Reklamy

Idzie, idzie jeż – scenariusz zajęć na Dzień Jeża

Scenariusz zajęć otwartych dla rodziców



Dla dzieci 4-letnich


Cel ogólny:
– rozwijanie mowy.
Cel operacyjny:
Dziecko:
– wypowiada się na temat jesiennych zwyczajów jeży
– odpowiada na pytania dotyczące wiersza
Metody pracy:
· podające: rozmowa kierowana, pogadanka, objaśnianie nauczyciela,
· poszukujące: rozmowa, odpowiedzi na pytania,
· wartościujące (ekspresyjne): wypowiedzi dzieci, odgrywanie ról- jeżyka, ekspresja;
· praktycznego działania: ćwiczenia praktyczne, wykonywanie zadań,
· aktywizujące: zagadka, zabawa dydaktyczna, zabawa ruchowo-naśladowcza.
Formy pracy: zbiorowa jednolita, indywidualna jednolita i zróżnicowana, grupowa zróżnicowana.
Środki dydaktyczne: wiersz E. Zdzitowieckiej Jeż, ilustracje do wiersza, opowiadanie H. Bechlerowej Kolczatek, ilustracje do opowiadania, tamburyn, ilustracja przedstawiająca jeża, do wykonania jeżyka: fartuszki, gruszka dla każdego dziecka, winogron, pomidorki koktajlowe, goździki, wykałaczki, talerzyki.


Przebieg


Część wstępna:
1. Powitanie gości – rodziców
2. Zabawa orientacyjno-porządkowa Jeże.
Dzieci-jeże poruszają się po sali-lesie przy dźwiękach tamburynu. Podczas przerwy w grze
zwijają się w kłębki – zasypiają
Część właściwa:
3. Słuchanie wiersza H. Zdzitowieckiej Jeż.

Jeż
Krótkie nóżki, długi ryjek,
ostre kolce ciało kryją.
Ach, cóż to za groźny zwierz?
To jest jeż, malutki jeż.
Węszy noskiem w lewo, w prawo,
to pod listkiem, to pod trawą.
Gdzie się kryje dobry łup,
drepcze mały jeż – tup, tup.
Drepcze poprzez lasu gąszcze,
łapie myszy, łapie chrząszcze.
Gdy zimowe przyjdą dni,
zagrzebany w liściach śpi.
4. Rozmowa na temat wiersza (z wykorzystaniem ilustracji).
– Jak wygląda jeż?
– Co robi jeż jesienią?
– Co robi zimą?
5. Ilustracja ruchowa wiersza.
Podczas recytacji wiersza przez nauczyciela dzieci poruszają się na czworakach, węszą
noskami w jedną stronę i w drugą, zaglądają pod listki, trawę, a potem kładą się i zasypiają
zagrzebane w liściach.
6. Omawianie wyglądu jeża i jego zwyczajów.
Nauczyciel umieszcza na tablicy zdjęcie (obrazek) jeża. Mówi zdania, których zakończenia dopowiadają dzieci.
Jeż ma na grzbiecie ostre… (kolce)
Porusza się, chodząc na krótkich łapkach. Ma ich… (cztery)
Gdy chce się obronić przed ludźmi, to zwija się w… (kłębek)
Gdy zbliża się zima, to jeż szuka… (schronienia)
W czasie zimy jeż… (śpi)

7. Zabawa ruchowo-naśladowcza Co robi jeż?
Dzieci poruszają się po sali na czworakach. Na hasło:
Uwaga, lis! – zwijają się w kłębek, wyginając się plecami do góry – jeż nastroszył kolce.
Uciekaj, jeżu! – dzieci drobnymi krokami, na czworakach, poruszają się jak najszybciej –
uciekają przed przeciwnikiem. Zasypiaj, jeżu – kładą się na podłodze, podciągają nogi pod brodę – zasypiają przed
zimą.
8. Zabawa z wykorzystaniem rymowanki.
Dzieci z nauczycielem mówią rytmicznie tekst, klaszcząc.
Je-żu, je-żu nasz,
os-tre kol-ce masz!
Masz tych kol-ców
bez li-ku,
u-ko-cha-ny je-ży-ku!
9. Przygotowanie do zabawy kulinarnej „Gruszkowy jeżyk” (z pomocą rodziców).
– rozłożenie potrzebnych materiałów: talerzyków, wykałaczek, owoców wcześniej umytych i obranych
– umycie rąk i włożenie fartuszków przez dzieci
10. Wykonania jeża
– instrukcja wykonywania kolejnych czynności przez nauczycielkę
– wykonywanie według instrukcji słownej gruszkowego jeżyka przez dzieci.
– uporządkowanie stanowisk pracy
Część końcowa zajęć
11. Zabawa Jeżyk.
Dzieci siedzą w kole. W środku koła siedzi jedno chętne dziecko – jeżyk. Pozostałe dzieci
mówią:
Na dywanie siedzi jeż,
co on zrobi, to ja też.
Co, jeżyku, robisz?
Dziecko-jeżyk pokazuje określony ruch, a dzieci go naśladują. Potem jeżyk wybiera inne dziecko na swoje miejsce
i zabawa toczy się dalej.
12. Prezentacja efektów pracy przez poszczególne dzieci.
13. Podsumowanie zajęć – udzielenie pochwały za zgodną i efektywną pracę, pożegnanie się.

