Dziś troszkę chcę przedstawić jak to jest być dziewczynką w spektrum i mieć również ADHD.

„No cóż..
Trudno skupić się… gdy nudno wokół staje się.
Trudno jest zatrzymać myśli gdy te wyprzedzają samą Cię.

Twoje ciało albo przyspiesza albo zwalnia. Zwykle w nieodpowiednim momencie dla otoczenia.
Gdyż ciężko „synchronizować się”.

Albo słowotok albo milczenie.
Albo aktywność fizyczna wzmożona
Albo jesteś totalnie „wyłączona”.

Skrajności szarpią nasze ciała i dusze.
W jednym momencie włączają
i wyłączając funkcję.

I stajesz się takim małym polem bitwy.

Albo zdążysz, albo zawalisz

Wszystko.

Jesteś iskierką, która rozpala się sama.

Jednak ludzie topią Cię , zanurzając  w potoku wątpliwości.
Gdy jesteś wspaniała, a oni widzą Cię jakbyś nigdy nic nie osiągała.

Gdyż jesteś w ich oczach nieodpowiedzialna.

Jest Cię dla innych „za dużo”
„Za intensywnie”.

Zawstydzasz ich potencjałem

A to jest ponad przeciętność, której się boją i unikają”.

Z pamiętnika
AspieZaklinaczka
Sylwia Niemowna-Baginska