Dysfunkcja dotykowa – listy kontrolne cz. 2

Cechy charakterystyczne dysfunkcji dotykowej

Poniższe listy kontrolne pozwolą zbadać czy dziecko cierpi na dysfunkcję dotykową. Zaznacz cechy, które u niego zauważasz. Wyłoni się z nich wzór, który pomoże zrozumieć „nie-zgrane” zachowanie. Nie wszystkie cechy mogą dotyczyć twojego podopiecznego. Zaznaczenie wielu pól sugeruje, że cierpi ono na zaburzenie przetwarzania sensorycznego

Dziecko pragnące i szukające bodźców sensorycznych potrzebuje dodatkowych bodźców dotykowych, zarówno biernych, jak i czynnych. Dziecko takie może:

  • „prosić, aby je łaskotać lub drapać po plecach.
  • czerpać radość z wibracji lub ruchu dostarczającego silnych doznań sensorycznych.
  • mieć potrzebę dotykania i czucia wszystkiego co widzi, na przykład może wpadać na innych i ich dotykać, przesuwać dłonią po meblach i ścianach. Dziecko czuje, że musi dotknąć przedmiotów, których inne dzieci nauczone są nie dotykać.
  • pocierać niektóre faktury o ręce i nogi, aby odczuć delikatne bodźce dotykowe.
  • mocno trzeć lub nawet gryźć swoją skórę.
  • nieustannie kręcić loki palcami.
  • często zdejmować skarpety i buty.
  • sprawiać wrażenie, że czuje przymus dotykania lub chodzenia boso po niektórych powierzchniach i fakturach, uważanych przez innych za niewygodne lub powodujące ból.
  • dążyć do wykonywania czynności, często długotrwałych, podczas których może się pobrudzić.
  • pragnąć bardzo wysokiej lub niskiej temperatury w pomieszczeniu lub wody do kąpieli.
  • bardzo dobrze tolerować gorące i wilgotne lato lub lodowatą zimę.
  • rzucać się na jedzenie, często wkładając za dużo pokarmu do ust.
  • woleć bardzo gorące lub zimne jak lód, niezmiernie pikantne lub nadzwyczaj słodkie jedzenie.
  • badać przedmioty za pomocą ust, nawet po ukończeniu dwóch lat (usta dostarczają intensywnych informacji niż dłonie),
  • zachowywać się bezczelnie, przysuwając się bardzo blisko do innych osób i ich dotykać nawet jeżeli tamci sobie tego nie życzą.

Dziecko ze słabo rozwiniętą dyskryminacją dotykową może:

  • mieć niską świadomość swojego ciała, nie widzieć, gdzie znajdują się poszczególne jego partie lub jaki mają związek z innymi częściami. Może sprawiać wrażenie, że nie ma kontaktu z własnymi rękami, stopami i innymi częściami ciała, jak gdyby były nieznanymi mu dodatkami.
  • nie potrafić określić bez patrzenia, która część ciała została dotknięta.
  • mieć trudności ze skoordynowaniem rąk i dłoni, nóg i stóp podczas ubierania się.
  • nie umieć zidentyfikować znanych mu przedmiotów wyłącznie za pomocą dotyku i musieć posiłkować się wzrokiem, np. kiedy sięga po przedmioty do kieszeni, pudła lub biurka.
  • nie potrafić odróżnić podobnych przedmiotów np. kredek od pisaków.
  • wyglądać niechlujnie: buty włożone na nogi odwrotnie, zwisające skarpety, rozwiązane sznurowadła, pokręcona gumka w pasie i koszula wyciągnięta ze spodni.
  • unikać inicjowania doświadczeń dotykowych, jak np. podnoszenie zabawek materiałów i narzędzi, które dla innych są atrakcyjne.
  • mieć trudności z postrzeganiem różnic fizycznych między przedmiotami, np. ich faktury, kształtu, rozmiaru, temperatury lub gęstości.
  • bać się ciemności.
  • stać zamiast siedzieć, żeby utrzymywać kontrolę wzrokową nad otoczeniem.
  • wygłupiać się w klasie, odgrywać rolę klasowego błazna.
  • mieć ubogą wyobraźnię.
  • mieć ograniczony zasób słownictwa.

Dziecko cierpiące na dyspraksję może:

  • mieć trudności ze zrozumieniem, zorganizowaniem i wykonaniem czynności złożonych z sekwencji ruchów, takich jak cięcie, wyklejanie, kolorowanie, robienie kolaży lub przygotowywanie składników według przepisu, malowanie paznokci i tym podobnych. Zarówno nowe doświadczenia, jak i te już znane dziecku mogą być dla niego trudne.
  • mieć niską ogólną sprawność ruchową potrzebną do biegania, wspinania się i skakania.
  • mieć nie najlepszą koordynację wzrokowo-ruchową.
  • potrzebować wskazówek wzrokowych, aby wykonać pewne zadania ruchowe, które inne dzieci mogą zrobić bez patrzenia, np. zapinanie zamka, pstrykanie palcami, rozpinanie guzików.
  • wkładać rękawiczki lub skarpety w dziwny sposób.
  • nie za dobrze kontrolować precyzyjne ruchy palców podczas wykonywania zadań manualnych wymagających dokładności, takich jak trzymanie i używanie przyrządów kuchennych i szkolnych (kredki, nożyczki, zszywacze i dziurkacze).
  • mieć trudności z pisaniem ręcznym, rysowaniem, wypełnianiem arkuszy pracy i podobnymi zadaniami.
  • mieć słabą kontrolę nad precyzyjnym ruchem palców potrzebnym do chodzenia boso lub w klapkach.
  • mieć niezbyt dobrą kontrolę nad precyzyjnym ruchem mięśni jamy ustnej niezbędnym do ssania i połykania, żucia i mówienia.
  • jeść niechlujnie.
  • mieć słabo rozwinięte zdolności radzenia sobie samodzielnie; nie rozpoczynać samo aktywności, lecz potrzebować pomocy drugiej osoby, aby się ruszyć” (Koomar, Kranowitz i in., 2016).

Powiązane:

Dysfunkcja dotykowa – listy kontrolne cz.1

źródło: J. Koomar, C. Kranowitz, S. Szklut, L. Balzer-Martin, E. Haber, D. I. Sava: „Integracja sensoryczna…”, HARMONIA UNIVERSALIS, Gdańsk 2016

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s

Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: