zmysł dotyku u tych trojga dzieci nie działa poprawnie, przez co mają one trudności z modulacją, dyskryminacją, kontrolowaniem lub porządkowaniem wrażeń dotykowych. Objawy dysfunkcji zmysłu dotyku przeszkadzają im w codziennym życiu” (Kranowitz, 2015).

źródło: C. S. Kranowitz: „Nie-zgrane dziecko w świecie…”, HARMONIA UNIVERSALIS, Gdańsk 2015

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s