Dorysuj lub naklej jeżowi igły i pokoloruj.


Relaksacja:
Słuchanie opowiadania H. Bechlerowej Kolczatek.

Kolczatek


W ogrodzie koło ścieżki stał sobie chochoł i rozmawiał z jesiennym wiatrem. Przyszedł do niego Kolczatek.
Podniósł do góry nosek i popatrzył na słomianą osobę. Chochoł spojrzał z wysoka, potem ukłonił się miłemu
gościowi.
– Czy mógłbym zamieszkać na zimę pod twoim słomianym dachem? – zapytał jeżyk.
– Zamieszkać u mnie? – zdziwił się chochoł. – Nie, u mnie już ktoś mieszka.
Tego jeżyk się nie spodziewał. Kto może mieszkać pod chochołowym dachem?
– Ktoś bardzo piękny – powiedział chochoł. – Jeżeli zgadniesz, to kto wie, może i dla ciebie znajdzie się miejsce.
– Ktoś bardzo piękny – mówisz. – A jak ubrany?
– Latem ubiera się w czerwoną sukienkę. Ale teraz śpi, więc, proszę cię, mów ciszej.
– W czerwoną sukienkę, w czerwoną sukienkę…. – powtarzał Kolczatek zamyślony.
– Nie, chyba nie zgadnę. Powiedz coś więcej.
Chochoł pochylił się niżej i szepnął:
– Ona jest podobna do ciebie.
– Do mnie? Nigdy nie noszę czerwonej sukienki. Ani latem, ani zimą.
– Ale masz kolce. I ona też ma kolce.
Jeżyk usiadł i jedną łapką odliczał na pazurkach drugiej:
– Ma kolce, ma czerwoną sukienkę… Nie wiem. Powiedz sam.
Ale chochoł nie chciał zdradzić tajemnicy. Powiedział tylko:
– Przyjdź do mnie w odwiedziny na wiosnę. Ona się obudzi.
I jeżyk odszedł.

