Spotkanie z wiewiórką – zajęcia dla przedszkolaków ze spektrum autyzmu

Spotkanie z wiewiórką: Ciekawostki o naszym leśnym przyjacielu

Lekcja o wiewiórce dla przedszkolaków ze spektrum autyzmu może być fascynującym i angażującym doświadczeniem. Warto dostosować ją do potrzeb i zainteresowań dzieci, zachowując prostotę i klarowność w przekazie. Oto przykładowy plan zajęć:

Tytuł lekcji: „Spotkanie z wiewiórką: Ciekawostki o naszym leśnym przyjacielu”

Cele lekcji:

1. Zapoznanie dzieci z wiewiórkami i ich zwyczajami.
2. Wspieranie zrozumienia i akceptacji różnorodności w przyrodzie.
3. Rozwijanie umiejętności słuchania i obserwacji.
4. Zachęcanie do wyrażania emocji i pytań.

Materiały:

1. Ilustracje lub zdjęcia wiewiórek.
2. Kilka orzechów (nasiona, orzechy laskowe) jako rekwizyty sensoryczne.
3. Małe figury lub pluszowe wiewiórki (opcjonalnie).

Przebieg lekcji:

Część 1: Wprowadzenie (10 minut)

1. Rozpocznij lekcję od krótkiego wstępu, w którym opowiedz dzieciom, że dziś spotkają się z ciekawym zwierzęciem, jakim jest wiewiórka.
2. Wykorzystaj ilustracje lub zdjęcia, aby pokazać, jak wyglądają wiewiórki. Zachęć dzieci do obserwacji i wskazywania różnic i podobieństw między wiewiórkami.

Część 2: Ciekawostki o wiewiórkach (15 minut)

1. Opowiedz dzieciom kilka ciekawych faktów o wiewiórkach, na przykład jakie mają kolory futra, jakie jedzenie lubią i gdzie mieszkają. Przy użyciu zdjęć pokaż, jak wiewiórki skaczą po drzewach.
2. Zachęć dzieci do zadawania pytań i dzielenia się swoimi przemyśleniami na temat wiewiórek. Akceptuj różne odpowiedzi i pomóż dzieciom zrozumieć, że różnorodność jest wspaniała.

Kilka ciekawych faktów o wiewiórkach, którymi możesz podzielić się z dziećmi w kontekście lekcji:

1. Kolory futra: Wiewiórki mają miękkie futerko, które jest zazwyczaj brązowe lub szaro-brązowe, czasem czarne. Ich brzuch jest zazwyczaj jaśniejszy niż grzbiet, co pomaga im maskować się wśród drzew i liści.
2. Orzechy, orzechy i jeszcze raz orzechy: Wiewiórki są znane z tego, że uwielbiają orzechy! Najczęściej jedzą orzechy laskowe, dębowe i migdały. Lubią także żołędzie, kasztany i inne nasiona.
3. Skoczkowie z natury: Wiewiórki to prawdziwi akrobaci na drzewach. Dzięki długim i mocnym tylnym nogom mogą skakać z drzewa na drzewo, osiągając duże odległości.
4. Wielozadaniowe mieszkania: Wiewiórki budują swoje gniazda na drzewach. Mają kilka różnych miejsc zamieszkania, w tym gniazda letnie i zimowe. Gniazda zimowe są szczególnie interesujące, ponieważ wiewiórki gromadzą w nich jedzenie na zimę.
5. Kukanie i komunikacja: Wiewiórki często wydają charakterystyczne dźwięki, które przypominają kukanie lub ćwierkanie. To ich sposób na komunikację z innymi wiewiórkami i oznajmienie, że teren jest już zajęty.

Warto dodać, że wiewiórki są niesamowicie sprytne i bystre, co pozwala im przetrwać w różnych warunkach. Są też pełne energii i nieustannie w ruchu, skacząc po drzewach w poszukiwaniu jedzenia. To fascynujące i urocze stworzenia, które można spotkać w lesie i parkach, zwłaszcza w okresie wiosennym i letnim.

Część 3: Słuchanie i obserwacja (10 minut)

1. Zaproponuj dzieciom krótką zabawę słuchania i obserwacji. Włącz dźwięk szumu liści wiatru i poproś dzieci, aby zamknęły oczy i wyobraziły sobie, że słyszą wiewiórkę.
2. Następnie rozdaj orzechy jako rekwizyty sensoryczne i zachęć dzieci do słuchania dźwięku chrupania orzechów. To może pomóc im w empatycznym zrozumieniu, jak wiewiórki jedzą orzechy.

Część 4: Kreatywna aktywność (15 minut)

1. Zaproponuj dzieciom, aby stworzyły własne rysunki lub prace plastyczne przedstawiające wiewiórki lub ich ulubione miejsca w lesie. (Możesz wykorzystać szablon wiewiórki po kropkach).
2. Możesz również użyć małych figurek lub pluszowych wiewiórek do zabawy scenkowej, gdzie dzieci będą udawać wiewiórki i ich zabawy na drzewach.

Część 5: Podsumowanie (5 minut)

1. Zakończ lekcję krótkim podsumowaniem, przypominając dzieciom o ciekawych rzeczach, jakie dowiedziały się o wiewiórkach.
2. Zachęć dzieci do zadawania pytań i wyrażania swojego zdania.

Lekcja o wiewiórkach ma na celu nie tylko przekazanie wiedzy, ale również zachęcenie dzieci ze spektrum autyzmu do obserwacji, słuchania i wyrażania swoich myśli i uczuć w przyjaznym i spokojnym otoczeniu. To świetny sposób na zachęcanie dzieci do odkrywania i cieszenia się przyrodą.

Sylwia Merchut (Iwan)