Wczoraj przerabialiśmy 15 lat życia w Irlandii północnej. Musieliśmy wyrzucić wszystkie notatki, dużo się nazbierało.

Dotarliśmy do małych i dużych pamiątek.
Kartek, zdjęć i małych intymnych, emocjonalnych rzeczy.

Kartka dla mamy była czymś co spowodowało u nas takie ciepło.
Te ludziki to my.

Z kryształami nad głowami.

Kiedyś napisałam taki wiersz o ludziach w spektrum, że są tak jak kryształki rozsypane na całej ziemi, unikalne, trzeba się schylić do nich, trzeba się do nich przekonać.
Trzeba zobaczyć ich mieniący się blask, który widzą nieliczni.

A gdy przygasają z różnych powodów życiowych trzeba im dać się rozpalić na nowo.

Ostatnio przygasłam przez zmęczenie, brak poczucia bezpieczeństwa i alert.

Wchodzę w nowy etap.

Jak wieczni studenci podążamy za naszymi dziećmi. Uczymy się nowych rzeczy. Uniwersytet życia jest ciągle otwarty. I tylko czasem łzy lecą ze zmęczenia materiału.

Przerzucam wspomnienia jak kartki świąteczne. Co od kogo, kiedy i daty.
Dostałam kupę nauki. Musiałam się cofnąć z moimi standardami. Żeby nie być postrzegana za przemądrzałą chowałam moje wszystkie certyfikaty.

Szuflady pełne wspomnień już są puste. Zrobiłam remanent. Wyrzuciłam te wszystkie stare nieprawdy o mnie.

Jesteśmy kryształkami, które często są zakopane po uszy w ziemskie oczekiwania, a my mamy inne cele.

Inną misję, inne miękkie kompetencje choć jesteśmy jak kamienie szlachetne.
Oby nas nigdy nic nie skruszyło.

Nie kurczcie si !

Jesteśmy zasobami tej ziemi.
💓

Z pamiętnika

AspieZaklinaczka
Sylwia Niemowna-Baginska