Reklamy

„Przyjdę wiosną i zobaczę, kto mieszka pod chochołowym dachem. Ale gdzie znajdę mieszkanie na zimę?”
Nad stawem stała wierzba. Była rozczochrana i trzęsła się na jesiennym wietrze. Trochę ze strachem zapytał ją
Kolczatek, czy da mu na zimę mieszkanie pod swoimi konarami. Wierzba poruszyła ciemnymi włosami i
powiedziała:
– U mnie już ktoś mieszka. Widzę, że masz ciekawy nosek i pewnie chciałbyś wiedzieć, kto. Tego ci nie powiem.
– Powiedz chociaż, jak wygląda – poprosił jeżyk.
– Ma płaszczyk zielony jak trawa. Poza tym umie grać.
– Ma płaszczyk zielony jak trawa i umie grać… – powtórzył jeżyk. – Czy na skrzypeczkach? Bo jeśli tak, to może
świerszczyk?…
Ale wierzba odpowiedziała trochę niecierpliwie, bo wiatr targał ją za włosy:
– Za dużo chciałbyś wiedzieć, mój kolczasty gościu. Przyjdź wiosną. Zobaczysz.
Jeżyk spuścił ciekawy nosek.
– Nie pozostaje mi nic innego, jak wrócić do ogrodu; coraz silniejszy wiatr się zrywa.
W ogrodzie za klombem leżał duży kamień. Z jednej strony siwy mech zwisał mu jak broda.
– Czy nie mógłbym znaleźć u ciebie zimowego mieszkania? – zapytał jeżyk grzecznie.
Kamień, który nigdy w życiu nie ruszał się z miejsca, odzywał się też bardzo niechętnie.
Mruknął grubo, tak jakby i głos miał obrośnięty mchem:
– U mnie już ktoś mieszka.
– U ciebie też? Kto?
– Oho, powiem ci głośno, wicher usłyszy, zawoła mróz, zmrożą mojego lokatora.
– Powiedz chociaż, jak wygląda – prosił jeżyk.
– Jak wygląda? Mały, złoty…
– Mały, złoty? I co jeszcze?
Ale kamień nie odpowiedział już nic. Milczał zwyczajem wszystkich kamieni, tylko przez chwilę drżała mu na
wietrze siwa broda.
Jeżyk odszedł w drugi koniec ogrodu. Rósł tam krzak berberysu. Liści tu było na ziemi dużo, brunatnych,
szeleszczących.
– Czy mogę zamieszkać u ciebie, berberysie?
– Dobrze – zgodził się berberys. – Miękko tu będzie, cicho.
Więc jeżyk zagrzebał się w liściach, zwinął się w kłębek i zasnął. Spał, spał, aż przyszła wiosna, a z nią wszystkie
wesołe wietrzyki.
Jeden z nich obudził wierzbę nad stawem, drugi szepnął coś chochołowi do ucha, a trzeci rozwichrzył siwą brodę
kamienia. Ostatni dmuchnął w posłanie jeżyka.
Wygrzebał się Kolczatek spod liści i poszedł do chochoła. Ale chochoła nie było przy ścieżce. Stał oparty o płot,
słomiany płaszcz miał rozpięty i potargany. Na jego dawnym miejscu czerwona róża otrząsała rosę z pąków.
– Witaj! To ty mieszkałaś całą zimę pod słomianym dachem chochoła. Jesteś piękna!
Róża schyliła głowę. Kropelka rosy z jej płatka spadła jeżykowi na nos.
Pobiegł do wierzby. Nie była już czarna i rozczochrana, nie. Miała piękne, jasnozielone włosy: miękkie i pachnące
wiosną.
– Kto mieszkał pod jej korzeniami? – przypomniał sobie jeżyk. – Aha! Ktoś, kto ma płaszczyk zielony i umie grać.
– To ja – odezwała się zielona żabka, która właśnie siedziała pod wierzbą.
– Czy naprawdę umiesz grać? – zapytał jeżyk, przyglądając się jej białej kamizelce i rękawiczkom.
– Umiem. Przyjdź nad staw wieczorem, posłuchasz koncertu.
– Przyjdę. A teraz śpieszę się, bo muszę zajrzeć pod kamień.
„Muszę zobaczyć, kto to jest ten „mały złoty” – myślał jeżyk.
Przyszedł w samą porę: właśnie spod kamienia wybiegała okrągła kuleczka, błyszcząca w słońcu jak drogocenny
kamyczek.
– Stój, stój, kto jesteś „mały złoty”?! – wołał jeżyk, bo kuleczka już znikła pod młodą trawką.
– Ja? Żuczek. Jestem żuczek.
Jeżyk chwilę patrzył za nim.
– Wszyscy opuścili swoje zimowe mieszkania. Wiosna! Pójdę do róży, zaproszę żuczka i wieczorem posłuchamy
koncertu żabek nad stawem.
Rozmowa na temat opowiadania.
• Tablica demonstracyjna nr 8.
– Nazwijcie zdjęcia.
– Wskażcie zdjęcia przedstawiające postacie i miejsca z opowiadania (chochoł, róża, kamień, żabka, żuczek,
wierzba, jeżyk, kupka liści berberysu).
– Wskażcie postacie nie występujące w opowiadaniu (myszka, kasztanowiec…).
– Jakie miejsca kolejno odwiedził Kolczatek?
– Gdzie znalazł mieszkanie?
– Kto zimował w chochole, kto – pod kamieniem, a kto – pod wierzbą?
– Gdzie wybierał się Kolczatek z żuczkiem?

Opracowała: Małgorzata Kowal-Paziewska

źródło: cloud2a.edupage.org

Jeże

#arkusz #ASD #Asperger #autyzm #dostosowanie #edukacja #emocje #grupa #IPET #komunikacja #lekcja #logopedia #metody #MikiLittleAspie #motoryka #mowa #pedagog #percepcja #program #przedszkolak #przedszkole #psycholog #rewalidacja #scenariusz #scenariusze #sensoryka #SI #sposoby #społeczne #szkoła #terapia #uczeń #umiejętnościspołeczne #uwaga #uważność #wskazówki #ZA #zabawa #zabawy #zaburzenia #zajęcia #ZespółAspergera #zmysły #ćwiczenia Autyzm

Reklamy
Reklamy

Reklamy
Reklamy
Reklamy

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s