I. Przyczyny zaburzeń ze spektrum autyzmu

Mimo coraz liczniejszych badań na temat autyzmu i pokrewnych mu zaburzeń do dziś nie postawiono głównej przyczyny jego występowania. Uznaje się, że ASD należy do zaburzeń neurorozwojowych o skomplikowanym, wieloczynnikowym zespole przyczyn.

Posiadając dotychczasową wiedzę na temat etiologii zaburzeń ze spektrum autyzmu, możemy podzielić je na trzy grupy przyczyn.

1. Przyczyny genetyczne – prowadzone w tej dziedzinie badania wskazują, iż czynniki genetyczne wpływają na rozwój mózgu w okresie prenatalnym oraz po urodzeniu. Nie wiadomo jednak, które to geny przyczyniają się do powstawania zaburzenia.

Badania prowadzone w latach 70. przez dwoje wybitnych psychiatrów S. Folstein oraz M. Rutter dowiodły wpływ uwarunkowań genetycznych w etiologii spektrum zaburzeń autyzmu. Ich badania nad bliźniętami potwierdziły, że odsetek wystąpienia tych zaburzeń u obojga dzieci jest wyższy w przypadku bliźniąt jednojajowych, czyli mających ten sam genotyp, niż w przypadku bliźniąt dwujajowych, u których tylko połowa genów jest taka sama.

2. Przyczyny biologiczne – poszukując przyczyny autyzmu, badano mózg różnymi metodami, które to pozwoliły postawić wiele ciekawych wniosków dotyczących etiologii autyzmu w ujęciu biologicznym. Jedną z metod są tzw. autopsje, dzięki którym to odkryto specyficzne cechy mózgu, charakterystyczne dla osób z ASD. Jedną z takich cech jest zbyt duża ilość komórek mózgowych w częściach odpowiedzialnych za zachowanie społeczne i emocjonalne (ciało migdałowate) oraz uczenie się (hipokamp). Neurony te są mniejsze i ciaśniej rozmieszczone, przez co nie mają
dostatecznie dużo miejsca, by tworzyć połączenia z innymi komórkami. Autopsje wykazały również, że w części mózgu zwanej móżdżkiem (odpowiada za koordynację ruchową i czynności poznawcze), znajduje się o wiele mniej neuronów.