Synestezja to rzadka forma percepcji sensorycznej polegająca na tym, że osoba odbiera wrażenie za pomocą jednego zmysłu, ale postrzega je za pomocą innego – w innej modalności ~ Tony Attwood

„Najczęściej zdarza się, że dana osoba, słysząc konkretny dźwięk bądź czując jakiś zapach, widzi kolory. Nie jest to cecha typowa wyłącznie dla Zespołu Aspergera, jednak wielu dorosłych z tym zaburzeniem zauważa ją u siebie. Jim np. stwierdził: Niekiedy kanały się mieszają, jak wtedy, gdy dźwięk staje się kolorem (Cesaroni i Barber, 1991, s. 305). Wyjaśnił dalej, że konkretnym dźwiękom często towarzyszom delikatne wrażenia koloru, kształtu, faktury, ruchu, zapachu lub smaku. Z kolei Liane pisze: Długo i z wysiłkiem szukałam słów, które gdy je wypowiedziałam, łaskotały, miały gładka fakturę albo ogrzewały (Willey, 1999, s. 31).

Jim zauważył też, że bodźce słuchowe nakładają się z innymi procesami sensorycznymi, np. musiał wyłączyć urządzenia kuchenne, żeby poczuć jakikolwiek smak (Cesaroni i Garber, 1991, s. 305). Nietypowe przetwarzanie sensoryczne może obejmować trudności w identyfikowaniu źródłowego kanału informacji sensorycznej. Jim wyjaśnił: Niekiedy wiem, że skądś coś do mnie dochodzi, ale nie potrafię od razu powiedzieć, za pomocą jakiego zmysłu (Cesaroni i Garber, 1991, s. 305). Doświadczenie takie musi być dość osobliwe, niestety dopiero zaczynamy badać ten obszar percepcji sensorycznej (Bogdashina, 2003).

Ostatnie słowa na temat wrażliwości sensorycznej należą do Liane Holliday Willey, która musiała zaakceptować swoją percepcję sensoryczną i życie we wszechotaczającym ją dźwięku:

Myślę, że dziewczynki nauczyły się akceptować moje publiczne Ja bez większego bólu czy zażenowania. Oczywiście napominają mnie, żebym nie mówiła do siebie przy innych, żebym nie mówiła do nich podniesionym głosem, żebym nie poruszała tematu moich psów z każdym napotkanym człowiekiem, żebym podczas rozmów nie prowadziła niekończących się monologów i nie zakrywała uszu w parku, krzycząc: „Kto przy zdrowych zmysłach jest w stanie wytrzymać ten hałas?”, i nie zakrywała nosa, wrzeszcząc: „Mój Boże, ależ tu śmierdzi!”. Ale to mi nie przeszkadza, ponieważ przy okazji nigdy, przenigdy nie zapominają mi powiedzieć, że pomimo wszystkich tych moich dziwactw i zwariowanych cech, kochają mnie bez względu na wszystko (Willey, 1999, s. 93-94) […].

Niektórzy dorośli z ZA uważają, że ich wrażliwość sensoryczna ma większy wpływ na ich życie codzienne niż problemy z zawieraniem przyjaźni, kierowaniem emocjami i znalezieniem odpowiedniego zatrudnienia” (Attwood, 2013).

Reklamy