Kołysanie

Ta zabawa będzie szczególnie podobać się dzieciom, które lubią wykonywać powtarzające się ruchy. Kołysanie przez inną osobę może okazać się jeszcze przyjemniejsze

Cele:

  • Stymulacja układu przedsionkowego.
  • Rozumienie pojęć „szybko” i „wolno”.
  • Rozumienie komendy „Stop!”.

Potrzebne przedmioty:

  • Brak.

Przygotowanie:

  • Za każdym dzieckiem staje dorosły.

Jak się bawić:

Trzymając dziecko mocno na wysokości bioder lub tułowia, śpiewaj słowa piosenki podane poniżej (do melodii Panie Janie). Najpierw kołysz dziecko z boku na bok, a potem w przód i w tył. Bujaj je na tyle, by poczuło, że ciało podczas tego ruchu odchyla się do pionu. Kiedy znajdzie się w pionie, powiedz: „Stop!”.

Kołyszemy, kołyszemy.

Teraz stop!

Teraz stop!

Znowu kołyszemy.

Znowu kołyszemy.

Teraz stop!

Teraz stop!

Odmiany:

  1. W kolejnej turze przyspiesz bujanie na boki oraz w przód i w tył. Zanim zaczniesz kołysać, upewnij się, że dziecko jest przygotowane na zmianę ruchu: „Teraz będzie szybko. Jesteś gotowy?”.
  2. W następnej turze bujaj w zwolnionym tempie. Wcześniej uprzedź dziecko: „Teraz będzie wolno”.
  3. To samo ćwiczenie wykonajcie w pozycji siedzącej lub klęczącej.

Czego dziecko się uczy:

  • Dzieci uczą się, gdzie znajduje się środek ich ciała, odczuwając odchylenia od pionu. Informacje te gromadzone są w uchu środkowym i pomagają w przetwarzaniu danych wejściowych. Dzięki temu dziecko jest w stanie dostosować swoje ruchy, kiedy czuje, że może się przewrócić, gdyż jego ciało się przechyla. Ta świadomość, wykształcona pod wpływem dwóch rodzajów ruchu, przynosi podwójną korzyść.
  • Radykalny sposób konfrontacji z bodźcami pomaga nadwrażliwym dzieciom zwiększyć swoją świadomość.
  • Dzieci zaczynają rozumieć znaczenie komendy „Stop!” oraz uświadamiają sobie, jakie to uczucie. Gdy ktoś każe im się zatrzymać w innych okolicznościach, będą wiedziały, czego się od nich oczekuje i jakie wiążą się z tym odczucia.
  • Gra jest jednocześnie zaskakująca i przewidywalna. W miarę jak dzieci przyzwyczajają się do niej, są coraz bardziej świadome, że za chwilę nastąpi moment zatrzymania. Natomiast tempo ruchów jest za każdym razem zaskakujące.

Modyfikacje:

  • Siłę, z jaką dziecko jest kołysane, należy dostosować do jego indywidualnych preferencji. Jeżeli potrzebuje więcej bodźców proprioceptywnych, energiczny ruch podziała odprężająco, jednocześnie dając mu satysfakcję.
  • Jeżeli dziecko jest defensywne, delikatne bujanie będzie mu bardziej odpowiadać. Być może będzie wolało kołysać się samo.
  • Niektórym dzieciom zależy na samodzielności, ale trudno im utrzymać równowagę. Warto wówczas przeprowadzić tę zabawę na siedząco lub na kolanach (Sher, 2014).

 

źródło: B. Sher: „Gry i zabawy we wczesnej interwencji…”, HARMONIA UNIVERSALIS, Gdańsk 2014

Reklamy