Reklamy

Dyspraksja rozwojowa to dysfunkcja mózgu, która utrudnia organizację bodźców dotykowych – a czasami przedsionkowych i proprioceptywnych – zakłóca zdolności planowania motorycznego. Słowo „rozwojowa” wskazuje na to, że problem zaczyna się we wczesnym dzieciństwie i wpływa na rozwój dziecka.

Poniżej prezentujemy kilka sposobów na to, jak pomóc dziecku rozwinąć praksję (planowanie motoryczne).

  • Czasami im dziecko stara się odnieść sukces w nowej aktywności, tym bardziej sprawia wrażenie niezdarnego i nieskoordynowanego i tym bardziej się frustruje. Staraj się przewidzieć takie sytuacje, wspieraj dziecko słownie i pomóż mu na początku.
  • Zmysły dotyku, położenia ruchu pomagają dziecku zorientować się, gdzie znajduje się jego ciało i jak się poruszać w przestrzeni. Działania aktywujące te zmysły również pomogą dziecku w skutecznym planowaniu zachowań.
  • Podział czynności na mniejsze, prostsze i łatwiejsze kroki pozwoli twojemu dziecku poczuć się kompetentnym i uwierzyć w siebie.
  • Wspinanie się w różnych kierunkach, na przykład zabawy na drabinkach lub budowa toru przeszkód, pomogą twojemu dziecku zrozumieć podstawy poruszania się w przestrzeni.
  • Naśladowanie takie jak „pociąg” lub kopiowanie ruchów palców i rąk, takie jak : „Idzie kominiarz po drabinie”, pomogą dziecku zaplanować działania, takich jak „Pomidor”, co pomoże dziecku w planowaniu działań bez wskazówek wizualnych.
  • Pomóż dziecku rozwinąć umiejętność planowania serii czynności, określając i planując etapy robienia kanapki, pakowania prezentu lub wykonania jakiejś robótki ręcznej.
  • Rozplanowanie czasowe ruchów ciała może być kłopotliwe. Pomóż dziecku w zajęciach, które wymagają umiejętności rozplanowania ruchów ciała i przewidywania, gdzie i jak się poruszyć, takich jak kopanie toczącej się piłki, posługiwanie się skakanką lub uderzanie piłki kijem.
  • Niektórym dzieciom ze szczególną trudnością przychodzi wymyślenie, w jaki sposób zabrać się za nową zabawę. Zachęcaj dziecko do wynajdywania nowych zabaw z zabawkami i sprzętem, wypróbowania nowych pozycji i kierunków podczas wspinaczki i huśtania się.
  • Postaraj się stwierdzić, czy pewne aspekty planowania motorycznego (np. naśladownictwo, wykonywanie poleceń, sekwencjonowanie, planowanie czasowe, nowe pomysły) są łatwiejsze lub trudniejsze niż inne. Pomóż dziecku wykorzystać jego silne strony i usprawnić obszary problemowe.
  • Być może będziesz tylko słyszeć: „Nie potrafię”. Czasami lepiej odpuścić, oszczędzając sobie stresu i wstydu. Inne dzieci mogą dążyć do tego, aby zawsze być panami sytuacji, tak nią sterując, żeby uniknąć wyzwania. W każdym wypadku ważne jest, aby pomóc dziecku rozwiązać problem i utrzymać przyjaźnie.

Terapeuta może zalecić twemu dziecku inne ćwiczenia. Zapytaj terapeutę o radę w tej kwestii i pamiętaj, żeby odmówić z nim reakcje dziecka na różne doświadczenia.

Lista problemów z praksją (planowaniem motorycznym)

Poniższe pytania dotyczą oznak i objawów problemów z praksją, czyli planowaniem motorycznym, które najlepiej widać w sytuacjach, gdy dziecko próbuje zrobić coś nowego lub coś starego, ale w nowy sposób. Większość objawów dotyczy sytuacji, kiedy dziecko czegoś nie robi. Nie zawsze wszystkie oznaki i objawy występują u jednego dziecka, a czasami pojawiają się u dzieci, które nie cierpią na zaburzenia integracji sensorycznej. Czy dziecko…

  1. sprawia wrażenie niezdarnego?
  2. unika uczestnictwa w uprawianiu sportów lub zajęciach fizycznych?
  3. ma kłopot z wymyślaniem nowych sposobów na zabawę lub nie wie, jak się bawić zabawkami?
  4. zwykle wybiera taki sam schemat zabawy lub czynności?
  5. wykonuje czynności w sposób nieskuteczny, na przykład dodając niepotrzebne etapy lub pomijając inne?
  6. ma problem z rozpoczęciem lub zakończeniem czynności?
  7. ma problem z przejściem z jednej czynności do drugiej?
  8. ma trudności z uporządkowaniem biurka lub pokoju?
  9. ma skłonność do wypadków, wpada na przedmioty lub się o nie potyka?
  10. potrzebuje więcej czasu żeby się nauczyć sznurowania butów, ubierania się, pisania liter i liczb lub chwytania piłki?
  11. „rozstawia po kątach” swych przyjaciół i sprawia wrażenie jakby kierowało zabawą tak, żeby mieć nad nią kontrolę? (Ayres, 2018).

źródło: A. Jean Ayres, Dziecko a integracja sensoryczna, Harmonia Universalis, Gdańsk 2018


Skomentuj

Wpisy na stronie

  • Kac socjalny, Sylwia N. Bagińska

    Kac socjalny, Sylwia N. Bagińska

    Kac socjalny Mam taki stan często gdy przebywam za długoz ludźmi.Nie znaczy to, że nie lubię ludzi.Ja kocham ludzi. Wyglądam na extro – jestem intro.Muszę…

  • Wielkanocne niespodzianki – zajęcia, zabawy, inspiracje

    Wielkanocne niespodzianki – zajęcia, zabawy, inspiracje

    Wielkanocne niespodzianki – scenariusz zajęć dla grupy 4-5 latków „Wielkanocne niespodzianki” – słuchanie opowiadania nauczycielki z wykorzystaniem historyjki obrazkowej połączone z kiermaszem świątecznym. CELE OPERACYJNE:…

  • Jak sobie radzić z emocjami, stres – ASD

    Jak sobie radzić z emocjami, stres – ASD

    Temat: Stres. Jak sobie radzić z emocjami? Cele lekcji: kształcenie umiejętności nazywania i rozumienia pojęć; emocje, stres dostarczanie informacji dotyczących zachowania w sytuacjach emocjonalnych uświadamianie…

  • Emocje – scenariusze zajęć, ASD

    Emocje – scenariusze zajęć, ASD

    Temat: Lekcja o emocjach na przykładzie filmu „Cześć, Tereska” Roberta Glińskiego Przedmiot: godzina wychowawcza Czas: 1 godzina lekcyjna (plus projekcja filmu) Po zajęciach uczeń będzie…