„Osoby z autyzmem są niestety pod wieloma względami „idealnymi ofiarami”, które często doznają różnego rodzaju upokorzeń. Niektóre doświadczyły na własnym ciele przemocy seksualnej. Liczba osób z zaburzeniami rozwoju, które zostały wykorzystane seksualnie, jest znacznie większa niż wśród innych grup społecznych (American Academy of Paediatrics, 1996). Dlatego niezwykle ważne jest zwrócenie uwagi na tę kwestię i wypracowanie metod ochrony przed podobnymi sytuacjami.

Osoby z autyzmem powinny zrozumieć, że ofiary przemocy seksualnej nie muszą czuć się w żadnym stopniu odpowiedzialne za to, co im się przydarzyło. Ponadto, gdy jednak dojdzie do wykorzystania, należy koniecznie przedstawić dostępne formy pomocy.

Warto zachęcać osoby z autyzmem zarówno do wyznaczania wyraźnych granic i mówienia „nie”, jeżeli może dojść do aktywności seksualnej, której nie akceptują, jak i do szanowania oczekiwań drugiego człowieka oraz respektowania jego granic. Nie jest to wcale łatwe i nie zawsze udaje się to ludziom zdrowym – na co zwracali uwagę specjaliści dyskutujący o przyczynach wzrostu przemocy w Szwajcarii. Wielu młodych ludzi nie wie, czym jest gwałt, ani że powiedzenie przez dziewczynę „nie” oznacza brak zgody na stosunek – nie musi się ona bronić fizycznie, by przekazać, iż nie chce zbliżenia („Tagesanzeiger Zurich”, 5. 12. 2006).

Trzeba wyraźnie podkreślić, że praktyki seksualne w miejscach publicznych, oraz stosunki z dziećmi są czynami karalnymi. Ze względu na fakt, że osoby z autyzmem wyglądają często znacznie młodziej niż wskazywałby ich wiek, podobnie kształtują się ich emocje. Chodzi tutaj o częstą niedojrzałość emocjonalną w porównaniu z rówieśnikami niedotkniętymi autyzmem. Czasami właśnie dlatego może się pojawiać chęć kontaktu z partnerem o podobnym poziomie rozwoju emocjonalnego. Należy bardzo wyraźnie zakomunikować osobom z autyzmem, że kontakty seksualne z dziećmi są zabronione i niemożliwe.

Również agresywne zachowania na podłożu seksualnym wobec dorosłych nie powinny być tolerowane. Osoby z autyzmem nie wykazują częstszych skłonności w tym kierunku niż inni członkowie społeczeństwa (HHenault, 2006, s. 61), , ale ze względu na specyficzne trudności, takie jak impulsywność, problemy z wyrażaniem emocji, brak empatii oraz niewielkie doświadczenie seksualne, ich czyny są bardziej widoczne niż „cichy”, „ukrywany” gwałt innych ludzi”  – Christine PreiBmann, lekarz i psychoterapeuta z zespołem Aspergera.

źródło: Christine Preismann: „Zespół Aspergera…”, GWP, Sopot 2015