Reklamy
Reklamy
Joel-Robison-title-38351-cee0-790x350-726x350

Według Joanny Święcickiej najkorzystniejszą formą kształcenia, „bez względu na wiek ucznia oraz oczekiwania dziecka z ZA i jego rodziców, jest kształcenie realizowane w przedszkolu lub szkole integracyjnej (z oddziałami integracyjnymi). Jest to forma najbardziej bezpieczna. W przedszkolu lub szkole ogólnodostępnej zazwyczaj formy pomocy bezpośredniej (mam tu na myśli pedagoga szkolnego, reedukatora, terapeutę, logopedę czy psychologa) są zazwyczaj niewystarczające, szczególnie w małych miastach lub na wsi. Tak więc dziecko ze zdiagnozowanym ZA mogłoby nie mieć wystarczającej opieki ze strony specjalistów. Szkoły specjalne są zdecydowanie odradzaną formą kształcenia dla tych dzieci, ponieważ uczęszczają do nich uczniowie znacznie bardziej zaburzeni, z różnego rodzaju niepełnosprawnościami.

Wzorzec

W takich warunkach dziecko z ZA nie rozwijałoby się prawidłowo, ponieważ nie widziałoby na co dzień odpowiednich wzorców do naśladowania. Integracja to z całą pewnością najlepsze rozwiązanie dla takiego dziecka, ponieważ będzie wzrastać w towarzystwie innych zdrowych dzieci, mieć zapewnioną odpowiednią liczbę godzin, a terapia i fachowa pomoc bezpośrednia będą dostosowane do konkretnego ucznia. Poza tym na każdej lekcji towarzyszy takiemu uczniowi nauczyciel wspomagający, czyli drugi nauczyciel, który jest do dyspozycji wszystkich dzieci, ale oczywiście w szczególności tych z orzeczeniami […]

Labirynt

Szkoła jest dla ucznia z ZA jak swoisty labirynt, z którego trudno niekiedy znaleźć wyjście, jest jak droga, której końca nie widać: ciekawa, intrygująca, nieodgadniona, czasem ciężka. Tak jak w labiryncie, również w realnym życiu nigdy nie wiadomo, w którą stronę skręcić, jak pomóc dziecku z ZA wybrnąć z wielu trudnych sytuacji, które czyhają na nie w szkole. Liczne korytarze, różne przejścia, głosy uczniów ćwiczących na boisku, ciągła zmiana sal lekcyjnych i nauczycieli – to wszystko budzi u niego niepokój” (Święcicka, 2014). Ale nie taki diabeł…

źródło: Joanna Święcicka: „Uczeń z zespołem Aspergera…”, Impuls, Kraków 2014

#arkusz #ASD #Asperger #AspieZaklinaczka #autyzm #czytanie #dostosowanie #edukacja #emocje #IPET #kolorowanie #komunikacja #lekcja #logopedia #metody #MikiLittleAspie #mindfulness #motoryka #mowa #nauczyciel #pedagog #percepcja #pozytywnyprzekazwspektrum #premium #przedszkole #psycholog #rewalidacja #rozwój #scenariusz #sensoryka #SI #społeczne #SylwiaBagińska #szkoła #terapia #tus #uczeń #umiejętnościspołeczne #uwaga #uważność #zabawa #zajęcia #ZespółAspergera #zmysły #ćwiczenia

Reklamy
Reklamy
Reklamy


Skomentuj

Wpisy na stronie

  • Zawieranie pierwszych przyjaźni dzieci z ZA

    „Mniej więcej w połowie szkoły podstawowej dzieci z zespołem Aspergera mogą mieć prawdziwych przyjaciół, mają jednak skłonność do dominacji oraz zbyt sztywne poglądy na temat…

  • Wykorzystywanie seksualne osób z autyzmem

    „Osoby z autyzmem są niestety pod wieloma względami „idealnymi ofiarami”, które często doznają różnego rodzaju upokorzeń. Niektóre doświadczyły na własnym ciele przemocy seksualnej. Liczba osób…

  • Czym jest zespół Tourette’a?

    „Oto uproszczone kryteria tego zaburzenia: kombinacja co najmniej dwóch tików motorycznych i co najmniej jednego tiku dźwiękowego, objawy utrzymują się co najmniej przez rok, objawy…

  • Warunki psychoterapii osób dotkniętych autyzmem

      Christine Preissmann, lekarz i psychoterapeuta z zespołem Aspergera: „Rzadko się zdarza, by osoba z autyzmem sama starała się o leczenie. Pierwszy kontakt terapeutyczny jest…